Matera, eerst onder de grond en daarna de Sassi in.
Mijn bezoek aan Matera stond voor vandaag op de planning. Vanochtend, zaterdag 9 augustus, lekker uitgeslapen! Nu ja, het was 8 uur toen ik opstond. Want om 9.30 zou de pendeldienst klaar staan om mij en nog een gezin naar Matera te brengen. Na de tas inpakken, wassen en tandenpoetsen was ik ruimschoots op tijd klaar. Dus nog tijd om even het nieuws op de telefoon te lezen 😊. De rit ging naar Matera centrum met als drop-off-point Matera Centrale (het treinstation). Vandaaruit ben ik met het Italiaanse gezin, omdat ze de weg wisten, naar het oude gedeelte van Matera gelopen. Zo kon mijn bezoek aan Matera meteen beginnen met een wandeling door het oude gedeelte van de stad. Mijn bezoek aan Matera begint 26 meter onder de grond Hier heb ik allereerst de grootste cisterne van Matera bezocht genaamd de Palombaro Lungo. Die zich bevindt zich onder het Piazza Vittorio Veneto. De cisterne is erg indrukwekkend want hij heeft een lengte van ca 50 meter en is ongeveer 26 m diep. Dit maakt het een indrukwekkende ondergrondse wateropslagplaats. Natuurlijk is dit niet de enige ondergrondse wateropslagplaats hier maar hij is wel de grootste met capaciteit van meer dan 5 miljoen liter water. De cisterne werd in de 16e eeuw gebouwd. Dit gebeurde door een aantal grotten met elkaar te verbinden. Het is dan ook een ruimte die door mensenhanden is gemaakt. De cisternes diende vooral als een belangrijke waterreserve voor de stad en werden met name in de hete zomers gebruikt om de watervoorraad aan te vullen. https://youtu.be/_dmpjVkX3u8 De Sassi, een grotwoning en een miniatuur vol details Tijdens mijn bezoek aan Matera ben ik wat gaan ronddwalen door de oude, smalle straatjes wat me mooie uitzichten op de Sassi di Matera gaf. Dit zijn woningen die gebouwd zijn in de rotsen en waarbij de oudste dateren uit de prehistorie. is. Hier heb ik een ingerichte grotwoning bezocht. De ruimtes van de woning waren eenvoudig en rechtstreeks uit de rots gehouwen, waardoor je meteen een beeld kreeg van hoe zo’n woning eruitzag. Dat gaf een goed idee van hoe de ruimtes waren ingedeeld en hoe mensen in deze grotwoningen leefden. https://youtu.be/Svypj9LiIm0 Tegenover deze grotwoning was de Sassi in miniatura. Dit is zoals de naam al zegt een miniatuur van de Sassi di Matera die door een steenbewerker tot in het kleinste detail is nagemaakt. Je kunt het vergelijken met Maduradam. De steenbewerker heeft om het te maken gebruikt gemaakt van de oude manier van steen bewerken. Het kostte hem ongeveer 3 jaar om dit alles inclusief de vele mini-details te maken. In zijn workshop heeft hij een ruimte gecreëerd waar de miniatuur Sassi staat. Het was erg gaaf om te zien en het geeft meteen een veel beter inzicht over hoe groot de Sassi wel niet was. Even bijtanken tijdens mijn rondwandeling door Matera Door al het rondlopen, bezichtigen van de grotwoning: Casa grotta di vico Solitario en Sassi in miniatura had ik koffie verdiend. Zo kon ik weer even wat bijtanken en afkoelen want ik had een plekje binnen uitgezocht omdat het weer lekker warm was. Tijdens mijn bezoek aan Matera had ik inmiddels al heel wat gezien, maar na de koffie heb ik nog wat meer rondgelopen voordat het tijd werd om terug naar het pick-up-point te gaan, Matera Centrale. Omdat ik een beetje aan de vroege kant was eerst nog lekker een gelatto gegeten 😊. Terug naar Monty en de volgende routes Om 13.00 uur was het busje er en gingen we weer terug naar de camping. Daarmee kwam mijn bezoek aan Matera voor vandaag ten einde. De middag heb ik heerlijk in de schaduw van Monty doorgebracht met wat lezen en het verder uitzetten van de routes voor de komende paar dagen. En dan is het ineens etenstijd. Daarna heb ik lekker niets meer gedaan behalve wat tv kijken op de laptop. Kort info stukje: Matera – een geschiedenis die in de rotsen zit Bewoning die duizenden jaren teruggaat Matera ligt in Basilicata, in het zuiden van Italië. Het gebied wordt vanaf ongeveer de 8e eeuw voor Chr. door mensen bewoond. Ze gingen erin wonen omdat de grotten beschutting boden tegen het weer. Een bijkomend pluspunt was dat de zachte rots gemakkelijk te bewerken was. Hierdoor werden ze in de loop van de tijd steeds verder aangepast aan de wensen van de bewoners. Zo ontstonden ruimtes die niet alleen als schuilplaats, maar ook als echte woning werden gebruikt. Van natuurlijke grotten naar woningen Naarmate de bevolking groeide, werden steeds meer ruimtes uit de zachte tufsteen gehakt, waardoor langzaamaan een netwerk van woningen, trappen, straatjes, waterreservoirs en kerken ontstond. De woningen werden bovendien steeds verder aangepast aan het dagelijks leven. Zo groeiden de Sassi di Matera uit tot twee grote historische wijken: Sasso Caveoso en Sasso Barisano. Die samen een groot deel van het oude Matera vormen. Eeuwenlang gewoond, daarna grotendeels verlaten De Sassi bleven vervolgens eeuwenlang bewoond. Toch werd het wonen in de Sassi di Matera in de twintigste eeuw steeds moeilijker om vol te houden. Want gezinnen woonden vaak met veel mensen in de kleine ruimtes met erg beperkte voorzieningen. Daarom besloot de Italiaanse overheid vanaf de jaren 1950 om een groot deel van de bewoners te verhuizen naar nieuwe wijken buiten het oude centrum. De Sassi-woningen kwamen hierdoor grotendeels leeg te staan en raakten dan ook langzaam in verval. Van verlaten woningen naar werelderfgoed Vanaf de jaren 1980 kwam er een kentering in het leegstaan. Er kwam meer aandacht voor het behoud van de historische wijken en delen van de Sassi werden gerestaureerd. Daardoor kregen sommige oude woningen een nieuwe functie, terwijl andere juist bewaard zijn gebleven om te laten zien hoe hier vroeger werd gewoond. Tijdens een bezoek aan Matera zie je daardoor nog steeds veel van de oorspronkelijke structuur terug. In 1993 werden de Sassi di Matera en het Parco delle Chiese Rupestri del Materano (Park van de Rotskerken) opgenomen op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Kort info stukje: Palombaro Lungo – de
Een stadje voor mezelf? Nou ja, bijna
De route van Brindisi naar Matera begint op 8 augustus met de eerste echte camperrit in Italië. Na een redelijk goede nachtrust op een parking in Brindisi, P4N (72100) Brindisi – 7 Strada Statale 7 , maak ik me klaar om via kleine wegen richting Matera te rijden. De route van Brindisi naar Matera begint met een klein wonder Ik was nog niet helemaal uitgerust, maar dat was te verwachten na de toch best lange dag van gisteren. Het viel me echter totaal niet tegen hoe best goed ik me voelde. En veel belangrijker: het was ook de eerste ochtend sinds tijden dat ik niet misselijk wakker werd. Hoera 😊! Ik denk dat de koele dag op de ferry en de redelijk koele, winderige nacht me goed hebben gedaan. Monty is er klaar voor, ik ook Vanochtend ging om 7.00 uur het belletje van gehoorzaamheid; de wekker 😉. Dus uit bed gekomen en me op het gemakje gewassen en mijn tanden gepoetst. Toen water gekookt voor de thee. Daarna nog even het nieuws gelezen voordat ik alles opruimde om aan de route van Brindisi naar Matera, in Italië, te beginnen. Uiteindelijk was alles om 8.30 uur ingepakt en geïnstalleerd zodat Monty en ik konden vertrekken. De route van Brindisi naar Matera die Monty en ik vandaag rijden is ongeveer 160 km lang en eindigt bij P4N (75100) Area Camper Kartodromo Matera. Een mond vol, nietwaar? Eindelijk weer wat te kiezen Als eerste stond vandaag een stop bij de Lidl op het programma om de voorraad met onder andere verse producten aan te vullen. Ik moet zeggen: het was heel erg fijn om weer meer keuze in producten te hebben. Want de keuze in groenten en fruit was erg beperkt vanaf Montenegro. In Griekenland had ik al iets meer keuze, maar de keuze die ik vandaag had was echt een heel stuk groter dan ik in Griekenland had 😊. Ik kan er nu in ieder geval tot zondag weer mee toe. De kleine wegen verrassen me opnieuw Na de Lidl-stop ben ik doorgereden over de kleine en kleinere weggetjes richting Noci. Wat een mooi stukje was tijdens deze rit richting Matera. In Noci heb ik Monty op de parking van een begraafplaats geparkeerd. Want nu is het eerst tijd voor koffie en wat eten. Een dorp dat pauzeert Na de koffie ben ik Noci ingelopen om rond te dwalen door het historische centrum met witte huizen en kleine kronkelige straatjes. Maar omdat het inmiddels tegen 12.30 uur liep toen ik Noci in wandelde, was het erg rustig op straat. Ik ben met mijn soms erg slimme hoofd natuurlijk de siësta weer eens vergeten 🙃. Na een kleine drie kwartier te hebben rondgelopen, over zo goed als uitgestorven straten, ben ik terug naar Monty gegaan. Aankomst op de camperplaats in Matera Want Monty en ik hadden nog het laatste stukje van de route van Brindisi naar Matera voor de boeg. Dit laatste stukje bleek een klein uurtje te zijn, waardoor we tegen 14.30 uur aankwamen op P4N (75100) Area Camper Kartodromo Matera . Waarmee de echte allereerste etappe in Italië erop zit. Waar zijn de olijfboomgaarden op de route van Brindisi naar Matera gebleven? Ook het laatste gedeelte van deze etappe ging natuurlijk weer over de kleine en kleinere wegen. Hierbij viel het me op dat de olijfboomgaarden plaats maakten voor een andersoortige landbouw, voornamelijk akkerbouw. Ook stonden er langs de wegen steeds vaker prachtige Italiaanse parasoldennen. Ik vind ze in ieder geval altijd erg mooi met hun karakteristieke parasolvormige kruinen Die brede kroon vangt veel zonlicht op en zorgt er, samen met de hoge takken, voor dat de droge bodem eronder zoveel mogelijk in de schaduw blijft. Daardoor zijn deze bomen perfect aangepast aan het mediterrane klimaat. Een eeuwenoud bouwtrucje op de rit richting Matera Verder kwamen we nu, in de omgeving van Noci, onderweg regelmatig kegelvormige huisjes met conische stenen daken tegen. Deze huisjes worden trulli genoemd. Ze zouden zo gebouwd zijn om: “… de belastingheffing te ontwijken die de koning doorvoerde op het grondgebied van de plaatselijke graaf. Hij liet de huisjes bouwen zonder fundering en mortel. Bij een aangekondigde controle konden ze zo in korte tijd worden afgebroken…” De route van Brindisi naar Matera zit erop De P4N-camperplaats in Matera is niet mega geweldig. Er is geen schaduw van bomen en de toiletten zijn er erg basic: geen WC-bril, en voor de douche mag je dan ook nog 1 euro betalen. Daar moest ik weer even aan wennen, want het is erg lang geleden dat ik daarvoor apart moest betalen. Maar goed, ze hebben wel een transportservice naar Matera. En morgenvroeg ga ik daarvan gebruikmaken. Om 9.30 uur is het vertrek en om 13.00 uur word ik in Matera weer opgehaald. Want om er een hele dag te blijven heeft niet zoveel zin, omdat door de siësta vanaf 13.00 uur de winkels en restaurants en dergelijke tot het einde van de middag gesloten zijn. Dat is het dan weer voor vandaag. Wordt morgen vervolgd 😉. Kort info stukje: Noci, een korte stop tussen witte muren en oude verhalen Een stadje waar het oude Puglia nog zichtbaar blijft Noci ligt in Puglia, de zuidelijke regio van Italië die bekendstaat om de witte dorpen, DE uitgestrekte olijfboomgaarden en de karakteristieke trulli. Het stadje ligt in de omgeving van de Valle d’Itria, tussen Alberobello en Matera. Wie tijdens een rit richting Matera deze omgeving verkent, kan Noci als tussenstop op de route bezichtigen. Het stadje laat een andere kant van Puglia zien. Het is geen grote trekpleister, maar een plaats waar geschiedenis en het dagelijkse leven nog dicht bij elkaar liggen. Het historische centrum bestaat uit witte huizen, smalle straatjes en kleine pleinen die dicht tegen elkaar aan liggen. De witte muren van Noci vertellen meer dan je denkt De geschiedenis van Noci gaat terug tot de middeleeuwen. Rond het huidige historische centrum groeide een dorp met smalle straatjes en huizen die dicht tegen elkaar werden gebouwd. De witte kleur van
Alles geregeld… dacht ik
Het reizen van Griekenland naar Italië stond gisteren 7 augustus helemaal in het teken van de veerboot van Igoumenitsa naar Brindisi. Monty en ik zijn inmiddels een (veerboot)dag verder en kijken terug op een dag met vertrekvoorbereidingen, onverwachte hindernissen en uiteindelijk de overtocht naar Brindisi. De dag waarop de reis van Griekenland naar Italië begint De wekker had ik niet gezet, maar ik was wel al uit bed om 7.30 uur. En buiten wachten me twee kattenvriendinnetjes op, die me miauwend goede morgen wensten. Dus gaf ik ze eerst maar een bordje met melk en water, waarvan ze lekker gedronken hebben. Terwijl zij lekker de melk opdronken, zette ik het theewater op en legde ik de kussens op hun plek. Daarna was het tijd om te gaan douchen. Toen ik terugkwam van het douchen, gaf ik mijn kattenvriendjes nog wat yoghurt. Het was tenslotte de laatste dag dat ik ze kon verwennen! Bijna klaar voor de overtocht naar Italië Verder heb ik op mijn hele gemakje, totdat het tijd was om te vertrekken, alle spullen op hun vaste plek gelegd. Toen dat was gebeurd, heb ik de watertank leeg laten lopen op het gras onder Monty. Had het meteen een nuttige bestemming😉! Want voor het vertrek naar de veerboot en Italië wilde ik die met vers water gevuld hebben. Dit omdat het beter is om alleen nieuw water te tanken in plaats van oud met vers water te mengen. Rond 10.30 uur (onze tijd) en 11.30 uur (Griekse tijd) ben ik begonnen met de watertank te vullen. Daarmee was alles klaar, nu ja bijna, voor de overtocht van Griekenland naar Italië. Tenslotte reden Monty en ik naar de receptie om te betalen. Nu alles geregeld was, konden Monty en ik eindelijk op weg naar de haven voor de veerboot naar Italië. Op weg naar de veerboot wordt het zoeken Dus begon de mega lange rit 😉 naar de haven. Maar in plaats van een rechttoe rechtaan rit, werd het er eentje met wat hindernissen. We begonnen de tocht met een behoorlijk stuk langzaam rijden, maar waardoor dat kwam… geen idee. Ook waren er amper richtingsborden die aangaven waar we heen moesten. Ondanks dat ik de rit op de gps had ingevoerd, maakte het gebrek aan duidelijke borden de route toch nog behoorlijk lastig. Geen ticket, wel een reservering… en nu? Eindelijk bij de haven aangekomen ontdekte ik dat mijn bevestigingsmail geen e-tickets bevatte, zoals ik dacht, maar alleen reserveringsbevestigingen. Voor de overtocht van Igoumenitsa naar Brindisi moest ik daarom eerst nog papieren tickets ophalen bij de terminal, die een parkeerplaats eerder lag… Zo gezegd, zo gedaan! Met de papieren tickets op zak konden Monty en ik weer terugrijden naar het havengedeelte. Hier werd mijn paspoort gecheckt en werd Monty van binnen en van buiten gecontroleerd. Nadat zowel mijn paspoort als Monty goedgekeurd waren, mochten we de ferry van Igoumenitsa naar Brindisi oprijden. Nu kon de overtocht van Griekenland naar Italië beginnen. Daar ligt ze dan… de boot naar Italië Zelfs de juiste veerboot vinden was zoeken, want ook nu waren er nauwelijks duidelijke borden die aangaven waar we heen moesten. Dus vroeg ik maar aan een havenwerker waar Monty en ik naartoe moesten rijden. Dat bleek ietsje verderop te zijn en bij het schip aangekomen konden we meteen de boot oprijden naar het boven deck. Een upgrade voor de overtocht naar Brindisi Toen Monty veilig aan boord van de ferry van Igoumenitsa naar Brindisi stond, ben ik naar de receptie gelopen om te checken waar mijn cabin was. Daar bleek dat ik onverwacht een upgrade had gekregen. Door het lage aantal passagiers en de verwachte wind kreeg ik een andere, grotere cabine dan oorspronkelijk geboekt: een hut op deck 5 in plaats van op deck 7. Onverwachte luxe op de veerboot Nu ik wist waar ik naartoe moest, kon ik naar de hut lopen. Wat bleek toen ik de deur opendeed: ik had een 4-persoons cabin gekregen 😊. Dit vond ik natuurlijk helemaal niet erg, omdat ik nu veel meer ruimte had. Het enige dat jammer was, was dat er geen stopcontact in de hut was om de laptop op te laden. Op ontdekking tijdens de overtocht naar Italië Mijn rugzak kon ik fijn in de hut achterlaten, want het werd tijd om de boot te verkennen, een kopje koffie te drinken en een hapje te eten. Nadat ik voldoende had rondgelopen, ben ik naar het self-service restaurant gelopen. Daar heb ik “porc belly” met frietjes gegeten, maar die waren niet geweldig. Maar goed, het was soort van warm en mijn buik zat vol. Na het eten ben ik naar het buitendeck gegaan, want dat had ik tot nu toe overgeslagen op mijn verkenningstocht. Eenmaal buiten merkte ik weer goed hoe mega warm het was. Dus ben ik vrij snel weer naar binnen, naar de airco, gegaan. In plaats van naar het algemene zitgedeelte te gaan, ging ik lekker terug naar de cabin voor wat rust en om nog wat laptopwerk te doen, totdat de batterij leeg was. Daarna heb ik een kort dutje gedaan en heerlijk gedoucht. Vooral de douche was erg fijn! Ook werd ik er weer goed wakker van. De overtocht van Griekenland naar Italië verliep ondertussen verrassend rustig, ondanks de voorspelde stevige wind. Bijna van boord Opgefrist en weer helder ben ik met mijn rugzak naar het algemene gedeelte gegaan. Daar las ik in de buurt van een raam nog wat en liep ik af en toe een kort rondje. Rond achten heb ik mijn hutsleutel ingeleverd. Toen was het wachten totdat we naar het autodeck mochten. Gelukkig hoefde ik niet mega lang te wachten, want rond 20.30 uur werd omgeroepen dat we naar de auto’s konden. Daarna zakte ik af naar deck 4 om naar Monty te lopen. Bij Monty aangekomen bevestigde ik de GoPro die ik mee de boot op had genomen weer aan de juiste houder. Toen was het opnieuw wachten. Deze keer totdat we van boord mochten, Wat gelukkig ook niet
Over het water bij Butrint… en dan Griekenland in
Van Albanië naar Griekenland staat vandaag, dinsdag 5 augustus, als etappe op het programma. Ondanks dat ik op de ferry parking van Butrint National Park stond, heb ik niet slecht geslapen. Ik was wel wakker voordat de wekker ging, maar dat was ook wel te verwachten. En zo vroeg wakker zijn heeft ook zijn voordelen 😊, want de ochtendzon over het water was erg mooi. Van ochtend naar vertrekmodus Het was vanochtend wel weer even wennen aan het gootsteenwasje na het hebben van een korte douche om wakker te worden op de camping in Berat. Het resultaat was hetzelfde: ik was weer lekker opgefrist en wakker, want de nacht was best warm. Daarna kon ik fris en fruitig aan de dag én aan de komende rit beginnen. Terwijl de waterkoker aan stond, heb ik alvast de GoPro’s en andere zaken in Monty gelegd en mijn boodschappenbriefje afgemaakt. Want in Igoemenitsa zit een Lidl en daar wilde ik mijn ver geslonken voorraad weer aanvullen. Maar ik wilde ook profiteren van de grotere selectie groenten en fruit. Want die was in Albanië erg beperkt. Deze etappe van Albanië naar Griekenland begint met een boottocht van 90 seconden Nadat alles opgeruimd was, heb ik de hele 30 meter naar het pontje gereden. Hiermee is de een na laatste etappe van Albanië naar Griekenland officieel begonnen. Eenmaal in de rij was het wachten totdat ik aan boord mocht. Dat ging erg snel. De ferry vanaf de parking van Butrint National Park naar de overkant doet er zegge en schrijven 90 seconden over. Ik heb het geklokt 😉! En dat kost je als toerist dan 14 euro, oftewel 14.000 lek. De reden dat ik hem in mijn originele route niet had zitten, was het belachelijke prijsverschil tussen wat Albanezen betalen en wij. Maar nu was het maar even niet anders. De korte oversteek werd daardoor dus gewoon onderdeel van de route van Albanië naar Griekenland. Over de SH98 naar de grens met Griekenland Nadat we aan de overkant waren, ben ik via een prima, beetje smalle weg weer naar de voor mij hoofdweg, de SH98, gereden. Vanaf daar kon ik de SH98 volgen richting de grens met Griekenland. Deze weg zou me naar de grensovergang brengen en dat deed hij een stuk sneller dan ik had gedacht. Want ineens was daar de Albanese grenspost. De grens kost meer tijd dan de rit naar Igoemenitsa De Albanese grenspost was ik fijn snel door. Daarna was het nog maar ongeveer 500 meter rijden naar de Griekse grenspost. Daar duurde het wat langer, want hier waren twee controles. De eerste door de politie en een stukje verderop de tweede door de douane zelf. Al met al was ik er in 30 minuten doorheen, dus mag ik niet klagen. Daarmee zat het officiële grensgedeelte van de etappe van Albanië naar Griekenland erop. Vanaf de grens naar Igoemenitsa was het nog iets van 30 minuten rijden over een best leuke, beetje bergachtige weg met af en toe uitzicht op de Ionische Zee. Na Albanië krijgt Monty een Griekse voorraadboost In Igoemenitsa aangekomen, ben ik als eerste doorgereden naar de Lidl en daarna door naar de BP. Want ik had bewust niet meer in Albanië getankt, zodat ik nu betere kwaliteit diesel kon tanken. Ik heb dan ook voor de premium diesel gekozen, zodat de motor extra gesmeerd wordt na de vermoedelijk mindere kwaliteit diesel van Montenegro en Albanië. Ook in Italië is het plan om in ieder geval nog één keer, maar misschien wel twee keer, premium diesel te tanken. Dit om er zeker van te zijn dat alle eventuele mindere kwaliteit diesel van de etappe door Montenegro en Albanië uit de tank verdwenen is en de leidingen en zo extra gesmeerd worden. Geen keuze, dus maken we het beste ervan Inclusief de douane en stops bij Lidl en BP was ik tegen 12.00 uur op Camping Drepano Igoumenitsa. Het is er niet eentje die ik normaal gesproken zou uitzoeken, maar voor twee nachten is het oké. Het is hier erg druk, een beetje shabby en er is een ander type vakantieganger dan die ik meestal op een camping tegenkom. Na de camping rond te rijden, ben ik uitgekomen op een plekje naast het toiletgebouw. Normaal zorg ik ervoor dat er minimaal twee campers, caravans of tenten tussen mij en het gebouw staan, maar nu had ik geen keuze. Echter, ik moet zeggen: het valt mee met de drukte van mensen die naar de douche of het toilet gaan. De laatste etappe van Albanië naar Griekenland zit erop. AI, puzzelen maar! Nu de laatste etappe van Albanië naar Griekenland in deel 1 van de reis erop zit, is het tijd om te gaan zitten en deel 2 van de reis verder uit te werken. De middag heb ik dan ook doorgebracht in de schaduw, met een klein briesje, met mijn laptop om de route verder uit te zetten. De route uitzetten doe ik deze keer met hulp van AI. Alleen voordat ik doorhad hoe hij de routepunten neerzet, waren we een heel tijdje verder. Ook in Berat was ik al bezig geweest met AI om te proberen de route voor Italië uit te zetten. Ik kwam er nu achter dat hij alleen de hoofdpunten in een GPX-bestand zet, wat ervoor zorgt dat het gps-programma zelf bepaalt over welke weg we rijden. Een AI-routevoorstel kan dus wel de gewenste wegen aangeven, maar die wegen komen niet automatisch in het GPX-bestand terecht. AI weet de weg, de GPS nog niet Uiteindelijk heb ik aan AI verteld dat hij shaping points, iedere 6 kilometer, moest invullen om de route over de juiste weg te krijgen. Uiteindelijk heeft hij een werkend basis-GPX-bestand gecreëerd, wat ik nu mocht nalopen om de punten overal op de weg te zetten. AI is soms niet zo nauwkeurig, maar ook om de route na te lopen op fouten of dingen die ik net anders wilde rijden, is het handig. Zo check en pas ik de route richting Italië
Niet de camping die ik zocht, wel de plek die ik nodig had
Tijdens mijn reis door Zuid Albanië merkte ik dat de aanhoudende extreme hitte steeds meer zijn tol eiste. Na een paar zware dagen besloot ik de reis naar Turkije af te breken en mijn route te wijzigen: in plaats daarvan reis ik nu via Griekenland naar Italië. In deze blogpost neem ik je mee op mijn laatste kilometers door Zuid Albanië, langs Apollonia, de Scenic Route SH8 en mijn onverwachte overnachting bij Butrint. Hitte hakt erin tijdens mijn reis door Zuid Albanië En zo wordt het dan ineens 3 augustus, want ik ben dit nu pas aan het typen. De afgelopen dagen ben ik helaas behoorlijk beroerd geweest van de hitte terwijl ik op P4N Camping Camperstop Berat verbleef. Ik heb dan ook de definitieve lastige, beslissing gemaakt om de reis naar Turkije af te breken. Want nog meer hitte, nog langer beroerd zijn is niet zo een goed plan. Ik merk echt dat mijn lichaam nu zegt “ik heb genoeg van die + 40◦C. Het wordt echt tijd voor koelere temperaturen.” Het roer om…. op naar Italië De boot naar Italië vanuit Griekenland is inmiddels geboekt en via de Apennijnen gaan we noordwaarts richting Frankrijk rijden. De afgelopen dagen heb ik dan ook in de schaduw doorgebracht met proberen uit te puzzelen welke route te rijden. Ik ben er nog niet uit. Dus gaan we onderweg wel zien hoe de route gaat lopen. Verder heb ik vandaag, voor het eerst sinds ik hier ben, weer een beetje normaal kunnen eten. Maar van me weer fit en helemaal lekker voelen is helaas nog geen sprake. Het waren dan ook zeker niet de fijnste dagen tijdens mijn reis door Zuid Albanië. Nog één etappe door Zuid Albanië Morgen rijden we naar de kust en op 5 aug Griekenland komen we binnen en arriveren Monty en ik in Igoemenitsa vanwaar we, donderdag 7 aug, de boot naar Brindisi nemen. Voor nu wens ik jullie een “welterusten”, want ik moet nog wat opruimen voordat ik mijn bedje induik. Een lieve, kleine en harige verstekeling Vandaag, 4 aug, stond ik om 6.30 naast mijn bedje na een best goede nachtrust. Om echt wakker te worden begon ik met een douche. Daarna volgden de laatste dingen voor vertrek: de voorruit van Monty schoonmaken, thee zetten en de camera’s ophangen. Toen dat gebeurd was naar de watervulplaats gereden want ik had een compleet lege watertank en deze dus weer helemaal gevuld. Daarna gaan betalen. Toen de eigenaar en ik bij Monty kwamen misten we de kleine zwart-witte kitten. Dus zoeken en kijken of we hem konden vinden maar dat deden we niet. Gelukkig had een mevrouw hem gezien en zag dat hij ergens onder Monty op was gesprongen. Toen hij ons zijn naam hoorde roepen, kwam hij gelukkig tevoorschijn. Want anders had ik een verstekeling gedurende het laatste stukje van de reis door Zuid Albanië gehad. De eerste etappe kilometers richting Apollonia Door dit alles was mijn vertrek een beetje verlaat, maar rond 8.30 kon ik dan toch mijn reis door Zuid Albanië vervolgen. Het eerste gedeelte van de route was saai: veel door bebouwde kom gereden met weinig mooie uitzichten. In Fier werd het file rijden, maar gelukkig wel een mildere variant in vergelijking met Tirana. Het kostte ongeveer een uur om Fier door te komen, want ik wilde naar Apollonia, een van de bekendste archeologische sites van Albanië. Volgens sommigen is deze plek te vergelijken met de Griekse archeologische sites. Monty in de schaduw, ik op pad Tegen 11.00 uur waren we op de parkeerplaats en heb ik voor Monty een plekje in de schaduw gevonden. Wat erg fijn was want zo werd het niet zo warm in de unit en de auto. Nu eerst koffiepauze gehouden en daarna mijn rugzak gepakt en ingedaan wat ik nodig had – drinken, extra GoPro batterijen enzovoort. Vanuit de parkeerplaats was het een kort stukje naar de ingang – entree 600lek = euro 6 wat niet te duur is voor deze archeologische site. Ik vermoed dat je bij ons rond de euro 20 entree zou hebben betaald. Even terug naar een ander tijdperk Het terrein van Apollonia was goed onderhouden en overal stonden borden met uitleg, zodat je beter kon begrijpen wat je allemaal zag. Ik ben niet verder geweest dan de kloosterkerk, het museum, Odyseum en de Central Arch – heb al met al een uurtje of zo rondgelopen – drijvend in het zweet want het was weer mega warm. Daarna heb ik het voor gezien gehouden, maar ik had hier makkelijk een hele dag kunnen doorbrengen. Zo groot en mooi is het archeologische terrein van Apollonia. Een Snelle Jelle, een hond en een klein gebaar Toen teruggelopen naar Monty om wat te eten en nog meer te drinken om het vocht aan te vullen. Na het eten heb ik mijn rugzak in Monty’s garage gelegd (de opbergruimte die je van buitenaf kunt bereiken). Toen een straathond, had hem ook al bij aankomst gezien en even geknuffeld, weer naar me toe kwam. Maar echt iets te eten had ik niet voor hem maar toen ik naar de voorkant van Monty liep ging hij mee en zitten bij de trap. Dus maar een Snelle Jelle gepakt in de hoop dat ze het zou lusten. En ja hoor ging zo naar binnen. Meer had ik niet voor haar en dus ging ze weer verder naar iets van eten zoeken, denk ik. In ieder geval heb ik bijgedragen aan een beetje volle maag vandaag 😊. Scenic Route SH8 of toch niet zo scenic? Inmiddels liep tegen 13.30 en zijn Monty en ik aan het laatste stuk van vandaag begonnen – niet wetende dat het gedachte eindpunt hem niet zou worden. De route liep over wat ze de Scenic Route SH8 noemen, een bekende kustroute door Zuid Albanië. Maar echt “scenic” kan ik het niet noemen, zeker niet het eerste stuk na Fier. Het lijkt wel of je op een boulevard rijdt, in file met overal hotels, auto’s kriskras
Van chaos naar rust in de Albanese bergen
Mijn Tirana naar Berat route begint op 31 juli, wanneer ik dacht vanuit Krujë naar een camping in Tirana te gaan. Maar hoe anders kan het lopen. De rit naar Tirana was niet zo lang maar het duurde toch nog iets van 3 uur alvorens ik bij de weg aankwam die naar de camping zou moeten leiden. Chaos in de stad zet de toon voor de Tirana naar Berat route In Tirana was het één krioelende, chaotische mierenhoop van vrachtwagens, auto’s, fietsers, brommers en voetgangers. Auto’s reden bumper aan bumper file of schoten zonder te kijken de weg op vanaf parkeerplekken. Ook stonden ze langs de weg soms tot drie rijen dik geparkeerd. Verder slingerden brommers en fietsers overal tussendoor. En op rotondes leek iedereen, van auto tot voetganger, vooral zijn eigen weg te kiezen. Twijfel midden in de Tirana naar Berat route Dat wat ik zag aan gebouwen om me heen maakte bij binnenkomst al dat ik Tirana niet mooi vond. Maar goed eerste indrukken kunnen bedrog zijn, nietwaar? Dus de route naar de camping, P4N (7450) Camping Dajti, afgemaakt maar toen ik het tweede stuk zag van de weg waar ik over moest dacht ik: “nee, dit gaan we niet doen. Hier ga ik niet rijden – we gaan verder”. Hierbij wel de kanttekening dat ik me best beroerd voelde door de hitte dus dat zou ook best van invloed kunnen zijn op hoe ik Tirana ervaarde en de weg inschatte. Van stad naar bergen, op weg naar Berat En zogezegd zo gedaan! Dus de route van Berat in de tablet geactiveerd. De route naar Berat ging gelukkig weer over een hele mooie, smalle 2-baansweg in de bergen. Ik was dan ook heel blij toen we eindelijk Tirana achter ons lieten omdat we langzaam de hoogte in gingen op de SH 3. Wat ervoor zorgde dat ik weer een klein beetje tot leven kwam en kon genieten van de dingen om me heen. Ik kon weer ontspannen rijden en om me heen kijken, genieten van de uitzichten, bergen en wat er langs de kant van de weg gebeurde. Onderweg werd de weg smaller op sommige stukken, met scherpe bochten en af en toe loslopende dieren langs de kant. Ook stonden er af en toe huizen langs de weg die soms dicht tegen de rotswand aan waren gebouwd. Terwijl op andere stukken de weg juist langs steile hellingen naar beneden liep met uitzicht op valleien tussen de bergen. De wegrand bestond uit stukken grind en losse stenen die van de bergwand waren afgekomen. Verder leek de weg steeds te verdwijnen achter een bocht of kroop hij weer tegen de berg omhoog. Schildpadden onderweg op de route van Berat Monty en ik hebben zelfs op dat stuk weg drie schildpadden gered, want Monty was weer even van gedaante gewisseld en werd “turtle taxi to the rescue”. Dus ik ben gestopt, uitgestapt en heb ze van de weg gehaald, één voor één zodat ze weer verder konden. Toen ik de schildpadden optilde zag ik dat één van hen zelfs al ooit een aanvaring met een auto had gehad. Zijn schild was aan één kant gespleten. Maar de spleet was gelukkig wel weer dicht. En ietsje verderop zag ik een dode aangereden schildpad liggen. Niet leuk! Lunchpauze op de SH3 Ergens aan de SH 3 zijn Monty en ik gestopt voor lunch, ook weer laat omdat ik nergens een echte stopplek zag. Uiteindelijk vond ik een klein lokaal Albanees restaurantje langs de weg waar net genoeg ruimte was om Monty aan de kant te zetten. Binnen was het eenvoudig met houten tafels en stoelen en het was er heerlijk koel. Vanuit het restaurant had ik mooi uitzicht over een vallei tussen de bergen. Buiten reden af en toe auto’s langs, verder was het rustig. Ik heb daar typisch Albanees eten op: een soort stoofschotel met rundvlees in een kaassaus, met geroosterd brood en gepekeld witte kool en augurk. Het vlees en de saus waren goed te doen – een beetje zout, precies wat ik op dat moment nodig had. De gepekelde kool en augurk waren juist te scherp en veel te zout, die heb ik dus laten staan. Van drukte naar ademruimte op weg naar Berat Daarna reed ik het laatste stuk van de Tirana naar Berat route tussen veel olijfbomen. Ik had er geen idee van dat Albanië ook zoveel olijfbomen had. Hoe dichter Monty en ik bij Berat kwamen, hoe minder verkeer er nog op de weg was. Ook waren er steeds minder huizen en bebouwing langs de weg te zien. Wat juist steeds meer opviel, waren de steeds grotere olijfboomgaarden. Omdat ik nieuwsgierig was waarom hier zoveel olijfboomgaarden liggen, heb ik dat later in Berat opgezocht. Dat komt omdat Albanië, net als Griekenland en een deel van Italië, aan de Adriatische en Ionische Zee ligt. Daardoor heeft het een mediterraan klimaat waarin olijfbomen het goed doen. Vooral op de droge, stenige hellingen waar andere gewassen het veel moeilijker hebben. Rond Berat, maar ook bij Vlorë, Himarë en Sarandë, liggen dan ook enorme olijfgaarden. Berat bereikt, de Tirana naar Berat route zit erop Uiteindelijk tegen vier uur op P4N Camping Camperstop Berat aangekomen. Ik was blij dat ik er eindelijk was, maar ook enorm ook blij met hoe de camping eruitzag. Hier kon ik wel een paar dagen blijven 😊. En zo is de Tirana naar Berat route uiteindelijk heel anders verlopen dan ik die ochtend bij vertrek had verwacht. Kort info stukje: Berat – stad van lagen, rivieren en eeuwen geschiedenis Oorsprong in de oudheid en strategische groei Berat behoort tot de oudste continu bewoonde steden van Albanië. De eerste nederzettingen ontstonden in de Illyrische periode en werden later beïnvloed door de Romeinen en Byzantijnen. Dankzij de ligging in de vallei van de Osum groeide de stad uit tot een strategisch knooppunt in het binnenland, waar handel en vestiging zich concentreerden tussen de omliggende heuvels. Ottomaanse periode en het karakter van de stad De grootste stadsontwikkeling vond plaats