Tijdens mijn reis door Zuid Albanië merkte ik dat de aanhoudende extreme hitte steeds meer zijn tol eiste. Na een paar zware dagen besloot ik de reis naar Turkije af te breken en mijn route te wijzigen: in plaats daarvan reis ik nu via Griekenland naar Italië. In deze blogpost neem ik je mee op mijn laatste kilometers door Zuid Albanië, langs Apollonia, de Scenic Route SH8 en mijn onverwachte overnachting bij Butrint.
Hitte hakt erin tijdens mijn reis door Zuid Albanië
En zo wordt het dan ineens 3 augustus, want ik ben dit nu pas aan het typen. De afgelopen dagen ben ik helaas behoorlijk beroerd geweest van de hitte terwijl ik op P4N Camping Camperstop Berat verbleef. Ik heb dan ook de definitieve lastige, beslissing gemaakt om de reis naar Turkije af te breken. Want nog meer hitte, nog langer beroerd zijn is niet zo een goed plan. Ik merk echt dat mijn lichaam nu zegt “ik heb genoeg van die + 40◦C. Het wordt echt tijd voor koelere temperaturen.”
Het roer om…. op naar Italië
De boot naar Italië vanuit Griekenland is inmiddels geboekt en via de Apennijnen gaan we noordwaarts richting Frankrijk rijden. De afgelopen dagen heb ik dan ook in de schaduw doorgebracht met proberen uit te puzzelen welke route te rijden. Ik ben er nog niet uit. Dus gaan we onderweg wel zien hoe de route gaat lopen. Verder heb ik vandaag, voor het eerst sinds ik hier ben, weer een beetje normaal kunnen eten. Maar van me weer fit en helemaal lekker voelen is helaas nog geen sprake. Het waren dan ook zeker niet de fijnste dagen tijdens mijn reis door Zuid Albanië.
Nog één etappe door Zuid Albanië
Morgen rijden we naar de kust en op 5 aug Griekenland komen we binnen en arriveren Monty en ik in Igoemenitsa vanwaar we, donderdag 7 aug, de boot naar Brindisi nemen.
Voor nu wens ik jullie een “welterusten”, want ik moet nog wat opruimen voordat ik mijn bedje induik.
Een lieve, kleine en harige verstekeling
Vandaag, 4 aug, stond ik om 6.30 naast mijn bedje na een best goede nachtrust. Om echt wakker te worden begon ik met een douche. Daarna volgden de laatste dingen voor vertrek: de voorruit van Monty schoonmaken, thee zetten en de camera’s ophangen. Toen dat gebeurd was naar de watervulplaats gereden want ik had een compleet lege watertank en deze dus weer helemaal gevuld. Daarna gaan betalen. Toen de eigenaar en ik bij Monty kwamen misten we de kleine zwart-witte kitten. Dus zoeken en kijken of we hem konden vinden maar dat deden we niet. Gelukkig had een mevrouw hem gezien en zag dat hij ergens onder Monty op was gesprongen. Toen hij ons zijn naam hoorde roepen, kwam hij gelukkig tevoorschijn. Want anders had ik een verstekeling gedurende het laatste stukje van de reis door Zuid Albanië gehad.
De eerste etappe kilometers richting Apollonia
Door dit alles was mijn vertrek een beetje verlaat, maar rond 8.30 kon ik dan toch mijn reis door Zuid Albanië vervolgen. Het eerste gedeelte van de route was saai: veel door bebouwde kom gereden met weinig mooie uitzichten. In Fier werd het file rijden, maar gelukkig wel een mildere variant in vergelijking met Tirana. Het kostte ongeveer een uur om Fier door te komen, want ik wilde naar Apollonia, een van de bekendste archeologische sites van Albanië. Volgens sommigen is deze plek te vergelijken met de Griekse archeologische sites.
Monty in de schaduw, ik op pad
Tegen 11.00 uur waren we op de parkeerplaats en heb ik voor Monty een plekje in de schaduw gevonden. Wat erg fijn was want zo werd het niet zo warm in de unit en de auto. Nu eerst koffiepauze gehouden en daarna mijn rugzak gepakt en ingedaan wat ik nodig had – drinken, extra GoPro batterijen enzovoort. Vanuit de parkeerplaats was het een kort stukje naar de ingang – entree 600lek = euro 6 wat niet te duur is voor deze archeologische site. Ik vermoed dat je bij ons rond de euro 20 entree zou hebben betaald.
Even terug naar een ander tijdperk
Het terrein van Apollonia was goed onderhouden en overal stonden borden met uitleg, zodat je beter kon begrijpen wat je allemaal zag. Ik ben niet verder geweest dan de kloosterkerk, het museum, Odyseum en de Central Arch – heb al met al een uurtje of zo rondgelopen – drijvend in het zweet want het was weer mega warm. Daarna heb ik het voor gezien gehouden, maar ik had hier makkelijk een hele dag kunnen doorbrengen. Zo groot en mooi is het archeologische terrein van Apollonia.
Een Snelle Jelle, een hond en een klein gebaar
Toen teruggelopen naar Monty om wat te eten en nog meer te drinken om het vocht aan te vullen. Na het eten heb ik mijn rugzak in Monty’s garage gelegd (de opbergruimte die je van buitenaf kunt bereiken). Toen een straathond, had hem ook al bij aankomst gezien en even geknuffeld, weer naar me toe kwam. Maar echt iets te eten had ik niet voor hem maar toen ik naar de voorkant van Monty liep ging hij mee en zitten bij de trap. Dus maar een Snelle Jelle gepakt in de hoop dat ze het zou lusten. En ja hoor ging zo naar binnen. Meer had ik niet voor haar en dus ging ze weer verder naar iets van eten zoeken, denk ik. In ieder geval heb ik bijgedragen aan een beetje volle maag vandaag 😊.
Scenic Route SH8 of toch niet zo scenic?
Inmiddels liep tegen 13.30 en zijn Monty en ik aan het laatste stuk van vandaag begonnen – niet wetende dat het gedachte eindpunt hem niet zou worden. De route liep over wat ze de Scenic Route SH8 noemen, een bekende kustroute door Zuid Albanië. Maar echt “scenic” kan ik het niet noemen, zeker niet het eerste stuk na Fier. Het lijkt wel of je op een boulevard rijdt, in file met overal hotels, auto’s kriskras en dubbel geparkeerd, parasols op het strand… Kortom ik vond er niets aan. Pas nadat we toch zeker een 50km hadden gereden begon het de omgeving mooier te worden doordat er veel minder bebouwing was. Hier kon je zien hoe mooi qua natuur het hier ooit is geweest.
Geen camping, dan maar verder met mijn reis door Zuid Albanië
Uiteindelijk tegen 16.00 uur bij de uitgezochte camping aangekomen maar wat ik zag beviel me niet. Het leek wel een beetje een permanent bewoont “kamp” te zijn. Dus besloot ik mijn geplande route voor de volgende dag alvast op te pakken. Ik hoopte onderweg nog ergens een leuke plek te vinden om te overnachten, maar dat mocht helaas niet zo zijn.
Een vergeten optie duikt weer op
Toen ik bij Sarandë aankwam, het eindpunt van de Scenic Route SH8, herinnerde ik me dat er vanaf Butrint National Park een ferry vaart en dat je daar op de parking kunt overnachten. Dus mijn eigenlijke route aangepast en daarnaartoe gereden.
Tijdens mijn reis door Zuid Albanië aan het water bij Butrint
Ik sta hier nu langs het water waar af en toe een briesje waait. Hier kan ik prima de nacht doorbrengen en dan morgen met de ferry naar de overkant om mijn route weer op te pikken. Zo kreeg deze etappe door Zuid Albanië gelukkig toch nog een onverwacht mooie afsluiting. En als bonus mag ik morgen nog een stukje door het park rijden 😊.
Inmiddels is het 21.30 dus ga ik afronden, de computer afsluiten en mijn bedje induiken. Want ik ben best moe na die lange dag – morgen gelukkig maar een kort stukje.
Kort info stukje: Apollonia – waar een verdwenen wereld weer zichtbaar wordt
Hoe een nederzetting een knooppunt werd
Tussen de heuvels van Zuid‑Albanië lag ooit een kleine nederzetting die door haar ligging snel aan betekenis won. De Grieken stichtten Apolonia rond 588 v.Chr. op een plek waar routes tussen kust en binnenland elkaar raakten. Handel, onderwijs en cultuur kwamen er samen, waardoor de nederzetting uitgroeide tot een centrum dat een rol speelde in de regio. Wat nu een groen terrein vol ruïnes is, was toen een plek waar beweging en invloed elkaar versterkten.
Waar handel, kennis en invloed samenkwamen
Tijdens de Romeinse periode bereikte Apolonia haar grootste bloei. De stad stond bekend om onderwijs en architectuur, en volgens historische bronnen studeerde zelfs de latere keizer Augustus hier voordat hij naar Rome terugkeerde. Veel van wat toen werd gebouwd, is vandaag nog zichtbaar. Het Odeion, delen van zuilengalerijen, resten van tempels en de centrale boog laten zien hoe indrukwekkend de stad moet zijn geweest. Al wandelend door het terrein krijg je een helder beeld van hoe groot en invloedrijk Apolonia ooit was.
Van bruisend centrum naar vergeten verleden
Na de Romeinse tijd veranderde de regio. Aardbevingen, verschuivende handelsroutes en politieke ontwikkelingen zorgden ervoor dat Apolonia langzaam haar betekenis verloor. De stad werd uiteindelijk verlaten en raakte in de vergetelheid. Pas veel later begonnen archeologen met opgravingen en werd duidelijk hoe rijk de geschiedenis hier is. Vandaag ontdek je stap voor stap hoe verschillende tijdperken elkaar hebben opgevolgd en hoe de stad zich door de eeuwen heen heeft ontwikkeld.
Tussen ruïnes en natuur
Het archeologische park beslaat een groot terrein. Terwijl je rondloopt, zie je in het landschap hoe de oude stad ooit functioneerde. Kleine aanwijzingen maken dat duidelijk: een muur die nog net boven het gras uitkomt, een straat die zich onverwacht laat zien, een plek waar de vorm van een gebouw nog te volgen is. Zo lees je zonder uitleg hoe de stad was ingedeeld.
Het klooster van Maria – een latere toevoeging
Op hetzelfde terrein staat ook het klooster van Maria (St. Mary’s Monastery). Dit gebouw hoort niet bij de antieke stad: het werd pas in de middeleeuwen gebouwd, lang nadat Apolonia was verlaten. Monniken van de Albanees‑orthodoxe kerk kozen deze plek omdat het een rustige, open omgeving was die geschikt was voor een kloostergemeenschap. Daarom staat het klooster vandaag op hetzelfde terrein als de ruïnes. Maar is alleen van buiten te bekijken.
Kort info stukje: Butrint National Park: tussen lagune, bos en oude stenen
Op ontdekking tussen natuur en eeuwenoude resten
Butrint ligt in het zuiden van Albanië, vlak bij de grens met Griekenland. De plek begon als een kleine nederzetting aan water en handelsroutes en groeide daardoor snel in betekenis. Grieken, Romeinen, Byzantijnen en Venetianen gebruikten het gebied in verschillende perioden. Wat nu een rustig park is, was toen een plek waar handel, bestuur en dagelijks leven samenkwamen.
Hoe Butrint een plek van betekenis werd
Elke periode liet iets achter: muren, poorten, een theater, kleine gebouwen. Daardoor voelt Butrint niet als losse ruïnes, maar als een gebied dat logisch in elkaar zit. Je loopt door een plek die steeds opnieuw werd gebruikt en aangepast. Je ziet hoe functies verschoven: van nederzetting naar handelsplek, van verdedigingspunt naar centrum waar mensen gewoon leefden. Door die opeenvolging krijg je een gebied dat niet uit losse delen bestaat, maar uit bouwsporen die elkaar opvolgen.
Waar natuur het tempo bepaalt
Butrint is een mix van lagune, wetlands, bos en archeologische resten. De route door het park volgt het landschap: open stukken langs het water, dicht begroeide zones waar licht door bladeren valt, paden die tussen bomen en oude stenen slingeren. Het theater, delen van stadsmuren, poorten en het kleine museum liggen precies waar je ze verwacht.
Een beschermd gebied dat blijft leven
In Butrint liggen natuur en oude stenen letterlijk door elkaar. Tussen muren en poorten groeien planten die daar niet zijn aangelegd, maar gewoon zijn blijven staan. Op warme stukken steen zie je reptielen zonnen, terwijl vogels de lagune gebruiken als vaste route. Daardoor voelt een bezoek nooit als een plek waar alleen het verleden ligt. Sommige delen worden bewust niet opgeschoond, zodat begroeiing en kleine dieren hun plek houden. Andere stukken worden juist vrijgehouden om zicht op de resten te bewaren. Zo ontstaat een gebied waar natuur en archeologie elkaar niet verstoren, maar naast elkaar functioneren.
Een nacht pal naast Butrint
Bij de kleine haven van Butrint ligt een parkeerplaats die vooral door auto’s wordt gebruikt, maar waar campers wel mogen overnachten. Je staat direct tegenover de ingang van het archeologische terrein. Door de ferry is er regelmatig beweging en geluid, en ’s ochtends parkeren lokale voertuigen voor werkdoeleinden. Geen stille plek, wel praktisch als je vroeg het park in wilt.
