De kerk bleef dicht. De hemel niet
Een mooie route door Campania is terugkijkend op de afgelopen twee dagen, 13 en 14 augustus, een goede omschrijving van de route die Monty en ik hebben gereden. Gisterenavond was ik zo moe dat ik niet meer aan schrijven ben toegekomen. Want ik kan nu heel goed de inspanning van het intensieve rijden van de afgelopen dagen voelen. Ik schrijf de gebeurtenissen van deze twee dagen dan ook pas vandaag, op de 15e. Een mooie route door Campania begint metā¦ de vuilnisbak Woensdagochtend ging de wekker, zoals wel vaker, om 6.00 uur en om 7.30 uur was ik ingepakt en klaar om te gaan. Zo vroeg ingepakt en klaar voor vertrek is geloof ik nog niet eerder gebeurt. Maar voor alles moet een 1e keer zijn, nietwaar š? De eerste stop van vandaag ligt op nog geen 200m van de P4N in Laceno, namelijk de vuilnisbak om mijn zakje afval in te gooien š. Daarna begon de rit pas echt. En vanaf het allereerste moment was dit een mooie route door Campania over smalle bergachtige wegen. Het landschap was mooi afwisselend. Met de ene keer een ruwe rots en het moment erna rijd je door een klein stadje of dorpje met mega smalle straten of is er een super uitzicht over een aantal bergpieken. Sinds 1742 openā¦ behalve vandaag Wat jammer was, was dat de kerk, de Chiesse Maria Santissima del Monte Carmelo in Montesarchio, gesloten was. Want ik had graag even binnen rondgekeken. Deze chiesse begon in 1742 als een kleine kapel die tussen 1856 ā 1860 herbouwd werd. Tijdens het herbouwen werden er dingen aan toegevoegd zoals een klokkentoren. In 1920 werd hij tot parochiekerk āgepromoveerdā. En ieder jaar, in de maand Juli, heeft het dorp processies en liturgieĆ«n ter ere van Madonna del Carmelo. Op de parking van deze kerk hadden Monty en ik onze gecombineerde koffie- en lunchstop. Ā De gecombineerde pauze was simpelweg omdat we voor de Chiesse Maria Santissima, in Montesarchio, geen geschikte stopplekjes tegenkwamen. Ik had wel een heel mooi uitzicht vanaf de parkeerplaats bij de kerk. Dus dat was wel heel erg fijn. De pauze duurde deze keer dan ook wat langer dan anders. Wat onder andere kwam door het mooie uitzicht maar ook omdat ik nog geen echte stop had gehad sinds ik was vertrokken. Monty en ik zijn er iets van 90 minuten geweest. Cusano Mutri laat nog even op zich wachten Na de uitgebreide pauze was het nog ongeveer twee uur rijden naar het middeleeuwse bergdorpje Cusano Mutri. Dit laatste gedeelte ging ook weer over prachtige smalle weggetjes. En zorgde opnieuw voor een mooie route door Campania. Gitzwarte lucht, donder en ineens zien we niets meer! Alleen begon het onderweg steeds vaker te donderen. Ook werd de lucht meer en meer bewolkt totdat hij bijna gitzwart was. Daarbovenop kregen we, tijdens het laatste half uur, ook nog een flinke hagelbui over ons heen. De hagelstenen die neer kwamen op Monty klonken als een geweer dat afgevuurd werd met een paf, paf, paf geluid. Net voordat Monty en ik bij de uitgezochte P4N plek waren, konden we dan ook geen hand voor ogen meer zien. Doordat het zo donker was geworden en de hagel heftig naar beneden kwam. Dus bij een benzinepomp Monty stil gezet. En wat bleek toen we weer konden rijden, hij lag op nog geen 100m van deĀ P4N. Een waterpunt met een houdbaarheidsdatum Toen het weer wat minder hagelde hebben we het laatste stukje gereden en heb ik Monty geparkeerd op wat eens functioneerde als een door de gemeente gefaciliteerde camperplaats: P4N (82033) Cusano Mutri – 74 Via San Giovanni. Nu was de camperplaats er nog, inclusief waterpunt, maar voor hoe lang nog ā¦… Want eromheen werden omheen huizen gebouwd. Ik vind het wel jammer dat de gemeente, Cusano Mutri, de camperplaats niet meer onderhoud want het is mega fijn dat de plek er is. De rest van de middag, avond en nacht waren we dan ook in ons uppie. Alleen van buiten zitten kwam gisteren niets omdat het meestentijds regende. Ā Na aankomst heb ik niet veel meer gedaan dan eten maken en footage op de laptop zetten want ik was mega moe. Dus besloten de wekker op 7.00 uur in plaats van 6.00 uur te zetten š. Een uurtje langer slapen is nu wel fijn zijn. Eerst maar eens wakker worden En vanochtend, donderdag 14 augustus, werd ik redelijk uitgerust wakker. Ik heb heerlijk ongestoord geslapen. En omdat het vandaag een redelijk korte rit zou zijn heb ik niet mega veel haast gemaakt met aanrijden. Monty en ik vertrokken dan ook pas om 9.00 uur. Echte sightseeing stops stonden er niet op de route. Desondanks waren er in het begin van de route een paar onverwachte en leuke stops langs een meer: het Lago Matese. Dit is trouwens het hoogst gelegen karstmeer van ItaliĆ« en dit bijzondere bergmeer is omringd door ruwe bergpieken. Een mooie route door Campania met Ć©Ć©n Italiaan als āspelbrekerā š Op de 1e stop waar ik was wilde ik kijken of dit een leuke plek voor de koffiepauze was en ja hoor was prima geschikt. Alleen vertelde een Italiaan die me aansprak, en vroeg waar ik vandaan kwam, dat er een stukje verderop een hele toffe plek was. Hier kon je mooi uitkijken over het meer en een stuk langs het meer lopen. Dus op zijn advies een stukje, ca.10 minuten, verder gereden. En ja hoor, deze tweede plek was veel leuker en was dan ook erg blij met deze tip om een stukje door te rijden. Zo hadden Monty en ik ineens een veel toffere plek voor onze koffiepauze tijdens deze mooie route door Campania. Eerst water, dan mozzarella Monty geparkeerd naast twee andere campers, naast een waterpunt, en koffie gemaakt. Terwijl ik koffie aan het maken was, kwam er een klein vrachtautootje met watertank in de laadbak zijn tank vullen. De auto bleek van een lokale Italiaanse buffelboer, Gennaro, te zijn die hier iedere 3 dagen water kwam
Niet alle wegen lopen zoals de kaart belooft
De route van Matera naar Laceno gaat vandaag beginnen, althans het eerste gedeelte ervan. Na een paar dagen Matera is het nu weer tijd om verder te trekken. Omdat de etappe naar Laceno loopt, rijden Monty en ik de bergen in. Hierdoor worden de wegen op deze etappe steeds smaller en bochtiger. Dat vraagt regelmatig behoorlijk wat inspannend stuurwerk. Daarom wordt Castelmezzano halverwege onze tussenstop voor de nacht. Met ruim 300 kilometer voor deze hele rit voor de boeg is dat wel heel erg fijn š. Want het tweede gedeelte van de rit naar Laceno is namelijk opnieuw een inspannende bergrit. Na het doolhof Matera begint de route van Matera naar Laceno Vandaag, maandag 11 augustus, stond er een rit van ca 150km op de planning. Wederom over kleine en nog kleinere wegen met als einddoel een P4N in de buurt van Castelmezzano. Om 6.00 uur opgestaan want ik wilde uiterlijk 8 uur aan het rijden zijn en dat lukte ook nog š want Monty en ik reden om 7.45 van de camping af. We moesten zelfs een paar minuten wachten bij de Lidl die om 8 uur open ging. Na het boodschappen doen via veel rotondes en steile straatjes Matera verlaten. Ik was blij dat ik het doolhof Matera uit was en dat Monty en ik weer buiten de stad waren. Hiermee zat het allereerste gedeelte van deel 1 van de route van Matera naar Laceno erop. En kon wat mij betreft de rit echt beginnen š. Toeteren maar in die haarspeldbochten Vandaag hebben we verder voornamelijk over 2 baans en enkelbaans wegen gereden. Wat ervoor zorgde dat ik best wel moest concentreren op het rijden. Want er zaten heel veel haarspeldbochten met hele strakke, krappe bochten in. Daarom vandaag de toeter tactiek maar toegepast. Wat inhoudt dat ik voordat ik een bocht ging nemen de claxon gebruik zodat tegemoetkomend verkeer dat naar beneden rijdt wist dat Monty en ik eraan kwamen. Spookstad CittĆ dellāUtopia Maar opeens tussen al die haarspeldbochten door kwam ik ook nog iets heel anders tegen. Net na Campomaggiore kwam ik langs Campomaggiore Vecchio: āCittĆ dellāUtopiaā. Dat zag er zo bijzonder uit dat ik natuurlijk even ben gestopt. Langs de smalle en niet al te best onderhouden SP13 bleek daar ineens een verlaten stadje te liggen. Ooit was dit bedacht als een soort ideale stad en daarom werd het āCittĆ dellāUtopiaā, of āStad van de Utopieā, genoemd. Alleen liep het allemaal net wat anders. Want in 1885 zorgde een enorme aardverschuiving ervoor dat de inwoners moesten vertrekken. En sindsdien staat het daar als een spookstad. Monty moest hard werken voor de mooie uitzichten Echt heel veel bijzonders valt er niet te vertellen over de rit van vandaag behalve dan dat de omgeving weer heel erg mooi was. En dat Monty en ik veel hebben geklommen en gedaald op de vele erg smalle wegen. Monty was dan ook behoorlijk moe toen we op onze bestemming aankwamen. https://youtu.be/wOOqqWmS0ho Castelmezzano is onze stop van deze etappe Ons overnachtingsplekje is langs een picnic-plekje: P4N (85010) Castelmezzano – Unnamed Road, Ā waar een speeltuin aan grenst en een klein kapelletje tegenover ligt. De weg waar dit aan ligt is erg rustig en ik verwacht vannacht dan ook geen verkeer. Het is dan ook een toppie tussenstop voor de nacht op de route van Matera naar Laceno. En wat betreft de hoogte op de P4N in Castelmezzano: dat is ca 1000m. Hierdoor koelt het hopelijk lekker af want vandaag heeft Montyās thermometer 42Ā°C aangetikt. En dat is toch echt wel weer een beetje teveel van het goede! Zo het is weer tijd om te gaan slapen omdat de wekker morgen weer om 6.00 uur gaat. En na de inspannende rit van vandaag hebben Monty en ik een goede nachtrust verdiend š. Dus āwelterusten en tot morgenā. Kort info stukje: Hoe een dorp een spookstad werd Het dorp staat er niet zomaar De geschiedenis van Campomaggiore Vecchio begint in 1673, wanneer het vrijwel verlaten dorp in handen komt van de familie Rendina. Er wonen maar weinig mensen en de familie wil daar verandering in brengen. Het plan: nieuwe bewoners aantrekken en het dorp weer tot leven brengen. Graaf Rendina denkt groot In 1741 pakt graaf Teodoro Rendina dat idee serieus aan. Hij wil van Campomaggiore een plek maken waar mensen kunnen wonen en werken. Nieuwe inwoners krijgen grond om een huis te bouwen en land om te verbouwen. Zo moet er langzaam een zelfstandige gemeenschap ontstaan. Maar Rendina laat het niet alleen bij het aantrekken van bewoners. Hij heeft ook ideeĆ«n over hoe Campomaggiore eruit moet komen te zien. Een architect met een opdracht Daarvoor schakelt hij Giovanni Patturelli in. Patturelli is een jonge architect en leerling van Luigi Vanvitelli, de architect van bijvoorbeeld het beroemde Koninklijk Paleis van Caserta. Patturelli ontwerpt het dorp heel bewust. Geen wirwar van straatjes, maar rechte wegen die elkaar kruisen. Rond het centrale plein komen belangrijke gebouwen zoals het paleis, de kerk en het gemeentehuis. Voor die tijd is dat behoorlijk vooruitstrevend. Het dorp begint te leven En het werkt ook nog. In 1741 wonen er ongeveer 80 mensen in Campomaggiore. Ruim 140 jaar later zijn dat er ongeveer 1.500. Er komen winkels, werkplaatsen en andere voorzieningen. Het dorp groeit en lijkt steeds meer op de plek die Rendina voor ogen had. Vandaar ook de naam āCittĆ dellāUtopiaā, de Stad van de Utopie. Tot de berg in beweging komt Maar aan dat succes komt op 10 februari 1885 abrupt een einde. Een enorme aardverschuiving treft Campomaggiore. Huizen raken beschadigd en de inwoners moeten vertrekken. Het oude dorp wordt niet opnieuw opgebouwd. Hogerop ontstaat uiteindelijk het huidige Campomaggiore. Wat nu over is, zijn de resten van het dorp dat ooit zo zorgvuldig was bedacht. En juist dat maakt het bijzonder om er rond te lopen. Beter wakker worden dan met een kudde geitjes kan bijna niet Vanochtend, dinsdag12 augustus, om 6 uur weer opgestaan na een heel goede nachtrust. Want het was heerlijk afgekoeld, door de wind
Matera, eerst onder de grond en daarna de Sassi in.
Mijn bezoek aan Matera stond voor vandaag op de planning. Vanochtend, zaterdag 9 augustus, lekker uitgeslapen! Nu ja, het was 8 uur toen ik opstond. Want om 9.30 zou de pendeldienst klaar staan om mij en nog een gezin naar Matera te brengen. Na de tas inpakken, wassen en tandenpoetsen was ik ruimschoots op tijd klaar. Dus nog tijd om even het nieuws op de telefoon te lezen š. De rit ging naar Matera centrum met als drop-off-point Matera Centrale (het treinstation). Vandaaruit ben ik met het Italiaanse gezin, omdat ze de weg wisten, naar het oude gedeelte van Matera gelopen. Zo kon mijn bezoek aan Matera meteen beginnen met een wandeling door het oude gedeelte van de stad. Mijn bezoek aan Matera begint 26 meter onder de grond Hier heb ik allereerst de grootste cisterne van Matera bezocht genaamd de Palombaro Lungo. Die zich bevindt zich onder het Piazza Vittorio Veneto. De cisterne is erg indrukwekkend want hij heeft een lengte van ca 50 meter en is ongeveer 26 m diep. Dit maakt het een indrukwekkende ondergrondse wateropslagplaats. Natuurlijk is dit niet de enige ondergrondse wateropslagplaats hier maar hij is wel de grootste met capaciteit van meer dan 5 miljoen liter water.Ā De cisterne werd in de 16e eeuw gebouwd. Dit gebeurde door een aantal grotten met elkaar te verbinden. Het is dan ook een ruimte die door mensenhanden is gemaakt. De cisternes diende vooral als een belangrijke waterreserve voor de stad en werden met name in de hete zomers gebruikt om de watervoorraad aan te vullen. https://youtu.be/_dmpjVkX3u8 De Sassi, een grotwoning en een miniatuur vol details Tijdens mijn bezoek aan Matera ben ik wat gaan ronddwalen door de oude, smalle straatjes wat me mooie uitzichten op de Sassi di Matera gaf. Dit zijn woningen die gebouwd zijn in de rotsen en waarbij de oudste dateren uit de prehistorie. is. Hier heb ik een ingerichte grotwoning bezocht. De ruimtes van de woning waren eenvoudig en rechtstreeks uit de rots gehouwen, waardoor je meteen een beeld kreeg van hoe zoān woning eruitzag. Dat gaf een goed idee van hoe de ruimtes waren ingedeeld en hoe mensen in deze grotwoningen leefden. https://youtu.be/Svypj9LiIm0 Tegenover deze grotwoning was de Sassi in miniatura. Dit is zoals de naam al zegt een miniatuur van de Sassi di Matera die door een steenbewerker tot in het kleinste detail is nagemaakt. Je kunt het vergelijken met Maduradam. De steenbewerker heeft om het te maken gebruikt gemaakt van de oude manier van steen bewerken. Het kostte hem ongeveer 3 jaar om dit alles inclusief de vele mini-details te maken. In zijn workshop heeft hij een ruimte gecreĆ«erd waar de miniatuur Sassi staat. Het was erg gaaf om te zien en het geeft meteen een veel beter inzicht over hoe groot de Sassi wel niet was. Even bijtanken tijdens mijn rondwandeling door Matera Door al het rondlopen, bezichtigen van de grotwoning: Casa grotta di vico Solitario enĀ Ā Sassi in miniatura had ik koffie verdiend. Zo kon ik weer even wat bijtanken en afkoelen want ik had een plekje binnen uitgezocht omdat het weer lekker warm was. Tijdens mijn bezoek aan Matera had ik inmiddels al heel wat gezien, maar na de koffie heb ik nog wat meer rondgelopen voordat het tijd werd om terug naar het pick-up-point te gaan, Matera Centrale. Omdat ik een beetje aan de vroege kant was eerst nog lekker een gelatto gegeten š. Terug naar Monty en de volgende routes Om 13.00 uur was het busje er en gingen we weer terug naar de camping. Daarmee kwam mijn bezoek aan Matera voor vandaag ten einde. De middag heb ik heerlijk in de schaduw van Monty doorgebracht met wat lezen en het verder uitzetten van de routes voor de komende paar dagen. En dan is het ineens etenstijd. Daarna heb ik lekker niets meer gedaan behalve wat tv kijken op de laptop. Kort info stukje: Matera ā een geschiedenis die in de rotsen zit Bewoning die duizenden jaren teruggaat Matera ligt in Basilicata, in het zuiden van ItaliĆ«. Het gebied wordt vanaf ongeveer de 8e eeuw voor Chr. door mensen bewoond. Ze gingen erin wonen omdat de grotten beschutting boden tegen het weer. Een bijkomend pluspunt was dat de zachte rots gemakkelijk te bewerken was. Hierdoor werden ze in de loop van de tijd steeds verder aangepast aan de wensen van de bewoners. Zo ontstonden ruimtes die niet alleen als schuilplaats, maar ook als echte woning werden gebruikt. Van natuurlijke grotten naar woningen Naarmate de bevolking groeide, werden steeds meer ruimtes uit de zachte tufsteen gehakt, waardoor langzaamaan een netwerk van woningen, trappen, straatjes, waterreservoirs en kerken ontstond. De woningen werden bovendien steeds verder aangepast aan het dagelijks leven. Zo groeiden de Sassi di Matera uit tot twee grote historische wijken: Sasso Caveoso en Sasso Barisano. Die samen een groot deel van het oude Matera vormen. Eeuwenlang gewoond, daarna grotendeels verlaten De Sassi bleven vervolgens eeuwenlang bewoond. Toch werd het wonen in de Sassi di Matera in de twintigste eeuw steeds moeilijker om vol te houden. Want gezinnen woonden vaak met veel mensen in de kleine ruimtes met erg beperkte voorzieningen. Daarom besloot de Italiaanse overheid vanaf de jaren 1950 om een groot deel van de bewoners te verhuizen naar nieuwe wijken buiten het oude centrum. De Sassi-woningen kwamen hierdoor grotendeels leeg te staan en raakten dan ook langzaam in verval. Van verlaten woningen naar werelderfgoed Vanaf de jaren 1980 kwam er een kentering in het leegstaan. Er kwam meer aandacht voor het behoud van de historische wijken en delen van de Sassi werden gerestaureerd. Daardoor kregen sommige oude woningen een nieuwe functie, terwijl andere juist bewaard zijn gebleven om te laten zien hoe hier vroeger werd gewoond. Tijdens een bezoek aan Matera zie je daardoor nog steeds veel van de oorspronkelijke structuur terug. In 1993 werden de Sassi di Matera en het Parco delle Chiese Rupestri del Materano (Park van de Rotskerken) opgenomen op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Kort info stukje: Palombaro Lungo ā de
Een stadje voor mezelf? Nou ja, bijna
De route van Brindisi naar Matera begint op 8 augustus met de eerste echte camperrit in ItaliĆ«. Na een redelijk goede nachtrust op een parking in Brindisi, P4N (72100) Brindisi – 7 Strada Statale 7Ā , maak ik me klaar om via kleine wegen richting Matera te rijden. De route van Brindisi naar Matera begint met een klein wonder Ik was nog niet helemaal uitgerust, maar dat was te verwachten na de toch best lange dag van gisteren. Het viel me echter totaal niet tegen hoe best goed ik me voelde. En veel belangrijker: het was ook de eerste ochtend sinds tijden dat ik niet misselijk wakker werd. Hoera š! Ik denk dat de koele dag op de ferry en de redelijk koele, winderige nacht me goed hebben gedaan. Monty is er klaar voor, ik ook Vanochtend ging om 7.00 uur het belletje van gehoorzaamheid; de wekker š. Dus uit bed gekomen en me op het gemakje gewassen en mijn tanden gepoetst. Toen water gekookt voor de thee. Daarna nog even het nieuws gelezen voordat ik alles opruimde om aan de route van Brindisi naar Matera, in ItaliĆ«, te beginnen. Uiteindelijk was alles om 8.30 uur ingepakt en geĆÆnstalleerd zodat Monty en ik konden vertrekken. De route van Brindisi naar Matera die Monty en ik vandaag rijden is ongeveer 160 km lang en eindigt bij P4N (75100) Area Camper Kartodromo Matera. Een mond vol, nietwaar? Eindelijk weer wat te kiezen Als eerste stond vandaag een stop bij de Lidl op het programma om de voorraad met onder andere verse producten aan te vullen. Ik moet zeggen: het was heel erg fijn om weer meer keuze in producten te hebben. Want de keuze in groenten en fruit was erg beperkt vanaf Montenegro. In Griekenland had ik al iets meer keuze, maar de keuze die ik vandaag had was echt een heel stuk groter dan ik in Griekenland had š. Ik kan er nu in ieder geval tot zondag weer mee toe. De kleine wegen verrassen me opnieuw Na de Lidl-stop ben ik doorgereden over de kleine en kleinere weggetjes richting Noci. Wat een mooi stukje was tijdens deze rit richting Matera. In Noci heb ik Monty op de parking van een begraafplaats geparkeerd. Want nu is het eerst tijd voor koffie en wat eten.Ā Een dorp dat pauzeert Na de koffie ben ik Noci ingelopen om rond te dwalen door het historische centrum met witte huizen en kleine kronkelige straatjes. Maar omdat het inmiddels tegen 12.30 uur liep toen ik Noci in wandelde, was het erg rustig op straat. Ik ben met mijn soms erg slimme hoofd natuurlijk de siĆ«sta weer eens vergeten š. Na een kleine drie kwartier te hebben rondgelopen, over zo goed als uitgestorven straten, ben ik terug naar Monty gegaan. Aankomst op de camperplaats in Matera Want Monty en ik hadden nog het laatste stukje van de route van Brindisi naar Matera voor de boeg. Dit laatste stukje bleek een klein uurtje te zijn, waardoor we tegen 14.30 uur aankwamen op P4N (75100) Area Camper Kartodromo Matera . Waarmee de echte allereerste etappe in ItaliĆ« erop zit. Waar zijn de olijfboomgaarden op de route van Brindisi naar Matera gebleven? Ook het laatste gedeelte van deze etappe ging natuurlijk weer over de kleine en kleinere wegen. Hierbij viel het me op dat de olijfboomgaarden plaats maakten voor een andersoortige landbouw, voornamelijk akkerbouw. Ook stonden er langs de wegen steeds vaker prachtige Italiaanse parasoldennen. Ik vind ze in ieder geval altijd erg mooi met hun karakteristieke parasolvormige kruinen Die brede kroon vangt veel zonlicht op en zorgt er, samen met de hoge takken, voor dat de droge bodem eronder zoveel mogelijk in de schaduw blijft. Daardoor zijn deze bomen perfect aangepast aan het mediterrane klimaat. Een eeuwenoud bouwtrucje op de rit richting Matera Verder kwamen we nu, in de omgeving van Noci, onderweg regelmatig kegelvormige huisjes met conische stenen daken tegen. Deze huisjes worden trulli genoemd. Ze zouden zo gebouwd zijn om: ā… de belastingheffing te ontwijken die de koning doorvoerde op het grondgebied van de plaatselijke graaf. Hij liet de huisjes bouwen zonder fundering en mortel. Bij een aangekondigde controle konden ze zo in korte tijd worden afgebrokenā¦ā De route van Brindisi naar Matera zit erop De P4N-camperplaats in Matera is niet mega geweldig. Er is geen schaduw van bomen en de toiletten zijn er erg basic: geen WC-bril, en voor de douche mag je dan ook nog 1 euro betalen. Daar moest ik weer even aan wennen, want het is erg lang geleden dat ik daarvoor apart moest betalen. Maar goed, ze hebben wel een transportservice naar Matera. En morgenvroeg ga ik daarvan gebruikmaken. Om 9.30 uur is het vertrek en om 13.00 uur word ik in Matera weer opgehaald. Want om er een hele dag te blijven heeft niet zoveel zin, omdat door de siĆ«sta vanaf 13.00 uur de winkels en restaurants en dergelijke tot het einde van de middag gesloten zijn. Dat is het dan weer voor vandaag. Wordt morgen vervolgd š. Kort info stukje: Noci, een korte stop tussen witte muren en oude verhalen Een stadje waar het oude Puglia nog zichtbaar blijft Noci ligt in Puglia, de zuidelijke regio van ItaliĆ« die bekendstaat om de witte dorpen, DE uitgestrekte olijfboomgaarden en de karakteristieke trulli. Het stadje ligt in de omgeving van de Valle dāItria, tussen Alberobello en Matera. Wie tijdens een rit richting Matera deze omgeving verkent, kan Noci als tussenstop op de route bezichtigen. Het stadje laat een andere kant van Puglia zien. Het is geen grote trekpleister, maar een plaats waar geschiedenis en het dagelijkse leven nog dicht bij elkaar liggen. Het historische centrum bestaat uit witte huizen, smalle straatjes en kleine pleinen die dicht tegen elkaar aan liggen. De witte muren van Noci vertellen meer dan je denkt De geschiedenis van Noci gaat terug tot de middeleeuwen. Rond het huidige historische centrum groeide een dorp met smalle straatjes en huizen die dicht tegen elkaar werden gebouwd. De witte kleur van
Alles geregeldā¦ dacht ik
Het reizen van Griekenland naar ItaliĆ« stond gisteren 7 augustus helemaal in het teken van de veerboot van Igoumenitsa naar Brindisi. Monty en ik zijn inmiddels een (veerboot)dag verder en kijken terug op een dag met vertrekvoorbereidingen, onverwachte hindernissen en uiteindelijk de overtocht naar Brindisi. De dag waarop de reis van Griekenland naar ItaliĆ« begint De wekker had ik niet gezet, maar ik was wel al uit bed om 7.30 uur. En buiten wachten me twee kattenvriendinnetjes op, die me miauwend goede morgen wensten. Dus gaf ik ze eerst maar een bordje met melk en water, waarvan ze lekker gedronken hebben. Terwijl zij lekker de melk opdronken, zette ik het theewater op en legde ik de kussens op hun plek. Daarna was het tijd om te gaan douchen. Ā Toen ik terugkwam van het douchen, gaf ik mijn kattenvriendjes nog wat yoghurt. Het was tenslotte de laatste dag dat ik ze kon verwennen! Bijna klaar voor de overtocht naar ItaliĆ« Verder heb ik op mijn hele gemakje, totdat het tijd was om te vertrekken, alle spullen op hun vaste plek gelegd. Toen dat was gebeurd, heb ik de watertank leeg laten lopen op het gras onder Monty. Had het meteen een nuttige bestemmingš! Want voor het vertrek naar de veerboot en ItaliĆ« wilde ik die met vers water gevuld hebben. Dit omdat het beter is om alleen nieuw water te tanken in plaats van oud met vers water te mengen. Rond 10.30 uur (onze tijd) en 11.30 uur (Griekse tijd) ben ik begonnen met de watertank te vullen. Daarmee was alles klaar, nu ja bijna, voor de overtocht van Griekenland naar ItaliĆ«. Tenslotte reden Monty en ik naar de receptie om te betalen. Nu alles geregeld was, konden Monty en ik eindelijk op weg naar de haven voor de veerboot naar ItaliĆ«. Op weg naar de veerboot wordt het zoeken Dus begon de mega lange rit š naar de haven. Maar in plaats van een rechttoe rechtaan rit, werd het er eentje met wat hindernissen. We begonnen de tocht met een behoorlijk stuk langzaam rijden, maar waardoor dat kwamā¦ geen idee. Ook waren er amper richtingsborden die aangaven waar we heen moesten. Ondanks dat ik de rit op de gps had ingevoerd, maakte het gebrek aan duidelijke borden de route toch nog behoorlijk lastig. Geen ticket, wel een reserveringā¦ en nu? Eindelijk bij de haven aangekomen ontdekte ik dat mijn bevestigingsmail geen e-tickets bevatte, zoals ik dacht, maar alleen reserveringsbevestigingen. Voor de overtocht van Igoumenitsa naar Brindisi moest ik daarom eerst nog papieren tickets ophalen bij de terminal, die een parkeerplaats eerder lag… Zo gezegd, zo gedaan! Met de papieren tickets op zak konden Monty en ik weer terugrijden naar het havengedeelte. Hier werd mijn paspoort gecheckt en werd Monty van binnen en van buiten gecontroleerd. Nadat zowel mijn paspoort als Monty goedgekeurd waren, mochten we de ferry van Igoumenitsa naar Brindisi oprijden. Nu kon de overtocht van Griekenland naar ItaliĆ« beginnen. Daar ligt ze danā¦ de boot naar ItaliĆ« Zelfs de juiste veerboot vinden was zoeken, want ook nu waren er nauwelijks duidelijke borden die aangaven waar we heen moesten. Dus vroeg ik maar aan een havenwerker waar Monty en ik naartoe moesten rijden. Dat bleek ietsje verderop te zijn en bij het schip aangekomen konden we meteen de boot oprijden naar het boven deck. Een upgrade voor de overtocht naar Brindisi Toen Monty veilig aan boord van de ferry van Igoumenitsa naar Brindisi stond, ben ik naar de receptie gelopen om te checken waar mijn cabin was. Daar bleek dat ik onverwacht een upgrade had gekregen. Door het lage aantal passagiers en de verwachte wind kreeg ik een andere, grotere cabine dan oorspronkelijk geboekt: een hut op deck 5 in plaats van op deck 7. Onverwachte luxe op de veerboot Nu ik wist waar ik naartoe moest, kon ik naar de hut lopen. Wat bleek toen ik de deur opendeed: ik had een 4-persoons cabin gekregen š. Dit vond ik natuurlijk helemaal niet erg, omdat ik nu veel meer ruimte had. Het enige dat jammer was, was dat er geen stopcontact in de hut was om de laptop op te laden. Op ontdekking tijdens de overtocht naar ItaliĆ« Mijn rugzak kon ik fijn in de hut achterlaten, want het werd tijd om de boot te verkennen, een kopje koffie te drinken en een hapje te eten. Nadat ik voldoende had rondgelopen, ben ik naar het self-service restaurant gelopen. Daar heb ik āporc bellyā met frietjes gegeten, maar die waren niet geweldig. Maar goed, het was soort van warm en mijn buik zat vol. Na het eten ben ik naar het buitendeck gegaan, want dat had ik tot nu toe overgeslagen op mijn verkenningstocht. Eenmaal buiten merkte ik weer goed hoe mega warm het was. Dus ben ik vrij snel weer naar binnen, naar de airco, gegaan. In plaats van naar het algemene zitgedeelte te gaan, ging ik lekker terug naar de cabin voor wat rust en om nog wat laptopwerk te doen, totdat de batterij leeg was. Daarna heb ik een kort dutje gedaan en heerlijk gedoucht. Vooral de douche was erg fijn! Ook werd ik er weer goed wakker van. De overtocht van Griekenland naar ItaliĆ« verliep ondertussen verrassend rustig, ondanks de voorspelde stevige wind. Bijna van boord Opgefrist en weer helder ben ik met mijn rugzak naar het algemene gedeelte gegaan. Daar las ik in de buurt van een raam nog wat en liep ik af en toe een kort rondje. Rond achten heb ik mijn hutsleutel ingeleverd. Toen was het wachten totdat we naar het autodeck mochten. Gelukkig hoefde ik niet mega lang te wachten, want rond 20.30 uur werd omgeroepen dat we naar de autoās konden. Daarna zakte ik af naar deck 4 om naar Monty te lopen. Bij Monty aangekomen bevestigde ik de GoPro die ik mee de boot op had genomen weer aan de juiste houder. Toen was het opnieuw wachten. Deze keer totdat we van boord mochten, Wat gelukkig ook niet
Over het water bij Butrintā¦ en dan Griekenland in
Van AlbaniĆ« naar Griekenland staat vandaag, dinsdag 5 augustus, als etappe op het programma. Ondanks dat ik op de ferry parking van Butrint National Park stond, heb ik niet slecht geslapen. Ik was wel wakker voordat de wekker ging, maar dat was ook wel te verwachten. En zo vroeg wakker zijn heeft ook zijn voordelen š, want de ochtendzon over het water was erg mooi. Van ochtend naar vertrekmodus Het was vanochtend wel weer even wennen aan het gootsteenwasje na het hebben van een korte douche om wakker te worden op de camping in Berat. Het resultaat was hetzelfde: ik was weer lekker opgefrist en wakker, want de nacht was best warm. Daarna kon ik fris en fruitig aan de dag Ć©n aan de komende rit beginnen. Terwijl de waterkoker aan stond, heb ik alvast de GoProās en andere zaken in Monty gelegd en mijn boodschappenbriefje afgemaakt. Want in Igoemenitsa zit een Lidl en daar wilde ik mijn ver geslonken voorraad weer aanvullen. Maar ik wilde ook profiteren van de grotere selectie groenten en fruit. Want die was in AlbaniĆ« erg beperkt. Deze etappe van AlbaniĆ« naar Griekenland begint met een boottocht van 90 seconden Nadat alles opgeruimd was, heb ik de hele 30 meter naar het pontje gereden. Hiermee is de een na laatste etappe van AlbaniĆ« naar Griekenland officieel begonnen. Eenmaal in de rij was het wachten totdat ik aan boord mocht. Dat ging erg snel. De ferry vanaf de parking van Butrint National Park naar de overkant doet er zegge en schrijven 90 seconden over. Ik heb het geklokt š! En dat kost je als toerist dan 14 euro, oftewel 14.000 lek. De reden dat ik hem in mijn originele route niet had zitten, was het belachelijke prijsverschil tussen wat Albanezen betalen en wij. Maar nu was het maar even niet anders. De korte oversteek werd daardoor dus gewoon onderdeel van de route van AlbaniĆ« naar Griekenland. Over de SH98 naar de grens met Griekenland Nadat we aan de overkant waren, ben ik via een prima, beetje smalle weg weer naar de voor mij hoofdweg, de SH98, gereden. Vanaf daar kon ik de SH98 volgen richting de grens met Griekenland. Deze weg zou me naar de grensovergang brengen en dat deed hij een stuk sneller dan ik had gedacht. Want ineens was daar de Albanese grenspost. De grens kost meer tijd dan de rit naar Igoemenitsa De Albanese grenspost was ik fijn snel door. Daarna was het nog maar ongeveer 500 meter rijden naar de Griekse grenspost. Daar duurde het wat langer, want hier waren twee controles. De eerste door de politie en een stukje verderop de tweede door de douane zelf. Al met al was ik er in 30 minuten doorheen, dus mag ik niet klagen. Daarmee zat het officiĆ«le grensgedeelte van de etappe van AlbaniĆ« naar Griekenland erop. Vanaf de grens naar Igoemenitsa was het nog iets van 30 minuten rijden over een best leuke, beetje bergachtige weg met af en toe uitzicht op de Ionische Zee. Na AlbaniĆ« krijgt Monty een Griekse voorraadboost In Igoemenitsa aangekomen, ben ik als eerste doorgereden naar de Lidl en daarna door naar de BP. Want ik had bewust niet meer in AlbaniĆ« getankt, zodat ik nu betere kwaliteit diesel kon tanken. Ik heb dan ook voor de premium diesel gekozen, zodat de motor extra gesmeerd wordt na de vermoedelijk mindere kwaliteit diesel van Montenegro en AlbaniĆ«. Ook in ItaliĆ« is het plan om in ieder geval nog Ć©Ć©n keer, maar misschien wel twee keer, premium diesel te tanken. Dit om er zeker van te zijn dat alle eventuele mindere kwaliteit diesel van de etappe door Montenegro en AlbaniĆ« uit de tank verdwenen is en de leidingen en zo extra gesmeerd worden. Geen keuze, dus maken we het beste ervan Inclusief de douane en stops bij Lidl en BP was ik tegen 12.00 uur op Camping Drepano Igoumenitsa. Het is er niet eentje die ik normaal gesproken zou uitzoeken, maar voor twee nachten is het okĆ©. Het is hier erg druk, een beetje shabby en er is een ander type vakantieganger dan die ik meestal op een camping tegenkom. Na de camping rond te rijden, ben ik uitgekomen op een plekje naast het toiletgebouw. Normaal zorg ik ervoor dat er minimaal twee campers, caravans of tenten tussen mij en het gebouw staan, maar nu had ik geen keuze. Echter, ik moet zeggen: het valt mee met de drukte van mensen die naar de douche of het toilet gaan. De laatste etappe van AlbaniĆ« naar Griekenland zit erop. AI, puzzelen maar! Nu de laatste etappe van AlbaniĆ« naar Griekenland in deel 1 van de reis erop zit, is het tijd om te gaan zitten en deel 2 van de reis verder uit te werken. De middag heb ik dan ook doorgebracht in de schaduw, met een klein briesje, met mijn laptop om de route verder uit te zetten. De route uitzetten doe ik deze keer met hulp van AI. Alleen voordat ik doorhad hoe hij de routepunten neerzet, waren we een heel tijdje verder.Ā Ook in Berat was ik al bezig geweest met AI om te proberen de route voor ItaliĆ« uit te zetten. Ik kwam er nu achter dat hij alleen de hoofdpunten in een GPX-bestand zet, wat ervoor zorgt dat het gps-programma zelf bepaalt over welke weg we rijden. Een AI-routevoorstel kan dus wel de gewenste wegen aangeven, maar die wegen komen niet automatisch in het GPX-bestand terecht. AI weet de weg, de GPS nog niet Uiteindelijk heb ik aan AI verteld dat hij shaping points, iedere 6 kilometer, moest invullen om de route over de juiste weg te krijgen. Uiteindelijk heeft hij een werkend basis-GPX-bestand gecreĆ«erd, wat ik nu mocht nalopen om de punten overal op de weg te zetten. AI is soms niet zo nauwkeurig, maar ook om de route na te lopen op fouten of dingen die ik net anders wilde rijden, is het handig. Zo check en pas ik de route richting ItaliĆ«