Een mooie route door Campania is terugkijkend op de afgelopen twee dagen, 13 en 14 augustus, een goede omschrijving van de route die Monty en ik hebben gereden. Gisterenavond was ik zo moe dat ik niet meer aan schrijven ben toegekomen. Want ik kan nu heel goed de inspanning van het intensieve rijden van de afgelopen dagen voelen. Ik schrijf de gebeurtenissen van deze twee dagen dan ook pas vandaag, op de 15e.
Een mooie route door Campania begint met… de vuilnisbak
Woensdagochtend ging de wekker, zoals wel vaker, om 6.00 uur en om 7.30 uur was ik ingepakt en klaar om te gaan. Zo vroeg ingepakt en klaar voor vertrek is geloof ik nog niet eerder gebeurt. Maar voor alles moet een 1e keer zijn, nietwaar 😉?
De eerste stop van vandaag ligt op nog geen 200m van de P4N in Laceno, namelijk de vuilnisbak om mijn zakje afval in te gooien 😊. Daarna begon de rit pas echt. En vanaf het allereerste moment was dit een mooie route door Campania over smalle bergachtige wegen. Het landschap was mooi afwisselend. Met de ene keer een ruwe rots en het moment erna rijd je door een klein stadje of dorpje met mega smalle straten of is er een super uitzicht over een aantal bergpieken.
Sinds 1742 open… behalve vandaag
Wat jammer was, was dat de kerk, de Chiesse Maria Santissima del Monte Carmelo in Montesarchio, gesloten was. Want ik had graag even binnen rondgekeken. Deze chiesse begon in 1742 als een kleine kapel die tussen 1856 – 1860 herbouwd werd. Tijdens het herbouwen werden er dingen aan toegevoegd zoals een klokkentoren. In 1920 werd hij tot parochiekerk “gepromoveerd”. En ieder jaar, in de maand Juli, heeft het dorp processies en liturgieën ter ere van Madonna del Carmelo.
Op de parking van deze kerk hadden Monty en ik onze gecombineerde koffie- en lunchstop. De gecombineerde pauze was simpelweg omdat we voor de Chiesse Maria Santissima, in Montesarchio, geen geschikte stopplekjes tegenkwamen. Ik had wel een heel mooi uitzicht vanaf de parkeerplaats bij de kerk. Dus dat was wel heel erg fijn. De pauze duurde deze keer dan ook wat langer dan anders. Wat onder andere kwam door het mooie uitzicht maar ook omdat ik nog geen echte stop had gehad sinds ik was vertrokken. Monty en ik zijn er iets van 90 minuten geweest.
Cusano Mutri laat nog even op zich wachten
Na de uitgebreide pauze was het nog ongeveer twee uur rijden naar het middeleeuwse bergdorpje Cusano Mutri. Dit laatste gedeelte ging ook weer over prachtige smalle weggetjes. En zorgde opnieuw voor een mooie route door Campania.
Gitzwarte lucht, donder en ineens zien we niets meer!
Alleen begon het onderweg steeds vaker te donderen. Ook werd de lucht meer en meer bewolkt totdat hij bijna gitzwart was. Daarbovenop kregen we, tijdens het laatste half uur, ook nog een flinke hagelbui over ons heen. De hagelstenen die neer kwamen op Monty klonken als een geweer dat afgevuurd werd met een paf, paf, paf geluid. Net voordat Monty en ik bij de uitgezochte P4N plek waren, konden we dan ook geen hand voor ogen meer zien. Doordat het zo donker was geworden en de hagel heftig naar beneden kwam. Dus bij een benzinepomp Monty stil gezet. En wat bleek toen we weer konden rijden, hij lag op nog geen 100m van de P4N.
Een waterpunt met een houdbaarheidsdatum
Toen het weer wat minder hagelde hebben we het laatste stukje gereden en heb ik Monty geparkeerd op wat eens functioneerde als een door de gemeente gefaciliteerde camperplaats: P4N (82033) Cusano Mutri – 74 Via San Giovanni. Nu was de camperplaats er nog, inclusief waterpunt, maar voor hoe lang nog …… Want eromheen werden omheen huizen gebouwd.
Ik vind het wel jammer dat de gemeente, Cusano Mutri, de camperplaats niet meer onderhoud want het is mega fijn dat de plek er is. De rest van de middag, avond en nacht waren we dan ook in ons uppie. Alleen van buiten zitten kwam gisteren niets omdat het meestentijds regende.
Na aankomst heb ik niet veel meer gedaan dan eten maken en footage op de laptop zetten want ik was mega moe. Dus besloten de wekker op 7.00 uur in plaats van 6.00 uur te zetten 😊. Een uurtje langer slapen is nu wel fijn zijn.
Eerst maar eens wakker worden
En vanochtend, donderdag 14 augustus, werd ik redelijk uitgerust wakker. Ik heb heerlijk ongestoord geslapen. En omdat het vandaag een redelijk korte rit zou zijn heb ik niet mega veel haast gemaakt met aanrijden. Monty en ik vertrokken dan ook pas om 9.00 uur. Echte sightseeing stops stonden er niet op de route. Desondanks waren er in het begin van de route een paar onverwachte en leuke stops langs een meer: het Lago Matese. Dit is trouwens het hoogst gelegen karstmeer van Italië en dit bijzondere bergmeer is omringd door ruwe bergpieken.
Een mooie route door Campania met één Italiaan als ‘spelbreker’ 😉
Op de 1e stop waar ik was wilde ik kijken of dit een leuke plek voor de koffiepauze was en ja hoor was prima geschikt. Alleen vertelde een Italiaan die me aansprak, en vroeg waar ik vandaan kwam, dat er een stukje verderop een hele toffe plek was. Hier kon je mooi uitkijken over het meer en een stuk langs het meer lopen. Dus op zijn advies een stukje, ca.10 minuten, verder gereden.
En ja hoor, deze tweede plek was veel leuker en was dan ook erg blij met deze tip om een stukje door te rijden. Zo hadden Monty en ik ineens een veel toffere plek voor onze koffiepauze tijdens deze mooie route door Campania.
Eerst water, dan mozzarella
Monty geparkeerd naast twee andere campers, naast een waterpunt, en koffie gemaakt. Terwijl ik koffie aan het maken was, kwam er een klein vrachtautootje met watertank in de laadbak zijn tank vullen. De auto bleek van een lokale Italiaanse buffelboer, Gennaro, te zijn die hier iedere 3 dagen water kwam halen voor zijn 80 buffels. Hij vertelde dat hij de buffels voor de melk had want die ging naar een mozzarella fabriek. En met trots vertelde hij verder dat de mozzarella die daar vandaan kwam wordt over de hele wereld geëxporteerd.
De reden dat deze Mozzarella di Bufala Campana zo beroemd is, komt doordat de grond waarop ze grazen erg rijk is aan mineralen en calcium. Vanwege deze specifieke samenstelling en de kruiden en grassen die er groeien heeft de melk een unieke, romige smaak die je nergens anders vindt. Geen wonder dus dat Gennaro zo trots op zijn melk en de geproduceerde mozzarella is.
Lago Matese: eerst paarden kijken, daarna schapen ontwijken
Na het gezellige kletsen met buffelboer Gennaro ben ik naar het meer gelopen waar ik paarden tegenkwam in een wei waar ze niet veel later uit gehaald werden om een stukje verderop te kunnen grazen. Ook kon je op de paarden een ritje maken wat me deed denken aan de paarden die vroeger op de kermis waren. Oef, dat klinkt alsof ik al mega oud ben 🤣 🤣. En waar je als kind op mocht zitten om een te stukje rijden.
Iets verder dan waar de paarden stonden was een kudde schappen met 3 herdershonden en een herder. De schapen heb ik gelaten voor wat ze waren want de honden waren zeer waakzaam. Na een halfuurtje rond te hebben gelopen was het tijd voor mijn 2e kop koffie en toen die op was zijn Monty en ik weer verder gereden.
De GPS heeft weer iets bedacht
Nog steeds waren de wegen heerlijk smal, was het bergachtig en bleven de vergezichten fantastisch. Het bleef een mooie route door Campania, maar het enige dat lastig was, was dat de gps me tot twee keer toe straten in wilde sturen die of te smal waren of verboden in te rijden waren 😬. En omdat je dan net te laat dat door hebt kom je in de problemen 🫨.
Als achteruit ineens vooruit betekent
De eerste keer lukte het me om Monty zelf zodanig achteruit te rijden in het smalle straatje dat ik na veel voorwaarts en achterwaarts steken kon draaien.
De tweede keer lukte me dat niet. En heeft gelukkig een lieve, jonge Italiaan Monty voor me achteruitgereden en omgekeerd zodat ik vooruit de straat verder uit kon rijden. Ik vermoed dat hij dagelijks met grote auto’s reed want zo handig was hij met het manoeuvreren in het lastige, bochtige, van overstekende balkonnetjes voorziene straatje. Daarna hebben hij en z’n maat me de weg gewezen die ik moest nemen om zonder problemen verder te kunnen. Daarna gelukkig geen rare straten meer gehad.
Een mooie route door Campania maakt van kort ineens lang
De snelheid bleef echter net als eerder best wel laag, 40 – 50km max, in verband met de vele bochten, stijgen en dalen. Hierdoor hoort bij het rijden van een mooie route door Campania ook rustig en op je gemak rijden, want flink doorrijden kan hier niet. En dus werd wat ik dacht een redelijk kort dagje te worden toch nog een behoorlijk lange dag.
Soms is VOL gewoon het hele verhaal
Bij de Lidl inkopen voor de komende 4 dagen gedaan want ik had een camping: P4N (67030) Camping la Genziana uitgezocht waar ik een dag of vier wilde blijven. Echter bij aankomst zag ik een bordje: VOL. Maar gelukkig was er wel parkeerruimte tegenover de camping, waar al meerdere campers stonde, dus daar Monty geparkeerd. Toen naar de camping gelopen want soms helpt vragen. Nu helaas niet. De eigenaar gaf aan dat in een plaatsje verderop, ca 35 min rijden, ook een aantal campings en camperplaatsen zijn. En dat ik daar een goede kans had om een camping te vinden die nog wel plek had, Maar dat is iets voor morgen want ook nu was ik goed moe. Daarom besloten de nacht op de parking tegenover de camping door te brengen. Ik sta hier niet alleen wat altijd een fijn gevoel is. Want “safety in numbers”, nietwaar?
En zo eindigt een mooie route door Campania buiten Campania
Inmiddels heb ik gegeten, is het donker en heb ik zicht door één van de zijramen op een mooi verlicht Barrea, dat trouwens in de regio Abruzzen ligt. Doordat de afgelopen twee dagen best wel vermoeiend waren door onze mooie maar intensieve route door Campania en een klein stukje Abruzzen, is het nu tijd om even niets te doen voor ik mijn bedje inrol. Dat wil zeggen nadat de footage van vandaag op de laptop is gezet.
Het Lago Matese, een karstmeer in de Apennijnen
Hoog boven de omgeving
Het Lago Matese ligt op het plateau van de Monti del Matese in de Apennijnen, in Campania, op ongeveer 1.011 meter hoogte. Daarmee is het het hoogste karstmeer van Italië.
Doordat het meer tussen de bergen ligt, wordt het omgeven door mooie groene hellingen. Omdat dit gebergte een kalksteengebergte is, kan regen- en smeltwater gemakkelijk de grond in verdwijnen. Dat maakt het Lago Matese tot een zogenaamd karstmeer.
Water dat onder de grond verdwijnt
Maar wat is een karstmeer nu precies? Een karstmeer heeft een bodem die uit kalksteen bestaat. Via scheuren en spleten kan regenwater daardoor naar beneden, de ondergrond in, zakken. Ondergronds zoekt het water zijn eigen weg door het gesteente, waardoor het op andere plekken weer aan de oppervlakte kan komen. Op die manier ontstaan de voor dit kalksteenlandschap kenmerkende bronnen, beekjes, grotten en ondergrondse waterlopen.
Riet, water en vogels
Langs het Lago Matese groeit onder andere riet en bies. Tussen deze planten vinden watervogels voedsel en beschutting. In en rond het meer worden dan ook onder andere meerkoeten, wilde eenden, tafeleenden en kleine roerdompen gezien. Vooral de ondiepe delen en de begroeiing langs de oevers zijn voor deze vogels interessant.
Tijdens de vogeltrek krijgt het meer tijdelijk ook andere bezoekers. De trekvogels gebruiken het bergmeer om uit te rusten, op krachten te komen en voedsel te zoeken voordat ze verder trekken. Onderweg maken onder andere de witte en zwarte ooievaars, bruine kiekendieven, kemphanen en zomertalingen een tussenstop in dit gebied.
Grazers tussen de bergen
Ook schapen, runderen en geiten zijn onderdeel van het landschap rond het Lago Matese. Deze dieren grazen op de bergweiden rondom het meer. Boeren en herders gebruiken de hoger gelegen graslanden van het Matesegebergte al eeuwen om hun vee te laten grazen. In het voorjaar brengen ze hun vee naar de bergweiden. Als het in het najaar kouder wordt, brengen de boeren en herders de dieren weer naar lager gelegen gebieden.
