Van Black Lake tot Lake Shkodër verliepen de dagen allesbehalve volgens plan. Wat begon met een rustige route door Montenegro, veranderde al snel in etappes vol bergen, omleidingen en onverwachte wendingen.
Van Black Lake tot Lake Shkodër loopt via Žabljak
Black Lake bij Žabljak stond de volgende ochtend, 21 juli, op de planning. Ik kon lekker op mijn gemak aan doen richting het meer bij Žabljak, want het was een korte rit van ongeveer 70 km. Het stuk wat het langst duurde was het allerlaatste gedeelte van de Durmitor Ring, omdat hier voor de toegang tot het park betaald moest worden. Het liep inmiddels tegen tienen, een tijdstip waarop veel mensen het park in en uit willen. Maar met veel geduld en gemanoeuvreer op de smalle bergweg is dat ook weer gelukt. Buiten het Durmitor National Park kon de snelheid wat omhoog en werd de weg een bredere enkelbaansweg.
Een paar dagen bij Black Lake in Žabljak
Na het nodige klimmen en dalen ben ik bij Black Lake bij Žabljak aangekomen. In tegenstelling tot het drukke stuk op de Durmitor Ring in het park was er daarna weer bijna geen verkeer. Echter, rond Žabljak en het meer werd het wel weer druk met toeristen. Gelukkig gingen zij vooral naar de parkeerplekken rondom het meer. Ik was hier vooral naartoe gekomen voor het zwarte meer, Black Lake (Crno Jezero), dat bekendstaat als een van de mooiste gletsjermeren in het Durmitor National Park in Montenegro. Hier had ik een P4N camping Ivan Do gevonden om een paar dagen te blijven. Omdat de camping lekker hoog lag (1500m) was het overdag warm maar ’s nachts lekker koel.
Even landen op Ivan Do in het Durmitor National Park
De middag zelf heb ik doorgebracht met wat luieren op P4N camping Ivan Do om bij te tanken van de inspannende rit van gisteren en vandaag over de Durmitor Ring en van Sedlo View Parking naar Žabljak. Ik merkte dat het echt tijd was om even niks te doen: gewoon een beetje hangen, wat lezen en bijkomen van de inspannende ritten van de afgelopen dagen. Simpelweg even niks moeten en de dag gewoon laten gebeuren.
Twee dagen strijd met één vlog
Zowel 22 als 23 juli ben ik bezig geweest met weer een vlog te maken. Dat ging helaas niet zo soepel als gehoopt. Wat resulteerde in het verwijderen van mijn editing software en het opnieuw installeren ervan. Voordat ik dit besluit nam was er helaas al de nodige frustratie aan vooraf gegaan. Want niets is zo irritant als een niet goed werkend computerprogramma. Maar goed, uiteindelijk lukte het om de vlog de volgende dag af te maken 😊.
Black Lake in Montenegro: waar twee meren één worden
De middag van 23 juli heb ik gebruikt om alvast aan de route door Albanië te beginnen d.w.z. het finetunen ervan. Aan het einde van de middag heb ik nog een rondje Black Lake gelopen. Het gletsjermeer in Montenegro bestaat uit een groot en een kleiner meer die in de lente samen één geheel vormen door het smeltwater. In de zomer kun je juist tussen de twee delen doorlopen omdat een stuk droogvalt. De naam Black komt van de donkere naaldbossen rondom het meer die in het water weerspiegelen, waardoor het geheel bijna zwart oogt. Dat geeft een erg mooi contrast met de blauwe lucht erboven geeft.
Wandelen rond Black Lake bij Žabljak
Tijdens het rondlopen kon ik goed begrijpen waarom dit een van de mooiste meren in het Durmitor National Park is, zo niet van heel Montenegro. Ten eerste ligt het meer heel mooi tussen de bergen en groene bossen in. En het maakt eigenlijk niet uit vanaf welk punt je kijkt, het is gewoon steeds weer prachtig omdat het er telkens net iets anders uitziet.
Van Black Lake tot Lake Shkodër veranderde door de Tara Canyon omleiding
Op 24 juli had ik de wekker weer vroeg gezet want vandaag zou ik de camping verlaten om naar canyon Mrtvica te rijden en daar te overnachten. Maar door een omleiding bij Tara Canyon in Montenegro werd de geplande rit van 130 km er uiteindelijk een van meer dan 300 km. De route van Black Lake tot Lake Shkodër veranderde dan ook volledig door de Tara Canyon omleiding. Dit kwam doordat bij Tara canyon, wat overigens een hele mooie canyon was, de weg volledig was afgesloten omdat er een aantal rotsblokken de weg hadden beschadigd. En in plaats van 1 baan dicht werd de hele weg afgesloten. Door hulp van een lieve meid van de lokale rafting club kreeg ik goede, duidelijke instructies over welke alternatieve route door de bergen te volgen. Zodat ik weer uit zou komen bij mijn gps punt na de wegafsluiting. Dit had als gevolg dat ik er ruim 100 km bij op mocht tellen richting canyon Mrtvica.
Een lange bergroute door Montenegro als alternatief
Monty en ik zijn toen over Tara brug gereden om omhoog te klimmen want we moesten de Tara canyon uit via de alternatieve route door de bergen. Het was een mooie smalle bergweg die lekker omhoog slingerde. Het enige nadeel was dat toen ik achter een vrachtwagen zat ik deze niet voorbij kon. Zo hebben Monty en ik 40/50 km achter de vrachtwagen aangerold. Niet harder rijdende dan 25 a 30 km per uur. Waardoor we over het stukje alternatieve route door de bergen iets van 4 uur deden.
Meer dan 300 kilometer rijden zonder echte stop
Gelukkig konden we onderweg nog wel wat boodschappen doen want mijn geplande stop ging niet door in verband met de omleiding bij Tara canyon. En ik kon zelfs geld pinnen 😊. Want ik was zo goed als door mijn contanten en in Montenegro betaalt men meestal contant behalve bij winkels en benzinestations. Dus wat contanten op zak was wel handig. Het rijden van de alternatieve route door de bergen was geen straf want het was gewoon een erg mooie route die onderdeel is van Scenic route 1 in Montenegro. Toen we uiteindelijk waren waar we moesten zijn, canyon Mrtvica, schoot het met de campings niet op. Ik moest een hele smalle nogal steile weg omhoog en dat dus ook gedaan want dit wist ik. Maar helaas ergens de weg naar boven gevolgd in plaats van naar beneden 😖.
De bocht die zelfs Monty weigerde - Canyon Mrtvica
Terwijl ik langs een begraafplaats reed heb ik aan een meneer gevraagd of ik goed reed voor de camping. En… ja je raadt het al… dat was niet zo. Met handen en voeten heeft hij uitgelegd hoe ik moest rijden maar ook dat er een hele scherpe bocht in zat. In die bocht moesten Monty en ik de weg nemen die naar beneden richting de rivier ging. Nu die bocht was niet te maken. Zelfs een klein autootje zou er moeite mee hebben gehad, zo scherp was de bocht. Dus doorgereden terug naar de “grote weg”.
Wanneer de route drie keer opnieuw begint
Daar besloten toen maar verder door te rijden richting Albanië want er moest toch nog wel ergens iets zijn, nietwaar? Ook had ik nog extra P4N plaatsen in de route staan. Maar ook die werden het niet en zo werd één route een mega lange route. Track 1 werd gevolgd door een 2e track en tenslotte ook nog door een 3e. Dit zorgde ervoor dat ik zomaar ineens 2 dagen eerder dan gedacht in Albanië belandde.
Drie routes later eindelijk richting Shkodër
De grens over Albanië in ging lekker makkelijk tijdens van Black Lake tot Lake Shkodër, ondanks dat het wel al na vijven was. Na de grens had ik weer wat P4N plaatsen staan, maar ook die waren in het niets opgelost. Er was geen bar en geen kerk meer te vinden ☹. Uiteindelijk ben ik op de bergweg richting Theth beland in tijdens het laatste stuk van Black Lake tot Lake Shkodër. En daar heb ik aan een mevrouw, een winkeleigenaar, gevraagd of er op de weg naar Teth gelegenheid was om de Monty aan de kant te zetten en te overnachten.
Twijfelen over de route naar Theth, Albanië
Over het wel of niet rijden naar Teth bleef ik twijfelen omdat deze weg te boek staat als zware, smalle en afgelegen weg. En zo kort na de Durmitor Ring was ik niet overtuigd of ik dat nu weer wilde. Op de weg naar Teth waren alleen inhaalplaatsen en geen stopplaatsen voor de nacht en dus werd de beslissing voor me gemaakt. Geen Teth althans niet nu. Maar ze gaf me wel de suggestie om naar het meer van Shkodër te rijden omdat daar een mooie P4N camping: Lake Shkodra Resort zat. Dus dat gedaan en ze had helemaal gelijk – het was en is een fijne camping aan Lake Shkodër, Albanië. Eentje die onder de ***** categorie valt. Toen ik daar aankwam had ik er ondertussen 11 reisuren opzitten en was dan ook mega moe. Dus besloten 2 nachten te blijven.
Onverwachts Nederlandse campingburen aan Lake Shkodër
Na het inchecken hebben Monty en ik een plekkie opgezocht wat achter een Nederlands gezin, met jonge kinderen, bleek te zijn. Zij waren bezig aan een reis van 3 maanden en gingen nu langzaam weer richting Nederland. Nadat we een tijdje gekletst hadden was het tijd om te gaan douchen en in het restaurant een stukje te gaan eten want ik had die dag nog niets gegeten. Er was onderweg dan ook nergens een stopgelegenheid en door de mega lange en warme dag had ik ook niet echt honger. Dus had ik de hoop dat als ik iets simpels in het restaurant zou eten ik vanzelf wat honger kreeg. Het was 40 °C overdag. En als het zo heet is heb ik bijna nooit honger. Na het eten ben ik mijn bedje ingerold en heb ik na deze lange reisdag door Montenegro en Albanië redelijk geslapen.
Routeplanning maken voor mijn reis door Albanië
En toen was het 25 juli. Gisterenochtend heb ik de routeplanning voor Albanië verder gemaakt en ook alvast een veerboot overtocht gereserveerd tussen Koman en Fierze. Tussendoor gezellig met mijn achterbuurtjes gekletst. Door de kinderen uitgenodigd om ’s middags mee te gaan zwemmen in het meer en door de buurvrouw getrakteerd op een lekker bakje yoghurt als lunch 👍😉. Door het ontspannen kletsen werden mijn hoofd en lijf weer wat actiever want in de ochtend was ik nog best duf van de mega rit naar het meer van Shkodër van de dag ervoor.
Een dag vol kletsen, 40 graden en fijne buren
Het was enorm tof om dit gezin als buurtjes te hebben: gezellig en lekker ontspannen, met heerlijke kletsende kinderen. Ik heb ze gemist vandaag. Na terugkomt bij Monty was het tijd om te douchen om het zwemwater goed van me afspoelen. Alleen hielp de douche niet echt tegen fris voelen want na 5 min was ik weer net zo nat als toen ik uit het water kwam 😉. Het was dan ook weer tegen de 40°C. Daarna nog wat brood met Montenegrijnse kaas gegeten als avondeten.
Nog een extra rustdag in Shkodër
’s Avonds kwamen de buurtjes afscheid nemen want zij zouden de volgende dag, dus vandaag 26 juli, weer verder gaan. Ik had besloten nog 1 dagje te blijven. Dan kon ik wat extra uitrusten, werken aan routeplanning en het blog bijwerken. Door de extra dag aan Lake Shkodër hoefde ik niet weer meteen in de bloedhitte te rijden. Ook zorgde het ervoor dat ik dan op maandag de ferry Koman – Fierze zou hebben. Wat veel gunstiger was voor de rit vanaf Fierze naar het bergdorpje Vabona. Want ook dit stukje Fierze – Vabona gaat over een hele smalle weg en doordeweeks zijn er minder wagens die naar Vabona rijden of er vandaan komen.
Verder plannen richting Griekenland en Turkije
Vandaag, 26 juli, was ik vroeg wakker maar ben lekker blijven liggen tot achten of zo. Toen was het al bijna 30 °C op de thermometer en werd het me te warm in Monty. Dus lekker gedoucht om op te frissen, daarna een wasje aangezet en thee gezet. Tenslotte ben ik buiten de Monty met laptop, tafel, stoel en ventilator in de schaduw gaan zitten. Hierdoor heb ik nu de ruwe camperroute door Griekenland en Turkije tot Istanbul uitgewerkt. Verder heb ik op een paar plaatsen in de route een garage staan, zodat ik weet naar welke Toyota garage ik kan als we er 10.000 km op hebben zitten.
Klaarmaken voor de ferry van Koman naar Fierze
Nu is het tijd om iets te eten te maken, al heb ik nog steeds niet echt honger. Na het eten weer lekker douchen en Monty inruimen, want de wekker wordt voor morgen op 6.00 uur gezet. Dan kan ik ongeveer om 7.30 uur aanrijden naar Lake Koman en hopelijk de grootste hitte voorblijven. Want ook voor morgen is de voorspelling weer iets van 38 °C. Zo en hiermee eindigt mijn blog van vandaag – ik ben weer helemaal bij 😊.
Oh ja, die bekeuring uit Zwitserland is inderdaad gekomen – de buurvrouw mailde hem door ☹ – ik maar hopen dat ik het verkeerd had gezien. Jammer maar helaas niet.
Tot morgen in Koman en anders Vabona.
