Mijn Tirana naar Berat route begint op 31 juli, wanneer ik dacht vanuit Krujë naar een camping in Tirana te gaan. Maar hoe anders kan het lopen. De rit naar Tirana was niet zo lang maar het duurde toch nog iets van 3 uur alvorens ik bij de weg aankwam die naar de camping zou moeten leiden.
Chaos in de stad zet de toon voor de Tirana naar Berat route
In Tirana was het één krioelende, chaotische mierenhoop van vrachtwagens, auto’s, fietsers, brommers en voetgangers. Auto’s reden bumper aan bumper file of schoten zonder te kijken de weg op vanaf parkeerplekken. Ook stonden ze langs de weg soms tot drie rijen dik geparkeerd. Verder slingerden brommers en fietsers overal tussendoor. En op rotondes leek iedereen, van auto tot voetganger, vooral zijn eigen weg te kiezen.
Twijfel midden in de Tirana naar Berat route
Dat wat ik zag aan gebouwen om me heen maakte bij binnenkomst al dat ik Tirana niet mooi vond. Maar goed eerste indrukken kunnen bedrog zijn, nietwaar? Dus de route naar de camping, P4N (7450) Camping Dajti, afgemaakt maar toen ik het tweede stuk zag van de weg waar ik over moest dacht ik: “nee, dit gaan we niet doen. Hier ga ik niet rijden – we gaan verder”. Hierbij wel de kanttekening dat ik me best beroerd voelde door de hitte dus dat zou ook best van invloed kunnen zijn op hoe ik Tirana ervaarde en de weg inschatte.
Van stad naar bergen, op weg naar Berat
En zogezegd zo gedaan! Dus de route van Berat in de tablet geactiveerd. De route naar Berat ging gelukkig weer over een hele mooie, smalle 2-baansweg in de bergen. Ik was dan ook heel blij toen we eindelijk Tirana achter ons lieten omdat we langzaam de hoogte in gingen op de SH 3. Wat ervoor zorgde dat ik weer een klein beetje tot leven kwam en kon genieten van de dingen om me heen. Ik kon weer ontspannen rijden en om me heen kijken, genieten van de uitzichten, bergen en wat er langs de kant van de weg gebeurde.
Onderweg werd de weg smaller op sommige stukken, met scherpe bochten en af en toe loslopende dieren langs de kant. Ook stonden er af en toe huizen langs de weg die soms dicht tegen de rotswand aan waren gebouwd. Terwijl op andere stukken de weg juist langs steile hellingen naar beneden liep met uitzicht op valleien tussen de bergen. De wegrand bestond uit stukken grind en losse stenen die van de bergwand waren afgekomen. Verder leek de weg steeds te verdwijnen achter een bocht of kroop hij weer tegen de berg omhoog.
Schildpadden onderweg op de route van Berat
Monty en ik hebben zelfs op dat stuk weg drie schildpadden gered, want Monty was weer even van gedaante gewisseld en werd “turtle taxi to the rescue”. Dus ik ben gestopt, uitgestapt en heb ze van de weg gehaald, één voor één zodat ze weer verder konden. Toen ik de schildpadden optilde zag ik dat één van hen zelfs al ooit een aanvaring met een auto had gehad. Zijn schild was aan één kant gespleten. Maar de spleet was gelukkig wel weer dicht. En ietsje verderop zag ik een dode aangereden schildpad liggen. Niet leuk!
Lunchpauze op de SH3
Ergens aan de SH 3 zijn Monty en ik gestopt voor lunch, ook weer laat omdat ik nergens een echte stopplek zag. Uiteindelijk vond ik een klein lokaal Albanees restaurantje langs de weg waar net genoeg ruimte was om Monty aan de kant te zetten. Binnen was het eenvoudig met houten tafels en stoelen en het was er heerlijk koel. Vanuit het restaurant had ik mooi uitzicht over een vallei tussen de bergen. Buiten reden af en toe auto’s langs, verder was het rustig.
Ik heb daar typisch Albanees eten op: een soort stoofschotel met rundvlees in een kaassaus, met geroosterd brood en gepekeld witte kool en augurk. Het vlees en de saus waren goed te doen – een beetje zout, precies wat ik op dat moment nodig had. De gepekelde kool en augurk waren juist te scherp en veel te zout, die heb ik dus laten staan.
Van drukte naar ademruimte op weg naar Berat
Daarna reed ik het laatste stuk van de Tirana naar Berat route tussen veel olijfbomen. Ik had er geen idee van dat Albanië ook zoveel olijfbomen had. Hoe dichter Monty en ik bij Berat kwamen, hoe minder verkeer er nog op de weg was. Ook waren er steeds minder huizen en bebouwing langs de weg te zien. Wat juist steeds meer opviel, waren de steeds grotere olijfboomgaarden.
Omdat ik nieuwsgierig was waarom hier zoveel olijfboomgaarden liggen, heb ik dat later in Berat opgezocht. Dat komt omdat Albanië, net als Griekenland en een deel van Italië, aan de Adriatische en Ionische Zee ligt. Daardoor heeft het een mediterraan klimaat waarin olijfbomen het goed doen. Vooral op de droge, stenige hellingen waar andere gewassen het veel moeilijker hebben. Rond Berat, maar ook bij Vlorë, Himarë en Sarandë, liggen dan ook enorme olijfgaarden.
Berat bereikt, de Tirana naar Berat route zit erop
Uiteindelijk tegen vier uur op P4N Camping Camperstop Berat aangekomen. Ik was blij dat ik er eindelijk was, maar ook enorm ook blij met hoe de camping eruitzag. Hier kon ik wel een paar dagen blijven 😊. En zo is de Tirana naar Berat route uiteindelijk heel anders verlopen dan ik die ochtend bij vertrek had verwacht.
Kort info stukje: Berat – stad van lagen, rivieren en eeuwen geschiedenis
Oorsprong in de oudheid en strategische groei
Berat behoort tot de oudste continu bewoonde steden van Albanië. De eerste nederzettingen ontstonden in de Illyrische periode en werden later beïnvloed door de Romeinen en Byzantijnen. Dankzij de ligging in de vallei van de Osum groeide de stad uit tot een strategisch knooppunt in het binnenland, waar handel en vestiging zich concentreerden tussen de omliggende heuvels.
Ottomaanse periode en het karakter van de stad
De grootste stadsontwikkeling vond plaats in de Ottomaanse tijd. In deze periode werd het historische centrum gevormd met de bekende witte huizen die tegen de helling zijn gebouwd. De vele ramen en compacte bouwstructuur geven de stad haar karakteristieke uitstraling. Deze wijk is grotendeels intact gebleven en staat tegenwoordig op de UNESCO-werelderfgoedlijst.
De rivier als scheidslijn door de stad
De rivier de Osum stroomt door de stad en verdeelt Berat in twee delen. Langs de rivier lopen wegen en paden die het stadsbeeld bepalen. Door de hoogteverschillen ontstaan op meerdere plekken doorkijkjes over de vallei en de bebouwde hellingen aan de overkant.
Twee gezichten op één plek
In het moderne deel is dagelijks leven zichtbaar met verkeer, winkels en voorzieningen. Het historische centrum is juist rustiger met smalle straatjes en compacte bebouwing. Die tegenstelling is overal in de stad merkbaar en ligt letterlijk dicht naast elkaar.
Compact, maar gelaagd in beleving
Berat wordt vaak bezocht als onderdeel van een route door het binnenland van Albanië. De stad is overzichtelijk en grotendeels te voet te verkennen. Daardoor wissel je snel tussen moderne straten, rivierzones en het historische centrum, wat zorgt voor een afwisseling van sferen op korte afstand.
