Over het water bij Butrint… en dan Griekenland in
Van Albanië naar Griekenland staat vandaag, dinsdag 5 augustus, als etappe op het programma. Ondanks dat ik op de ferry parking van Butrint National Park stond, heb ik niet slecht geslapen. Ik was wel wakker voordat de wekker ging, maar dat was ook wel te verwachten. En zo vroeg wakker zijn heeft ook zijn voordelen 😊, want de ochtendzon over het water was erg mooi. Van ochtend naar vertrekmodus Het was vanochtend wel weer even wennen aan het gootsteenwasje na het hebben van een korte douche om wakker te worden op de camping in Berat. Het resultaat was hetzelfde: ik was weer lekker opgefrist en wakker, want de nacht was best warm. Daarna kon ik fris en fruitig aan de dag én aan de komende rit beginnen. Terwijl de waterkoker aan stond, heb ik alvast de GoPro’s en andere zaken in Monty gelegd en mijn boodschappenbriefje afgemaakt. Want in Igoemenitsa zit een Lidl en daar wilde ik mijn ver geslonken voorraad weer aanvullen. Maar ik wilde ook profiteren van de grotere selectie groenten en fruit. Want die was in Albanië erg beperkt. Deze etappe van Albanië naar Griekenland begint met een boottocht van 90 seconden Nadat alles opgeruimd was, heb ik de hele 30 meter naar het pontje gereden. Hiermee is de een na laatste etappe van Albanië naar Griekenland officieel begonnen. Eenmaal in de rij was het wachten totdat ik aan boord mocht. Dat ging erg snel. De ferry vanaf de parking van Butrint National Park naar de overkant doet er zegge en schrijven 90 seconden over. Ik heb het geklokt 😉! En dat kost je als toerist dan 14 euro, oftewel 14.000 lek. De reden dat ik hem in mijn originele route niet had zitten, was het belachelijke prijsverschil tussen wat Albanezen betalen en wij. Maar nu was het maar even niet anders. De korte oversteek werd daardoor dus gewoon onderdeel van de route van Albanië naar Griekenland. Over de SH98 naar de grens met Griekenland Nadat we aan de overkant waren, ben ik via een prima, beetje smalle weg weer naar de voor mij hoofdweg, de SH98, gereden. Vanaf daar kon ik de SH98 volgen richting de grens met Griekenland. Deze weg zou me naar de grensovergang brengen en dat deed hij een stuk sneller dan ik had gedacht. Want ineens was daar de Albanese grenspost. De grens kost meer tijd dan de rit naar Igoemenitsa De Albanese grenspost was ik fijn snel door. Daarna was het nog maar ongeveer 500 meter rijden naar de Griekse grenspost. Daar duurde het wat langer, want hier waren twee controles. De eerste door de politie en een stukje verderop de tweede door de douane zelf. Al met al was ik er in 30 minuten doorheen, dus mag ik niet klagen. Daarmee zat het officiële grensgedeelte van de etappe van Albanië naar Griekenland erop. Vanaf de grens naar Igoemenitsa was het nog iets van 30 minuten rijden over een best leuke, beetje bergachtige weg met af en toe uitzicht op de Ionische Zee. Na Albanië krijgt Monty een Griekse voorraadboost In Igoemenitsa aangekomen, ben ik als eerste doorgereden naar de Lidl en daarna door naar de BP. Want ik had bewust niet meer in Albanië getankt, zodat ik nu betere kwaliteit diesel kon tanken. Ik heb dan ook voor de premium diesel gekozen, zodat de motor extra gesmeerd wordt na de vermoedelijk mindere kwaliteit diesel van Montenegro en Albanië. Ook in Italië is het plan om in ieder geval nog één keer, maar misschien wel twee keer, premium diesel te tanken. Dit om er zeker van te zijn dat alle eventuele mindere kwaliteit diesel van de etappe door Montenegro en Albanië uit de tank verdwenen is en de leidingen en zo extra gesmeerd worden. Geen keuze, dus maken we het beste ervan Inclusief de douane en stops bij Lidl en BP was ik tegen 12.00 uur op Camping Drepano Igoumenitsa. Het is er niet eentje die ik normaal gesproken zou uitzoeken, maar voor twee nachten is het oké. Het is hier erg druk, een beetje shabby en er is een ander type vakantieganger dan die ik meestal op een camping tegenkom. Na de camping rond te rijden, ben ik uitgekomen op een plekje naast het toiletgebouw. Normaal zorg ik ervoor dat er minimaal twee campers, caravans of tenten tussen mij en het gebouw staan, maar nu had ik geen keuze. Echter, ik moet zeggen: het valt mee met de drukte van mensen die naar de douche of het toilet gaan. De laatste etappe van Albanië naar Griekenland zit erop. AI, puzzelen maar! Nu de laatste etappe van Albanië naar Griekenland in deel 1 van de reis erop zit, is het tijd om te gaan zitten en deel 2 van de reis verder uit te werken. De middag heb ik dan ook doorgebracht in de schaduw, met een klein briesje, met mijn laptop om de route verder uit te zetten. De route uitzetten doe ik deze keer met hulp van AI. Alleen voordat ik doorhad hoe hij de routepunten neerzet, waren we een heel tijdje verder. Ook in Berat was ik al bezig geweest met AI om te proberen de route voor Italië uit te zetten. Ik kwam er nu achter dat hij alleen de hoofdpunten in een GPX-bestand zet, wat ervoor zorgt dat het gps-programma zelf bepaalt over welke weg we rijden. Een AI-routevoorstel kan dus wel de gewenste wegen aangeven, maar die wegen komen niet automatisch in het GPX-bestand terecht. AI weet de weg, de GPS nog niet Uiteindelijk heb ik aan AI verteld dat hij shaping points, iedere 6 kilometer, moest invullen om de route over de juiste weg te krijgen. Uiteindelijk heeft hij een werkend basis-GPX-bestand gecreëerd, wat ik nu mocht nalopen om de punten overal op de weg te zetten. AI is soms niet zo nauwkeurig, maar ook om de route na te lopen op fouten of dingen die ik net anders wilde rijden, is het handig. Zo check en pas ik de route richting Italië
Niet de camping die ik zocht, wel de plek die ik nodig had
Tijdens mijn reis door Zuid Albanië merkte ik dat de aanhoudende extreme hitte steeds meer zijn tol eiste. Na een paar zware dagen besloot ik de reis naar Turkije af te breken en mijn route te wijzigen: in plaats daarvan reis ik nu via Griekenland naar Italië. In deze blogpost neem ik je mee op mijn laatste kilometers door Zuid Albanië, langs Apollonia, de Scenic Route SH8 en mijn onverwachte overnachting bij Butrint. Hitte hakt erin tijdens mijn reis door Zuid Albanië En zo wordt het dan ineens 3 augustus, want ik ben dit nu pas aan het typen. De afgelopen dagen ben ik helaas behoorlijk beroerd geweest van de hitte terwijl ik op P4N Camping Camperstop Berat verbleef. Ik heb dan ook de definitieve lastige, beslissing gemaakt om de reis naar Turkije af te breken. Want nog meer hitte, nog langer beroerd zijn is niet zo een goed plan. Ik merk echt dat mijn lichaam nu zegt “ik heb genoeg van die + 40◦C. Het wordt echt tijd voor koelere temperaturen.” Het roer om…. op naar Italië De boot naar Italië vanuit Griekenland is inmiddels geboekt en via de Apennijnen gaan we noordwaarts richting Frankrijk rijden. De afgelopen dagen heb ik dan ook in de schaduw doorgebracht met proberen uit te puzzelen welke route te rijden. Ik ben er nog niet uit. Dus gaan we onderweg wel zien hoe de route gaat lopen. Verder heb ik vandaag, voor het eerst sinds ik hier ben, weer een beetje normaal kunnen eten. Maar van me weer fit en helemaal lekker voelen is helaas nog geen sprake. Het waren dan ook zeker niet de fijnste dagen tijdens mijn reis door Zuid Albanië. Nog één etappe door Zuid Albanië Morgen rijden we naar de kust en op 5 aug Griekenland komen we binnen en arriveren Monty en ik in Igoemenitsa vanwaar we, donderdag 7 aug, de boot naar Brindisi nemen. Voor nu wens ik jullie een “welterusten”, want ik moet nog wat opruimen voordat ik mijn bedje induik. Een lieve, kleine en harige verstekeling Vandaag, 4 aug, stond ik om 6.30 naast mijn bedje na een best goede nachtrust. Om echt wakker te worden begon ik met een douche. Daarna volgden de laatste dingen voor vertrek: de voorruit van Monty schoonmaken, thee zetten en de camera’s ophangen. Toen dat gebeurd was naar de watervulplaats gereden want ik had een compleet lege watertank en deze dus weer helemaal gevuld. Daarna gaan betalen. Toen de eigenaar en ik bij Monty kwamen misten we de kleine zwart-witte kitten. Dus zoeken en kijken of we hem konden vinden maar dat deden we niet. Gelukkig had een mevrouw hem gezien en zag dat hij ergens onder Monty op was gesprongen. Toen hij ons zijn naam hoorde roepen, kwam hij gelukkig tevoorschijn. Want anders had ik een verstekeling gedurende het laatste stukje van de reis door Zuid Albanië gehad. De eerste etappe kilometers richting Apollonia Door dit alles was mijn vertrek een beetje verlaat, maar rond 8.30 kon ik dan toch mijn reis door Zuid Albanië vervolgen. Het eerste gedeelte van de route was saai: veel door bebouwde kom gereden met weinig mooie uitzichten. In Fier werd het file rijden, maar gelukkig wel een mildere variant in vergelijking met Tirana. Het kostte ongeveer een uur om Fier door te komen, want ik wilde naar Apollonia, een van de bekendste archeologische sites van Albanië. Volgens sommigen is deze plek te vergelijken met de Griekse archeologische sites. Monty in de schaduw, ik op pad Tegen 11.00 uur waren we op de parkeerplaats en heb ik voor Monty een plekje in de schaduw gevonden. Wat erg fijn was want zo werd het niet zo warm in de unit en de auto. Nu eerst koffiepauze gehouden en daarna mijn rugzak gepakt en ingedaan wat ik nodig had – drinken, extra GoPro batterijen enzovoort. Vanuit de parkeerplaats was het een kort stukje naar de ingang – entree 600lek = euro 6 wat niet te duur is voor deze archeologische site. Ik vermoed dat je bij ons rond de euro 20 entree zou hebben betaald. Even terug naar een ander tijdperk Het terrein van Apollonia was goed onderhouden en overal stonden borden met uitleg, zodat je beter kon begrijpen wat je allemaal zag. Ik ben niet verder geweest dan de kloosterkerk, het museum, Odyseum en de Central Arch – heb al met al een uurtje of zo rondgelopen – drijvend in het zweet want het was weer mega warm. Daarna heb ik het voor gezien gehouden, maar ik had hier makkelijk een hele dag kunnen doorbrengen. Zo groot en mooi is het archeologische terrein van Apollonia. Een Snelle Jelle, een hond en een klein gebaar Toen teruggelopen naar Monty om wat te eten en nog meer te drinken om het vocht aan te vullen. Na het eten heb ik mijn rugzak in Monty’s garage gelegd (de opbergruimte die je van buitenaf kunt bereiken). Toen een straathond, had hem ook al bij aankomst gezien en even geknuffeld, weer naar me toe kwam. Maar echt iets te eten had ik niet voor hem maar toen ik naar de voorkant van Monty liep ging hij mee en zitten bij de trap. Dus maar een Snelle Jelle gepakt in de hoop dat ze het zou lusten. En ja hoor ging zo naar binnen. Meer had ik niet voor haar en dus ging ze weer verder naar iets van eten zoeken, denk ik. In ieder geval heb ik bijgedragen aan een beetje volle maag vandaag 😊. Scenic Route SH8 of toch niet zo scenic? Inmiddels liep tegen 13.30 en zijn Monty en ik aan het laatste stuk van vandaag begonnen – niet wetende dat het gedachte eindpunt hem niet zou worden. De route liep over wat ze de Scenic Route SH8 noemen, een bekende kustroute door Zuid Albanië. Maar echt “scenic” kan ik het niet noemen, zeker niet het eerste stuk na Fier. Het lijkt wel of je op een boulevard rijdt, in file met overal hotels, auto’s kriskras
Van chaos naar rust in de Albanese bergen
Mijn Tirana naar Berat route begint op 31 juli, wanneer ik dacht vanuit Krujë naar een camping in Tirana te gaan. Maar hoe anders kan het lopen. De rit naar Tirana was niet zo lang maar het duurde toch nog iets van 3 uur alvorens ik bij de weg aankwam die naar de camping zou moeten leiden. Chaos in de stad zet de toon voor de Tirana naar Berat route In Tirana was het één krioelende, chaotische mierenhoop van vrachtwagens, auto’s, fietsers, brommers en voetgangers. Auto’s reden bumper aan bumper file of schoten zonder te kijken de weg op vanaf parkeerplekken. Ook stonden ze langs de weg soms tot drie rijen dik geparkeerd. Verder slingerden brommers en fietsers overal tussendoor. En op rotondes leek iedereen, van auto tot voetganger, vooral zijn eigen weg te kiezen. Twijfel midden in de Tirana naar Berat route Dat wat ik zag aan gebouwen om me heen maakte bij binnenkomst al dat ik Tirana niet mooi vond. Maar goed eerste indrukken kunnen bedrog zijn, nietwaar? Dus de route naar de camping, P4N (7450) Camping Dajti, afgemaakt maar toen ik het tweede stuk zag van de weg waar ik over moest dacht ik: “nee, dit gaan we niet doen. Hier ga ik niet rijden – we gaan verder”. Hierbij wel de kanttekening dat ik me best beroerd voelde door de hitte dus dat zou ook best van invloed kunnen zijn op hoe ik Tirana ervaarde en de weg inschatte. Van stad naar bergen, op weg naar Berat En zogezegd zo gedaan! Dus de route van Berat in de tablet geactiveerd. De route naar Berat ging gelukkig weer over een hele mooie, smalle 2-baansweg in de bergen. Ik was dan ook heel blij toen we eindelijk Tirana achter ons lieten omdat we langzaam de hoogte in gingen op de SH 3. Wat ervoor zorgde dat ik weer een klein beetje tot leven kwam en kon genieten van de dingen om me heen. Ik kon weer ontspannen rijden en om me heen kijken, genieten van de uitzichten, bergen en wat er langs de kant van de weg gebeurde. Onderweg werd de weg smaller op sommige stukken, met scherpe bochten en af en toe loslopende dieren langs de kant. Ook stonden er af en toe huizen langs de weg die soms dicht tegen de rotswand aan waren gebouwd. Terwijl op andere stukken de weg juist langs steile hellingen naar beneden liep met uitzicht op valleien tussen de bergen. De wegrand bestond uit stukken grind en losse stenen die van de bergwand waren afgekomen. Verder leek de weg steeds te verdwijnen achter een bocht of kroop hij weer tegen de berg omhoog. Schildpadden onderweg op de route van Berat Monty en ik hebben zelfs op dat stuk weg drie schildpadden gered, want Monty was weer even van gedaante gewisseld en werd “turtle taxi to the rescue”. Dus ik ben gestopt, uitgestapt en heb ze van de weg gehaald, één voor één zodat ze weer verder konden. Toen ik de schildpadden optilde zag ik dat één van hen zelfs al ooit een aanvaring met een auto had gehad. Zijn schild was aan één kant gespleten. Maar de spleet was gelukkig wel weer dicht. En ietsje verderop zag ik een dode aangereden schildpad liggen. Niet leuk! Lunchpauze op de SH3 Ergens aan de SH 3 zijn Monty en ik gestopt voor lunch, ook weer laat omdat ik nergens een echte stopplek zag. Uiteindelijk vond ik een klein lokaal Albanees restaurantje langs de weg waar net genoeg ruimte was om Monty aan de kant te zetten. Binnen was het eenvoudig met houten tafels en stoelen en het was er heerlijk koel. Vanuit het restaurant had ik mooi uitzicht over een vallei tussen de bergen. Buiten reden af en toe auto’s langs, verder was het rustig. Ik heb daar typisch Albanees eten op: een soort stoofschotel met rundvlees in een kaassaus, met geroosterd brood en gepekeld witte kool en augurk. Het vlees en de saus waren goed te doen – een beetje zout, precies wat ik op dat moment nodig had. De gepekelde kool en augurk waren juist te scherp en veel te zout, die heb ik dus laten staan. Van drukte naar ademruimte op weg naar Berat Daarna reed ik het laatste stuk van de Tirana naar Berat route tussen veel olijfbomen. Ik had er geen idee van dat Albanië ook zoveel olijfbomen had. Hoe dichter Monty en ik bij Berat kwamen, hoe minder verkeer er nog op de weg was. Ook waren er steeds minder huizen en bebouwing langs de weg te zien. Wat juist steeds meer opviel, waren de steeds grotere olijfboomgaarden. Omdat ik nieuwsgierig was waarom hier zoveel olijfboomgaarden liggen, heb ik dat later in Berat opgezocht. Dat komt omdat Albanië, net als Griekenland en een deel van Italië, aan de Adriatische en Ionische Zee ligt. Daardoor heeft het een mediterraan klimaat waarin olijfbomen het goed doen. Vooral op de droge, stenige hellingen waar andere gewassen het veel moeilijker hebben. Rond Berat, maar ook bij Vlorë, Himarë en Sarandë, liggen dan ook enorme olijfgaarden. Berat bereikt, de Tirana naar Berat route zit erop Uiteindelijk tegen vier uur op P4N Camping Camperstop Berat aangekomen. Ik was blij dat ik er eindelijk was, maar ook enorm ook blij met hoe de camping eruitzag. Hier kon ik wel een paar dagen blijven 😊. En zo is de Tirana naar Berat route uiteindelijk heel anders verlopen dan ik die ochtend bij vertrek had verwacht. Kort info stukje: Berat – stad van lagen, rivieren en eeuwen geschiedenis Oorsprong in de oudheid en strategische groei Berat behoort tot de oudste continu bewoonde steden van Albanië. De eerste nederzettingen ontstonden in de Illyrische periode en werden later beïnvloed door de Romeinen en Byzantijnen. Dankzij de ligging in de vallei van de Osum groeide de stad uit tot een strategisch knooppunt in het binnenland, waar handel en vestiging zich concentreerden tussen de omliggende heuvels. Ottomaanse periode en het karakter van de stad De grootste stadsontwikkeling vond plaats
Regen op de voorruit, schildpadden op de weg
Op 29 juli, vandaag dus, ging de camperreis door Albanië verder in de regen. En het grootste deel van de nacht had het ook al geregend. Ik stond dus op in een grijze, natte wereld om 6.30 uur. En vertrok redelijk op tijd, vanaf P4N Eco Camping Valbone, richting Tirana. Het eerste gedeelte van de weg was terugrijden zoals we gekomen waren maar daarna zou een lang stuk route nieuw zijn. Beide stukken waren mooi en afwisselend met het nodige klimmen en dalen wat toffe vergezichten gaf. Maar ook veel mooie rotsformaties liet zien. Turtle Taxi in actie tijdens camperreis door Albanië Vandaag schildpadden veilig naar de andere kant van de weg gebracht 😊. Ergens halverwege de ochtend zag ik de eerste midden op de rijbaan. Gelukkig was er geen verkeer achter me en kon ik stoppen om deze kleine “man” veilig aan de overkant van de weg neer te zetten. Dit zijn van die kleine, onverwachte dingen die de camperreis door Albanië zo leuk maakt. Onderweg een mooi plaatsje met uitzicht voor de zeer late koffiestop gevonden. Terwijl ik van het uitzicht en de verdiende koffie genoot zag ik ook schildpad nummer 2, die gelukkig veilig aan de rand van de stopplek zat. Een stukje verder op de route zag ik nummer 3 die ook midden op de weg liep. En dus weer voor “Turtle Taxi to the rescue” gespeeld. Ik denk dat we in het land der schildpadden zijn aanbeland 😉. Cool! En dus weer voor “Turtle Taxi to the rescue” gespeeld. Ik denk dat we in het land der schildpadden zijn aanbeland 😉. Cool! Afwisselende laatste kilometers naar Real Park Mirdit, Albanië Vanaf Kukes ben ik de snelweg richting Tirana opgereden en daarna afgeslagen richting het binnenland, want ik wilde overnachten bij P4N Real Park Mirdit wat aan een meer lag. Dit meer is gecreëerd door een hydro-elektrische dam. Het laatste stukje ernaartoe was wel een beetje surreëel. Want eerst rijd je over een brede snelweg, daarna een gewone tweebaansweg en uiteindelijk een gravelweg met mooie uitzichten richting Real Park Mirdit. Deze onverwachte overgangen maken de campertocht door Albanië juist zo leuk. Onverwacht restaurant in the middle of nowhere Na een kilometer of 5 opende de weg zich ineens op een heel mooi parkeerterrein wat hoorde bij een modern, nieuw eruitziend restaurant “in the middle of nowhere”. Kortom ik was dus enorm verrast, maar wel blij verast. Nadat ik Monty had geparkeerd, dichtbij het toiletgebouw, en batterijen aan de oplader had liggen naar het restaurant gelopen om daar een hele late lunch of heel vroeg avondeten te eten. Ik werd geholpen door een hele aardige meid, docent Albanees in wording, die best goed Engels sprak. Daar buiten in de schaduw langs het water, waar een heerlijk briesje stond, gegeten in het gezelschap van wespen die ook een stukje mee wilden eten. Dat laatste vond ik nu weer niet zo fijn. Dus na het eten mijn laptop gehaald en in het restaurant, met wat drinken, zitten werken want buiten bij Monty was het veel te heet. Toen het later op de dag wat koeler werd ben ik teruggelopen naar Monty en daar verder zitten werken aan een vlog. Vanaf een uurtje of acht wat tv via de laptop gekeken via Uitzending Gemist want omdat Albanië geen EU-land is kan ik geen Nederlandse zenders aan. Verder ga ik op tijd naar bed want morgen naar Krujë wordt het weer een redelijk lange dag binnen deze camperreis door Albanië. Aankomst in Krujë tijdens de camperreis door Albanië Op 30 juli, nadat ik best goed had geslapen, stond ik om 6.30 uur op om de reis richting Tirana te vervolgen. Maar eerst nemen Monty en ik de afslag naar Krujë. Dit stuk route was niet echt opzienbarend omdat het vooral over een grotere weg ging. Het ging dan ook best snel – was net na enen in Krujë op P4N Krujë Vista Campsite. Hier heb ik natuurlijk eerst weer Monty op een plekje gezet, toen wat spulletjes gepakt om te gaan douchen want ik was goed bezweet na een warme ochtend op de weg. Daarna, binnen deze camperreis door Albanië, nog wat verder aan mijn vlog gewerkt. Klim naar Krujë door smalle straatjes tijdens de reis door Albanië Rond vijven ben ik Krujë ingelopen nu de grootste hitte weg was. Ik had gehoopt een taxi te vinden maar dat was ijdele hoop dus de klim naar het kasteel met de benenwagen gemaakt. De wandeling naar het kasteel van Krujë werd een stevige klim van ongeveer 30 minuten door smalle straatjes waarbij ik regelmatig twijfelde of ik wel goed liep. Maar goed met een keertje vragen ben ik er toch gekomen. Door de bazaar, met allemaal souvenirwinkeltjes, over de uit grote kiezels gemaakte weg naar het kasteel gelopen. Hier was ik niet echt van onder de indruk. Er was eigenlijk niets, nu ja, twee restaurants en een museum verder waren het ruïnes van muren zonder echte uitleg van wat het nu precies was. Het uitzicht over Krujë was wel weer erg mooi. Nadat ik door het kasteel was gelopen via de bazaar naar Hotel/ restaurant Panorama gegaan om daar wat te eten. Van hieruit had ik mooi uitzicht op de heuvel met de bazaar, het kasteel en stukje van het lager gelegen Krujë. Avontuurlijke terugweg naar Monty tijdens de campertocht door Albanië Na het avondeten probeerde ik een taxi terug te vinden naar de camping, maar dat lukte niet. Geen taxi te vinden dus toen zelf maar weer gaan lopen. De terugweg werd al snel een kleine dwaaltocht door het donker wordende Krujë, want ik wist bij tijd en wijle echt niet meer of ik goed liep. Met hulp van een paar jonge meiden en later een oudere mevrouw en meneer kwam ik uiteindelijk weer bij de afslag naar de camping uit en daarna weer bij Monty. Ik was dan ook weer net voordat het echt donker werd op de camping. Je begrijpt dat ik erg blij was toen ik de afslag
Tussen bergkloven, ferrychaos en plastic soep in Albanië
Dit wordt een blog van 2 dagen. Want morgen is overmorgen 28 juli geworden, schrijvend vanuit Valbone. De route met de Komani Lake ferry naar Fierze begint op 27 juli bij Lake Shkodër in Albanië. Vanaf daar gaat de weg door de ruige bergen en kloven rond de Drin-vallei naar Koman. Hier overnachten Monty en ik bij een restaurant op de parking. De volgende ochtend, 28 juli, steken we met de Komani Lake ferry het meer over naar Fierze. Vanaf daar gaat de tocht verder over de smalle en ruige bergwegen naar Valbonë in de Albanese Alpen. Eerste kilometers richting de Komani Lake ferry naar Fierze Gisteren vanuit de camping aan Shkoder Lake naar Koman gereden. En omdat het een mega warme dag beloofde te worden wilde ik op tijd aanrijden. Wat dus inhield erg vroeg opstaan om zo vroeg mogelijk aan het rijden te zijn. Ik was net voor 7.45 uur aan het rijden want het water vullen en de laatste dingetjes opruimen kostte net wat meer tijd dan gedacht. Het eerste stuk na de camping ging over een gewone, beetje saaie weg richting Shkoder. Langs deze slechte weg waren veel bedrijven zoals winkels, restaurants ed. In Shkoder zelf eerst Monty laten eten zodat ik zeker wist dat we goede en voldoende diesel hadden om pas weer in Kukes (over een paar dagen) weer te tanken. Tussen bergen en rotsen op weg naar de Komani Lake ferry Nadat we getankt hadden en Shkoder uit waren werd de omgeving ineens weer een stuk mooier met toffe vergezichten, bergen en rotsen. Met name het laatste stuk naar Koman aan Komani Lake was spectaculair. Ik stopte dan ook meermaals om ervan te genieten. Vanaf de weg keek je regelmatig uit over Komani Lake met op de achtergrond de bergen die of volledig met bomen bedekt waren of gewoon ruwe rotsen waren. Vooral de afwisseling hiervan was mooi.De weg werd nu wel een stuk slechter en bestond uit stukken asfalt gecombineerd met grote stukken gravel. Vooral het laatste deel naar Koman is op sommige stukken echt behoorlijk slecht. Cappuccino en geiten tijdens de route naar de ferry Koman–Fierze Vanaf de weg keek ik regelmatig uit over Komani Lake, waar de veerboot over het meer vaart. Tijdens het rijden zag ik op de achtergrond bergen die of volledig met bomen bedekt waren, of juist ruwe rotsen lieten zien. Vooral die afwisseling was erg tof. Onderweg zijn Monty en ik bij een lokaal koffietentje in de bergen op de gravelweg gestopt. Alsof het zo moest zijn kwamen er wat geitjes achter Monty naar beneden gelopen. Dieren altijd gaaf! Nadat ik de geitjes had gefilmd was het tijd voor een cappuccino (koffie op de Albanese manier afgetopt met opgeschuimde melk). Terwijl ik mijn koffie dronk gezellig met de eigenaar gebabbeld, na en minuutje of 20 weer verder gereden voor de laatste ca 45 minuten naar mijn P4N stop. Bar I Love Koman als rustpunt op de route naar Fierze Doordat ik tussendoor nog een paar keer ben gestopt duurde het wat langer dan de geschatte 45 minuten doch met een klein uurtje was ik er. Ik geloof niet dat we deze trip al een keer zo vroeg op onze bestemming zijn aangekomen: P4N Bar I love Koman. Hier kon ik Monty netjes aan het water parkeren, naast de bar waar hij gedeeltelijk in de schaduw stond. Dat wil zeggen het voorste gedeelte want de achterkant had ik in verband met de Starlink niet onder de bomen gezet. Monty en ik werden door de nicht van de eigenaresse we hartelijk verwelkomd. Nadat ik in Monty alles wat opgeladen moest worden had aangesloten ging ik naar de bar/ restaurant voor een cappuccino. Die gelukkig een stuk beter smaakte dan de 1e die ik vandaag had. Daarna ben ik lekker in de open ruimte voor de bar blijven zitten omdat er een heerlijk verkoelend briesje woei. Terwijl ik daar zat meteen maar al het wereldnieuws gelezen op de NOS-app van mijn telefoon. Lunch aan Komani Lake Voor de 1e keer in dagen begon mijn maag te rommelen. Waarmee die aangaf dat er wel wat eten in mocht. Dus in het restaurant heerlijk de lunch genuttigd in plaats van het avondeten wat ik eerst had gedacht. Ik kreeg frietjes, lekkere grote salade en gegrilde kipfilet met brood. Het was heerlijk! Vet en zout wie houdt daar nu niet van 😉! En dat gecombineerd met mooi zicht op Komani Lake maakte het top! Brug over Komani Lake een eerste blik op de route voor morgen Na de lunch ben ik terug naar Monty gegaan en mijn administratie op orde gebracht want ik liep een stukje achter. Doordat er een lekker windje blies ging dat prima. Toen de administratie gedaan was ben ik de brug, waar ik morgen over moet, overgelopen omdat ik nieuwsgierig was hoe het er aan de andere kant uitzag. Echter, voordat ik de brug kon overlopen eerst nog met een Belgisch echtpaar aan de praat geraakt. En toen toch echt naar de overkant gewandeld. Ik was blij dat ik dat deed omdat het wegdek de nodige gaten had. Met het erover rijden, morgen, wordt dat wel goed oppassen. Het zicht op Komani Lake vanaf de brug was best wel mooi maar niet geweldig. Het voordeel was nu wel dat ik beter wist hoe de weg eruitzag naar de Komani Lake ferry naar Fierze. Of zoals Kruijff zou zeggen “ieder nadeel heb zijn voordeel”. Koeien op de brug en een rustige avond in Koman Na terugkomst van mijn mini wandeling een paar sneden brood op als avondeten en daarna lekker gedoucht. Zowel op de heen als terugweg langs 4 op de brug bivakkerende koeien mogen lopen. Dat zorgde er natuurlijk ook voor dat er gefilmd moest worden 😊. Na de lekkere douche nog even wat tv gekeken via Kijk-gemist, daarna opgeruimd wat weg kon en op tijd naar bed gegaan. Vroeg op de kade voor de Komani Lake ferry naar Fierze En voordat ik het wist was het
Waar de bergweg mij andere plannen gaf dan de kaart
Van Black Lake tot Lake Shkodër verliepen de dagen allesbehalve volgens plan. Wat begon met een rustige route door Montenegro, veranderde al snel in etappes vol bergen, omleidingen en onverwachte wendingen. Van Black Lake tot Lake Shkodër loopt via Žabljak Black Lake bij Žabljak stond de volgende ochtend, 21 juli, op de planning. Ik kon lekker op mijn gemak aan doen richting het meer bij Žabljak, want het was een korte rit van ongeveer 70 km. Het stuk wat het langst duurde was het allerlaatste gedeelte van de Durmitor Ring, omdat hier voor de toegang tot het park betaald moest worden. Het liep inmiddels tegen tienen, een tijdstip waarop veel mensen het park in en uit willen. Maar met veel geduld en gemanoeuvreer op de smalle bergweg is dat ook weer gelukt. Buiten het Durmitor National Park kon de snelheid wat omhoog en werd de weg een bredere enkelbaansweg. Een paar dagen bij Black Lake in Žabljak Na het nodige klimmen en dalen ben ik bij Black Lake bij Žabljak aangekomen. In tegenstelling tot het drukke stuk op de Durmitor Ring in het park was er daarna weer bijna geen verkeer. Echter, rond Žabljak en het meer werd het wel weer druk met toeristen. Gelukkig gingen zij vooral naar de parkeerplekken rondom het meer. Ik was hier vooral naartoe gekomen voor het zwarte meer, Black Lake (Crno Jezero), dat bekendstaat als een van de mooiste gletsjermeren in het Durmitor National Park in Montenegro. Hier had ik een P4N camping Ivan Do gevonden om een paar dagen te blijven. Omdat de camping lekker hoog lag (1500m) was het overdag warm maar ’s nachts lekker koel. Even landen op Ivan Do in het Durmitor National Park De middag zelf heb ik doorgebracht met wat luieren op P4N camping Ivan Do om bij te tanken van de inspannende rit van gisteren en vandaag over de Durmitor Ring en van Sedlo View Parking naar Žabljak. Ik merkte dat het echt tijd was om even niks te doen: gewoon een beetje hangen, wat lezen en bijkomen van de inspannende ritten van de afgelopen dagen. Simpelweg even niks moeten en de dag gewoon laten gebeuren. Twee dagen strijd met één vlog Zowel 22 als 23 juli ben ik bezig geweest met weer een vlog te maken. Dat ging helaas niet zo soepel als gehoopt. Wat resulteerde in het verwijderen van mijn editing software en het opnieuw installeren ervan. Voordat ik dit besluit nam was er helaas al de nodige frustratie aan vooraf gegaan. Want niets is zo irritant als een niet goed werkend computerprogramma. Maar goed, uiteindelijk lukte het om de vlog de volgende dag af te maken 😊. Black Lake in Montenegro: waar twee meren één worden De middag van 23 juli heb ik gebruikt om alvast aan de route door Albanië te beginnen d.w.z. het finetunen ervan. Aan het einde van de middag heb ik nog een rondje Black Lake gelopen. Het gletsjermeer in Montenegro bestaat uit een groot en een kleiner meer die in de lente samen één geheel vormen door het smeltwater. In de zomer kun je juist tussen de twee delen doorlopen omdat een stuk droogvalt. De naam Black komt van de donkere naaldbossen rondom het meer die in het water weerspiegelen, waardoor het geheel bijna zwart oogt. Dat geeft een erg mooi contrast met de blauwe lucht erboven geeft. Wandelen rond Black Lake bij Žabljak Tijdens het rondlopen kon ik goed begrijpen waarom dit een van de mooiste meren in het Durmitor National Park is, zo niet van heel Montenegro. Ten eerste ligt het meer heel mooi tussen de bergen en groene bossen in. En het maakt eigenlijk niet uit vanaf welk punt je kijkt, het is gewoon steeds weer prachtig omdat het er telkens net iets anders uitziet. Van Black Lake tot Lake Shkodër veranderde door de Tara Canyon omleiding Op 24 juli had ik de wekker weer vroeg gezet want vandaag zou ik de camping verlaten om naar canyon Mrtvica te rijden en daar te overnachten. Maar door een omleiding bij Tara Canyon in Montenegro werd de geplande rit van 130 km er uiteindelijk een van meer dan 300 km. De route van Black Lake tot Lake Shkodër veranderde dan ook volledig door de Tara Canyon omleiding. Dit kwam doordat bij Tara canyon, wat overigens een hele mooie canyon was, de weg volledig was afgesloten omdat er een aantal rotsblokken de weg hadden beschadigd. En in plaats van 1 baan dicht werd de hele weg afgesloten. Door hulp van een lieve meid van de lokale rafting club kreeg ik goede, duidelijke instructies over welke alternatieve route door de bergen te volgen. Zodat ik weer uit zou komen bij mijn gps punt na de wegafsluiting. Dit had als gevolg dat ik er ruim 100 km bij op mocht tellen richting canyon Mrtvica. Een lange bergroute door Montenegro als alternatief Monty en ik zijn toen over Tara brug gereden om omhoog te klimmen want we moesten de Tara canyon uit via de alternatieve route door de bergen. Het was een mooie smalle bergweg die lekker omhoog slingerde. Het enige nadeel was dat toen ik achter een vrachtwagen zat ik deze niet voorbij kon. Zo hebben Monty en ik 40/50 km achter de vrachtwagen aangerold. Niet harder rijdende dan 25 a 30 km per uur. Waardoor we over het stukje alternatieve route door de bergen iets van 4 uur deden. Meer dan 300 kilometer rijden zonder echte stop Gelukkig konden we onderweg nog wel wat boodschappen doen want mijn geplande stop ging niet door in verband met de omleiding bij Tara canyon. En ik kon zelfs geld pinnen 😊. Want ik was zo goed als door mijn contanten en in Montenegro betaalt men meestal contant behalve bij winkels en benzinestations. Dus wat contanten op zak was wel handig. Het rijden van de alternatieve route door de bergen was geen straf want het was gewoon een erg mooie route die onderdeel is van Scenic route 1 in Montenegro. Toen we uiteindelijk