Mijn dag naar Manastir Ostrog in Montenegro begon al vroeg. Ik ben om 6.30 uur opgestaan na een redelijk goede nachtrust. Het was wel behoorlijk warm vannacht, maar gelukkig was het stil. Althans, ik heb niets gehoord. Na de ochtendroutine van klaarmaken, wassen en spullen wegleggen was ik om 8.00 uur klaar, dus het werd tijd om te gaan. Toen zijn we naar de uitgang gereden om de parkeerkosten van €15,– te betalen. Nu dat gebeurd was konden Monty en ik vertrekken. Gelukkig was er geen file die de stad uit wilde, waardoor ik rustig kon doorrijden. Dat zorgde er ook voor dat ik deze keer van de rit en de uitzichten kon genieten in plaats van steeds mijn aandacht bij het verkeer te moeten houden.
Want rijden… dat kunnen ze hier niet echt vind ik. Afsnijden, motoren en scooters die je inhalen op de andere weghelft als er tegenliggers aankomen is hier de normaalste zaak van de wereld 😱. Vanochtend had ik daar gelukkig geen last van 😊.
Op weg naar Manastir Ostrog - van memorials naar uitzichtpunt
Vandaag een aantal stops kort achter elkaar gemaakt. Zo begon mijn route naar het klooster rustig. De eerste stop was bij het Spomenik poginulim borcima sa Grahovca monument wat in het Servisch: Monument voor de gesneuvelde strijders van Grahovac betekent. Dit is een memorial voor de gevallen gesneuvelde strijders van de Slag bij Grahovac in 1858 in tijdens de overwinning op het Ottomaanse leger. Dit was een zeer ruim aangelegde herdenkingsplaats met meer dan voldoende geasfalteerde parkeerplaatsen. Daar heb ik na even rondlopen ook meteen mijn koffiepauze gehouden, omdat ik niet wist wanneer en of er nog andere geschikte stopplaatsen zouden komen. Die waren er deze keer gelukkig wel. Vaak denk ik dat ik wel kan stoppen, maar dan is er niets of is het te smal en moet ik doorrijden.
Mijn 2e stop was ook een memorial: het Trubjela WWII monument. Het monument herdenkt de lokale strijders en veteranen die zijn gevallen tijdens de Balkanoorlogen (1912–1913), de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Dat was het enige dat ik kon lezen, want de rest was in het Russisch.
Een klein stukje verder lag mijn 3e stop. Daar lag een mooi uitzichtpunt over een laaggelegen meertje waar vele kleine eilandjes in lagen. Hier nog even gesproken met mede-landers die in een in Montenegro gehuurde auto reden. Daarna hebben Monty en ik de rit vervolgd.
De laatste kilometers naar Manastir Ostrog - smal, stijl en bochtig
Vervolgens was het laatste stuk van de route behoorlijk klimmen. Dit ging over een erg smalle, bochtige weg waarbij ik blij was dat er bijna geen tegenliggers waren. Wel was ik blij dat er op stukken langs de afgronden betonski stubići geplaatst waren. Dit zijn betonnen geleidepalen die de weg markeren en ene gevoel van veiligheid moeten creëren.
Door het klimmen werden de vergezichten steeds mooier. En doordat de weg volledig geasfalteerd is, heb ik sneller gereden dan ik vooraf had ingeschat. En dat zorgde ervoor dat ik vroeger dan gedacht aankwam bij Manastir Ostrog, namelijk 12.30 uur.
Alvast een heel klein beetje info over het klooster omdat je aan het einde van deze blogpost hierover meer informatie kunt vinden. Manastir Ostrog is een Servisch-orthodox klooster in Montenegro dat tegen een steile rotswand is gebouwd. Het werd in de 17e eeuw gesticht door de heilige Basilius van Ostrog die er ook begraven ligt. En sindsdien is het uitgegroeid tot een belangrijk bedevaartsoord.
Aankomst bij het klooster in de rotswand
Doordat ik vroeg bij het klooster aankwam heb ik als eerste geluncht onder een soort van pergola, die voor fijne koele schaduw zorgde. Vervolgens heb ik het kleine Servisch-Orthodoxe kerkje bekeken. Van binnen was dit helemaal bedekt met muurschilderingen, oftewel fresco’s. En daarna ben ik aan dit verslag begonnen in de schaduw van een boom achter Monty, omdat ik hier wat meer wind vang. Dadelijk, zo tegen 17.00 uur, ga ik de klim naar boven maken omdat het dan wat afgekoeld is. Terwijl ik dit zit te typen komen er veel pelgrims aan die de nacht in het klooster op een matje willen doorbrengen. Ik verwacht zo tegen 19.30 uur wel weer terug te zijn bij Monty. Dus een update van hoe het bij het klooster was moet nog even wachten. Dus: “tot later vandaag.”
Met de pelgrims omhoog naar Manastir Ostrog
Het is niet later vandaag maar de volgende dag, 20 juli geworden. Gisteren heb ik tegen vijf uur mijn spullen gepakt om naar boven, naar Manastir Ostrog, te lopen. Het zou ongeveer 20 minuten duren om via de trappen boven te komen. Dan moet je niet denken dat het mooie stenen trappen waren maar het waren trappen gemaakt van rotsblokken die hapsnap naast en boven elkaar lagen. Kortom het was dus steeds goed opletten waar de voeten neer te zetten. Ik was blij toen ik eindelijk boven was want het was best een lange loop zo naar boven. Onderweg kwam ik de nodige pelgrims tegen die op blote voeten vanuit de parkeerplaats naar boven liepen. Petje af voor hen! Toen ik boven was moest ik bij de poort een soort van wikkelrok aan want met blote benen mocht niet. Wel mocht ik in mijn topje naar binnen – eigenlijk moeten de schouders bedekt zijn maar er liepen meer mensen in een topje rond dus mijn blouse niet aangetrokken. Hier werd verder ook door niemand iets van gezegd.
Toen ik de kloosterpoort doorliep was er nog een dienst aan de gang. De pelgrims zaten of lagen op matjes en dekens op de grond te luisteren naar de woorden en gezang van de priester. Ze lagen hutje mutje tegen elkaar aan. Het waren er dan ook gigantisch veel. Ik zou er zelf niet aan moeten denken om zo de dag en nacht door te brengen. Echter, voor de Orthodox Servische gelovigen is het een belangrijk bedevaartsoord. En dat geldt zeer zeker voor wie naar Manastir Ostrog komt.
Stap voor stap naar Sint-Basilius
Terwijl ik me door de mensenmassa richting de schrijn van Sint-Basilius van Ostrog bewoog, sloot ik aan in een lange rij wachtenden. Dit waren veelal gelovige aangevuld met een handjevol toeristen, net als ik. Het maken van stukjes video voor de GoPro was lastig vanwege de drukte. Ook wilde ik niet laten opvallen dat ik filmde. Ik heb het nog niet bekeken maar hoop dat er wat bruikbaars op staat. In de schrijn zelf mocht niet gefotografeerd of gefilmd worden.
Stilte, wierook en een versnelde hartslag
In de schrijn, waar je alleen door een lage deuropening naar binnen kon, werden mondjesmaat mensen gelaten. De overblijfselen lagen in een kist die open stond maar toegedekt was met een doek. Net voor de overblijfselen van Sint-Basilius van Ostrog stond een priester die de gelovigen zegende. Nadat ik de kleine, drukke schrijn had gezien ben ik weer naar buiten gelopen. Want de hartslagmeter van mijn horloge vond het nodig om aan te geven “veel te hoog hartritme”. Ik heb er zelf verder niets van gemerkt. Ik vermoed dat het kwam door de hoogte (1000 m), de hitte en het klimmen zelf. Ook de kleine, benauwde ruimte met wierook zal hebben meegespeeld. Maar dat hoort er blijkbaar ook bij als je naar Manastir Ostrog gaat.
Warmte, zweet en concentratie tijdens de afdaling van Manastir Ostrog
Verder heb ik niet veel van het klooster gezien. Wel ben ik nog in 2 ruimtes geweest die beide met taferelen beschilderde muren hadden. In de ene ruimte werden souvenirs verkocht, terwijl in de andere kaarsen werden gebrand.
Daarna ben ik weer naar de trappen gelopen, tussen de liggende en zittende bedevaarders door. Vervolgens was ook de afdaling naar beneden zeer inspannend. Ik moest daarbij steeds goed opletten waar ik mijn voeten neerzette, want één verkeerde stap en ik zou hard kunnen vallen, met alle gevolgen van dien. Toch ben ik, drijvend van het zweet, heelhuids beneden gekomen. Hierbij moet ik wel toegeven dat het lopen naar Manastir Ostrog fysiek zwaarder is dan ik vooraf had verwacht. De oorzaak daarvan ligt vooral bij de hoogte en de enorme hitte.
Uitblazen bij Monty
Toen ik na de tocht weer bij Monty was heb ik eerst een groot glas water met siroop gedronken. Daarmee vulde ik zowel vocht als suiker aan en koelde ik wat af. Meteen daarna nog een 2e glas gemaakt dat ik, al uitrustend, in de schaduw onder een boom heb opgedronken. Het was daar heerlijk door een klein briesje wat voor fijne verkoeling zorgde.
Na een half uurtje uitrusten heb ik mijn avondeten (pasta met geïmproviseerde saus) klaargemaakt. Nadat ik had gegeten en opgeruimd ben ik naar het invalidentoilet gelopen om me een beetje te wassen. Daar zat namelijk een zeer welkome douche. Die wel koud was maar ik was in ieder geval al het zweet weer kwijt, wat erg fijn was. Daarna het begin van deze blog gemaakt en uiteindelijk goed moe mijn bedje ingerold.
Vroeg op pad richting de Durmitor Ring
Vanochtend, 20 juli, ging de wekker weer om 6.30 uur. We zijn nu 6 dagen verder en mag dus afgaan op mijn geheugen. Maar goed nadat ik de ochtend-rituelen en laatste opruimen heb gedaan zijn Monty en ik naar de laagst liggende parking bij Manastir Ostrog gereden. Daar vonden we een watertappunt vonden dat we konden gebruiken. En dus de tank volgegooid zodat we voorlopig weer genoeg drinkwater hadden. Toen de route verder vervolgd over de smalle weg naar beneden – gelukkig kwamen we, ook nu, niet zo heel veel auto’s tegen. Ik denk een handje vol. En net als tijdens de rit naar boven waren ook nu de vergezichten weer fantastisch.
De Durmitor Ring die in de bergen verdwijnt
Doordat we in het begin goed konden doorrijden over asfalt, M18, waren we al vrij snel bij de Durmitor Ring. Ondanks dat ik de afslag, een hele kleine tunnel, tot 3 keer toe gemist had 😲. Echter, voordat we de tunnel-afslag hiernaartoe namen hadden Monty en ik eerst nog een fantastisch mooie stop bij het Vidicovac Pivsko Jezero. Vanaf dit punt heb je een super uitzicht op het Piva meer. Je kunt er zelfs de viskwekerij in zien liggen 😁.
De Durmitor Ring bestaat uit smalle weg met meer bochten dan rechte stukken. In totaal is het rondje door Durmitor National Park in Montenegro ongeveer 80 kilometer. Het rijden op deze route ging een stukje langzamer doordat het een erg smalle enkelbaans weg is. Denk aan de breedte van een veredeld fietspad. En dus was het goed oppassen, want op sommige plekken is elkaar passeren een hele uitdaging. Wat mede veroorzaakt wordt doordat men hier niet van achteruit rijden houdt en dus tot het laatste moment doorrijdt tot je bumper aan bumper staat. Ook de regel dat stijgend verkeer altijd voorrang heeft lijkt hier onbekend.
De door mij uitgezochte P4N-plekken waren een no go. Helaas, want ik had hier graag nog een extra nacht in het Durmitor National Park doorgebracht. Er zat dus niets anders op dan verder te rijden over de Durmitor Ring. Dat zorgde er uiteindelijk voor dat ik vandaag twee uitgezette etappes in één keer heb gereden. Eigenlijk had ik hier twee dagen voor uit willen trekken.
Lunch in een verlaten wereld
Onderweg heb ik in een voormalige “ghost town” mijn lunch gegeten. Er is nu een eco lodge en 2 restaurantjes: Eko Selo Durmitor. Ook kun je er een paard huren en gaan rijden. Mijn lunch bestond uit lekkere soep met brood en was precies wat ik nodig had, wat zout en vocht. Want het was mega warm en echt ergens stoppen ging helaas niet langs op de erg smalle weg. Toen mijn lunch op was en ik weer wat uitgerust was ben ik nog even naar het Trsa monument gelopen. Dit monument herdenkt de Joegoslavische Partizanen die vochten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daarna zijn Monty en ik doorgereden tot Sedlo Panorama View parking (P4N: () Durmitor – P14) . Dit is 1 van de laatste parkings in het natuurpark. We moesten wel doorrijden tot hier, omdat we eerder geen geschikte parkings vonden om de nacht door te brengen. Sedlo is trouwens een berg van ca. 1800m hoogte en de parking lag op 1500m geloof ik.
Dit is 1 van de laatste parkings in het natuurpark. We moesten wel doorrijden tot hier, omdat we eerder geen geschikte parkings vonden om de nacht door te brengen. Sedlo is trouwens een berg van ca. 1800m hoogte en de parking lag op 1500m geloof ik.
Een wollige verkeersopstopping 😉 tijdens het rijden over de Durmitor Ring
Voordat ik bij de Sedlo Parking kwam mochten Monty en ik (en een aantal andere auto’s) ons eerst door een hele grote kudde schapen worstelen. Ze kwamen van alle kanten aanlopen en bleven natuurlijk heerlijk de weg versperren ipv in het gras naast de weg te lopen. Ik denk dat het een minuut of 20 heeft geduurd voordat we door de kudde heen gemanoeuvreerd waren.
Overnachten met uitzicht op de Durmitor Ring
Op Sedlo Panorama View Parking had ik geluk want er was een mooie plek vrij die ook nog redelijk vlak was. En dus hebben Monty en ik hier de nacht doorgebracht. Waarbij we heerlijk genoten van het fantastische uitzicht in de avond en ochtend.
Kort info stukje: Grahovca memorial - Een plek waar geschiedenis boven het landschap uitsteekt
Het Spomenik poginulim borcima sa Grahovca monument herdenkt de gesneuvelde strijders van de Slag bij Grahovac in 1858. Tijdens deze veldslag vochten Montenegrijnse troepen tegen het Ottomaanse Rijk. Ze streden om controle over het gebied en om politieke onafhankelijkheid.
De slag was hevig en duurde meerdere dagen. Uiteindelijk won Montenegro de strijd. Dit was een belangrijk moment in de geschiedenis van het land. Later droeg deze overwinning bij aan de internationale erkenning van Montenegro als zelfstandige staat.
Een markante zuil in een open landschap
Het monument bestaat uit een hoge, slanke betonnen zuil. Deze staat op een rond platform in een open vallei. De zuil heeft een naaldvorm en loopt strak recht omhoog. Daardoor valt het monument goed op in de omgeving en is het al van grote afstand zichtbaar.
Uitzicht over vallei en heuvels
Vanaf het platform kijk je uit over de Grahovac-vallei en de omliggende heuvels. Het landschap is open en ruim, met zachte hoogteverschillen die zich ver uitstrekken. Hierdoor ontstaat een breed uitzicht zonder obstakels.
In de verte zie je hoe het monument duidelijk in het landschap is geplaatst. Door de open ligging is het van verschillende kanten goed zichtbaar. Zo wordt de relatie tussen het monument en de omgeving direct duidelijk. Bovendien geeft het de plek een herkenbaar karakter in de vallei.
Een goed bereikbare stop
Bij het monument is een parkeerplek aangelegd, waardoor het goed bereikbaar is. Vanaf hier loop je direct naar het platform met de hoge zuil. Zo kun je het monument van dichtbij bekijken en de open ligging in de vallei goed zien.
Kort info stukje: Trubjela WWII monument – Herinnering in het berglandschap
Het Trubjela-monument (ook wel de Trubjela-sculptuur genoemd) is een oorlogsmonument in Montenegro. Het ligt ongeveer 18 kilometer ten westen van Nikšić, nabij het dorp Rudine, in het bergachtige gebied van Župa Nikšićka. Daarnaast staat het direct langs de weg die Nikšić verbindt met de grens van Bosnië en Herzegovina.
Het monument herdenkt lokale strijders en veteranen die zijn gevallen tijdens de Balkanoorlogen (1912–1913), de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog. Hierdoor is het een plek waar meerdere periodes van conflict samenkomen in één herdenking.
Een kegelvorm met een symbolische fakkel
Het monument is in 1982 ontworpen door de Montenegrijnse beeldhouwer Slobodan Vukajlović. De sculptuur heeft een abstracte, kegelvormige basis. In het midden staat een element dat een fakkel (buktinja) voorstelt. Daardoor krijgt het geheel een duidelijke symbolische betekenis, terwijl de vorm eenvoudig en strak blijft.
Langs de bergweg door Župa Nikšićka
Het monument ligt in een klein herdenkingsgebied langs de bergweg. Omdat verkeer hier direct langs het complex rijdt, maakt het deel uit van de route door de regio. Bezoekers moeten daarom kort stoppen en voorzichtig de weg oversteken om het monument te bekijken.
Historie verweven met het landschap
Volgens lokale verhalen verwijst de naam Trubjela naar trompetten die vroeger vanaf wachttorens klonken om gevaar aan te kondigen. Zo krijgt de plek een extra historische laag. Tegelijkertijd gaat de sculptuur op in het berglandschap, waardoor de verbinding tussen natuur en geschiedenis duidelijk zichtbaar blijft.
Kort info stukje: Manastir Ostrog - Een klooster dat uit de rots groeit
Manastir Ostrog is een bijzonder Servisch-orthodox klooster in Montenegro dat tegen een steile rotswand is gebouwd. Het ligt op ongeveer 900 meter hoogte en is volledig geïntegreerd in de natuurlijke rotsformatie, waardoor het lijkt alsof het klooster uit de berg zelf groeit.
Architectuur uit de rotswand gehouwen
De bouwstijl is typisch voor de Oosters-orthodoxe traditie, met eenvoudige maar functionele architectuur die vooral gericht is op spiritualiteit in plaats van luxe. Het bovenste deel van het klooster bestaat uit kleine ruimtes en kerken die direct in de rots zijn uitgehouwen. Binnen zijn de muren grotendeels bedekt met kleurrijke fresco’s en religieuze schilderingen, die scènes uit het leven van heiligen en Bijbelse verhalen tonen.
Waar pelgrims op blote voeten omhoog gaan naar Manastir Ostrog
Het klooster werd in de 17e eeuw gesticht door de heilige Basilius van Ostrog, wiens relieken hier nog steeds worden bewaard. Hierdoor is het uitgegroeid tot een belangrijk bedevaartsoord voor gelovigen uit de regio. Veel pelgrims leggen het laatste stuk naar het klooster bovendien op blote voeten af als teken van toewijding.
Het klooster dat in de rots leeft
Door de combinatie van de bijzondere bouw in de rots, de sobere stijl en de spirituele sfeer is Manastir Ostrog zowel architectonisch als religieus uniek in de Balkan.
Kort info stukje: Rijden over de Durmitor ring – 80 kilometer door het hart van Durmitor NP
Durmitor Ring is een van de bekendste panoramische routes in Montenegro en loopt door het hart van het Durmitor National Park. Het volledige rondje is ongeveer 80 kilometer lang. Binnen deze route ligt ook de P14, één van de officiële panoramic roads van het land. Daarnaast betaal je bij het binnenrijden van het nationaal park een kleine toegangsprijs van ongeveer €5 per persoon.
Een weg die steeds van gezicht verandert
De route slingert vervolgens door een spectaculair berglandschap met diepe kloven, hoge bergpassen en uitgestrekte natuur. Hierdoor is het rijden over de Durmitor Ring afwisselend, maar ook soms behoorlijk uitdagend. Het wegdek bestaat namelijk uit een combinatie van asfalt met gaten en veel gravel, dat regelmatig gemengd is met losse stenen en grotere keien. Daardoor verandert de kwaliteit van de ondergrond continu.
Smal van begin tot eind
Bovendien is de weg op veel plekken erg steil en smal, met diepe afgronden direct naast de rijbaan. Vangrails ontbreken vrijwel volledig, waardoor het rijden extra spannend wordt. Omdat uitwijken niet overal mogelijk is, wordt op smalle stukken gebruikgemaakt van passeervakken om verkeer voorzichtig langs elkaar te laten passeren.
De Durmitor Ring - Bocht na bocht nieuwe vergezichten
Wie de route tegen de klok in rijdt, wordt bovendien beloond met de mooiste uitzichten en vergezichten, omdat het landschap zich dan beter opent langs de rijrichting. Onderweg zijn er daarnaast meerdere viewpoints waar je kunt stoppen om van het indrukwekkende Durmitor-gebergte te genieten.
Hier gaat het vanzelf langzaam
Tot slot de Durmitor Ring is geen snelle route, maar juist een pure bergervaring waarbij weg en landschap samen de beleving vormen.
Kort info stukje: Trsa monument – Een stil eerbetoon bij Trsa, in Durmitor NP
Het Trsa monument ligt in het bergdorp Trsa, in de gemeente Plužine op een hoogte van ongeveer 1.450 meter. Dit monument is een herdenkingsplek die verwijst naar de geschiedenis van de regio, waar natuur en verleden nauw met elkaar verbonden zijn.
Het dorp vormt een rustige stop langs de bekende Durmitor Ring en ligt midden in een uitgestrekt berglandschap. In hetzelfde dorp ligt ook Eko Selo Durmitor, wat letterlijk “ecodorp” betekent, met onder andere een lodge met dezelfde naam. Hier kunnen reizigers overnachten en eten tijdens hun route door het gebied.
Waar geschiedenis en bergcultuur samenkomen
Het monument herinnert aan gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog, toen Montenegro deel uitmaakte van het voormalige Joegoslavië en bezet werd door buitenlandse troepen. In de omliggende bergen boden partizanen verzet, waarbij het ruige Durmitor-landschap bescherming en strategisch voordeel bood. Dorpen zoals Trsa speelden hierin een ondersteunende rol door onderdak, voedsel en informatie te bieden. De sobere vormgeving van het monument sluit aan bij het eenvoudige bergleven, waar tradities en natuur nog altijd nauw met elkaar verbonden zijn.
Een uitzichtpunt met betekenis
Vanaf het Trsa monument heb je uitzicht over uitgestrekte bergweides en de omliggende pieken van het Durmitor-gebergte, waaronder delen van de indrukwekkende Prutaš en de hoger gelegen massieven richting Bobotov Kuk, de hoogste top van het nationaal park. Door deze open ligging ontvouwt zich hier een breed en weids panorama, waarbij groene bergvlaktes geleidelijk overgaan in ruige rotsformaties en grillige bergkammen. Het contrast tussen zachte weides en de scherpe lijnen van het berglandschap maakt dit uitzicht extra bijzonder. Hierdoor is het niet alleen een historische plek, maar ook een natuurlijk uitzichtpunt waar je even kunt stoppen, de stilte van de bergen ervaart en het landschap echt op je in kunt laten werken.
Rustige stop langs de Durmitor Ring
Het Trsa monument is geen toeristische hotspot, maar juist een stille plek waar geschiedenis en landschap samenkomen. Door de afgelegen ligging heerst hier vaak volledige rust. Je hoort er vooral de wind en de stilte van de bergen om je heen. Af en toe rijdt er een auto voorbij die de Durmitor Ring volgt. Dit maakt het een authentieke en ontspannen stop tijdens het reizen door dit ruige berggebied.
Kort info stukje: Sedlo Panorama View Parking - uitzichtpunt op 1500 meter in Durmitor NP
Sedlo Panorama View Parking ligt op een van de hoogst toegankelijke punten van de Durmitor Ring in Montenegro, op ongeveer 1500 meter hoogte. De parkeerplaats bevindt zich in de buurt van de Sedlo-pas, die zelf nog iets hoger ligt en een van de meest indrukwekkende bergpassen in het Durmitor National Park is.
Waar het landschap de toon zet
Vanaf deze plek heb je een weids uitzicht over de ruige bergtoppen, diepe valleien en grillige rotsformaties die het gebied zo karakteristiek maken. Vooral bij helder weer zijn de contrasten tussen de groene hellingen en de kale, rotsachtige bergkammen goed zichtbaar.
Een fijne stop met uitzicht
De Sedlo Panorama View Parking wordt daarnaast vaak gebruikt door beklimmers van de Sedlo-pas als start- of uitvalsbasis voor hun tocht, en dient ook als parkeerplaats voor reizigers die de Durmitor Ring rijden. Door de afgelegen ligging en de hoogte is het hier vaak stil, met alleen het geluid van wind en natuur om je heen.
Een plek waar de tijd even stil staat
Daarnaast is het een strategische plek op de route, omdat het een van de weinige redelijk vlakke en toegankelijke parkeerplaatsen in dit bergachtige deel is. Hierdoor wordt het vaak gebruikt als rustpunt tijdens het rijden over de Durmitor Ring.
Het is vooral een plek waar de reis even stil lijkt te staan, terwijl het landschap volledig de hoofdrol krijgt.
