De route van Matera naar Laceno gaat vandaag beginnen, althans het eerste gedeelte ervan. Na een paar dagen Matera is het nu weer tijd om verder te trekken. Omdat de etappe naar Laceno loopt, rijden Monty en ik de bergen in. Hierdoor worden de wegen op deze etappe steeds smaller en bochtiger. Dat vraagt regelmatig behoorlijk wat inspannend stuurwerk. Daarom wordt Castelmezzano halverwege onze tussenstop voor de nacht. Met ruim 300 kilometer voor deze hele rit voor de boeg is dat wel heel erg fijn 😊. Want het tweede gedeelte van de rit naar Laceno is namelijk opnieuw een inspannende bergrit.
Na het doolhof Matera begint de route van Matera naar Laceno
Vandaag, maandag 11 augustus, stond er een rit van ca 150km op de planning. Wederom over kleine en nog kleinere wegen met als einddoel een P4N in de buurt van Castelmezzano.
Om 6.00 uur opgestaan want ik wilde uiterlijk 8 uur aan het rijden zijn en dat lukte ook nog 😊 want Monty en ik reden om 7.45 van de camping af. We moesten zelfs een paar minuten wachten bij de Lidl die om 8 uur open ging. Na het boodschappen doen via veel rotondes en steile straatjes Matera verlaten. Ik was blij dat ik het doolhof Matera uit was en dat Monty en ik weer buiten de stad waren. Hiermee zat het allereerste gedeelte van deel 1 van de route van Matera naar Laceno erop. En kon wat mij betreft de rit echt beginnen 😊.
Toeteren maar in die haarspeldbochten
Vandaag hebben we verder voornamelijk over 2 baans en enkelbaans wegen gereden. Wat ervoor zorgde dat ik best wel moest concentreren op het rijden. Want er zaten heel veel haarspeldbochten met hele strakke, krappe bochten in. Daarom vandaag de toeter tactiek maar toegepast. Wat inhoudt dat ik voordat ik een bocht ging nemen de claxon gebruik zodat tegemoetkomend verkeer dat naar beneden rijdt wist dat Monty en ik eraan kwamen.
Spookstad Città dell’Utopia
Maar opeens tussen al die haarspeldbochten door kwam ik ook nog iets heel anders tegen. Net na Campomaggiore kwam ik langs Campomaggiore Vecchio: “Città dell’Utopia”. Dat zag er zo bijzonder uit dat ik natuurlijk even ben gestopt. Langs de smalle en niet al te best onderhouden SP13 bleek daar ineens een verlaten stadje te liggen. Ooit was dit bedacht als een soort ideale stad en daarom werd het “Città dell’Utopia”, of ‘Stad van de Utopie’, genoemd. Alleen liep het allemaal net wat anders. Want in 1885 zorgde een enorme aardverschuiving ervoor dat de inwoners moesten vertrekken. En sindsdien staat het daar als een spookstad.
Monty moest hard werken voor de mooie uitzichten
Echt heel veel bijzonders valt er niet te vertellen over de rit van vandaag behalve dan dat de omgeving weer heel erg mooi was. En dat Monty en ik veel hebben geklommen en gedaald op de vele erg smalle wegen. Monty was dan ook behoorlijk moe toen we op onze bestemming aankwamen.
Castelmezzano is onze stop van deze etappe
Ons overnachtingsplekje is langs een picnic-plekje: P4N (85010) Castelmezzano – Unnamed Road, waar een speeltuin aan grenst en een klein kapelletje tegenover ligt. De weg waar dit aan ligt is erg rustig en ik verwacht vannacht dan ook geen verkeer. Het is dan ook een toppie tussenstop voor de nacht op de route van Matera naar Laceno. En wat betreft de hoogte op de P4N in Castelmezzano: dat is ca 1000m. Hierdoor koelt het hopelijk lekker af want vandaag heeft Monty’s thermometer 42°C aangetikt. En dat is toch echt wel weer een beetje teveel van het goede!
Zo het is weer tijd om te gaan slapen omdat de wekker morgen weer om 6.00 uur gaat. En na de inspannende rit van vandaag hebben Monty en ik een goede nachtrust verdiend 😉. Dus “welterusten en tot morgen”.
Kort info stukje: Hoe een dorp een spookstad werd
Het dorp staat er niet zomaar
De geschiedenis van Campomaggiore Vecchio begint in 1673, wanneer het vrijwel verlaten dorp in handen komt van de familie Rendina. Er wonen maar weinig mensen en de familie wil daar verandering in brengen. Het plan: nieuwe bewoners aantrekken en het dorp weer tot leven brengen.
Graaf Rendina denkt groot
In 1741 pakt graaf Teodoro Rendina dat idee serieus aan. Hij wil van Campomaggiore een plek maken waar mensen kunnen wonen en werken. Nieuwe inwoners krijgen grond om een huis te bouwen en land om te verbouwen. Zo moet er langzaam een zelfstandige gemeenschap ontstaan.
Maar Rendina laat het niet alleen bij het aantrekken van bewoners. Hij heeft ook ideeën over hoe Campomaggiore eruit moet komen te zien.
Een architect met een opdracht
Daarvoor schakelt hij Giovanni Patturelli in. Patturelli is een jonge architect en leerling van Luigi Vanvitelli, de architect van bijvoorbeeld het beroemde Koninklijk Paleis van Caserta.
Patturelli ontwerpt het dorp heel bewust. Geen wirwar van straatjes, maar rechte wegen die elkaar kruisen. Rond het centrale plein komen belangrijke gebouwen zoals het paleis, de kerk en het gemeentehuis. Voor die tijd is dat behoorlijk vooruitstrevend.
Het dorp begint te leven
En het werkt ook nog. In 1741 wonen er ongeveer 80 mensen in Campomaggiore. Ruim 140 jaar later zijn dat er ongeveer 1.500. Er komen winkels, werkplaatsen en andere voorzieningen. Het dorp groeit en lijkt steeds meer op de plek die Rendina voor ogen had. Vandaar ook de naam “Città dell’Utopia”, de Stad van de Utopie.
Tot de berg in beweging komt
Maar aan dat succes komt op 10 februari 1885 abrupt een einde. Een enorme aardverschuiving treft Campomaggiore. Huizen raken beschadigd en de inwoners moeten vertrekken. Het oude dorp wordt niet opnieuw opgebouwd. Hogerop ontstaat uiteindelijk het huidige Campomaggiore.
Wat nu over is, zijn de resten van het dorp dat ooit zo zorgvuldig was bedacht. En juist dat maakt het bijzonder om er rond te lopen.
Beter wakker worden dan met een kudde geitjes kan bijna niet
Vanochtend, dinsdag12 augustus, om 6 uur weer opgestaan na een heel goede nachtrust. Want het was heerlijk afgekoeld, door de wind en de hoogte van 1000m 😊. Maar ik moet zeggen het was toch wel vroeg. Toen ik gewassen, aangekleed en zo was kwam er een kleine kudde geitjes langs lopen onder begeleiding van een aantal honden en een herder. Van de herder begreep ik dat niet alle honden, het waren er iets van vijf, van hem waren maar dat er een aantal straathonden meeliepen. Dat was dus tof wakker worden!
Een te smalle brug op de route van Matera naar Laceno
Tegen 7.30 uur waren we vandaag aan het rijden. Lekker vroeg dus. Dat was ook wel heel erg fijn want het zou snel weer erg warm worden. De thermometer tikte tegen 10.00 uur alweer 30graden aan. Niet alleen vanwege de hitte was het fijn dat we zo op tijd aan het rijden waren maar er zaten vandaag ook twee stukken in de route die niet konden. Zo wilde de gps me de eerste keer over een veel te smalle brug sturen dus omgekeerd en een andere weg gevolgd om weer terug op de route te komen.
Ineens is de weg weg
De tweede keer was tegen de tijd dat het koffiepauze tijd was. We zaten toen op een erg smal weggetje waarvan ik me afvroeg of dit wel klopte. Maar langs die weg lag wel fijn een wat breder stuk gravel wat mooi dienst als pauzeplek kon doen 😊. Alleen voordat ik koffie maakte nog even eerst de route verder te voet verkend en gekeken of het mogelijk was om onder de snelweg door te rijden en aan de andere kant weer omhoog. Want de weg die ik had moeten nemen die was er niet meer. Nadat ik een stuk te voet had verkend was ik ervan overtuigd dat dit niet mogelijk was.
Dus de tablet gepakt met de telefoon ernaast om te kijken hoe dit stuk van de route van Matera naar Laceno te verleggen zodat het wel zou kunnen. En dat hield in een aantal kilometers terugrijden en dan een stuk via een andere weg overbruggen. Het stuk dat Monty en ik terug moesten rijden viel achteraf enorm mee. Het was gelukkig maar een kilometer of 7 a 8. Toen ik de puzzel van het terugrijden had opgelost was het tijd voor koffie. Ondanks dat Monty in de schaduw stond en ik heerlijk op het trapje ook nog wat wind ving was het mega warm. En het was pas 11.00 uur. Dus dat beloofde nog wat voor de rest van de dag.
Gaten én schaduw op de route van Matera naar Laceno
Nadat we het stuk hadden teruggereden bleek de rest van de route naar Laceno te bestaan, althans voor het grootste gedeelte, uit enkelbaans weg die zigzaggend langs de bergen omhoog en naar beneden liep. De kwaliteit van het wegdek varieerde enorm want soms was het erg goed asfalt en op andere momenten leek het wel off-roaden op asfalt zoveel gaten, scheuren en oneffenheden erin zaten. Het voordeel van deze weg was wel dat er zo goed als geen verkeer op reed. Als ik een handvol auto’s ben tegengekomen is het veel. En eigenlijk nog veel belangrijker: op dit stuk van de route van Matera naar Laceno reed ik onder de bomen. Dat was heerlijk in de schaduw en scheelde enorm met de hitte. Wat ook hielp om de hitte tegen te gaan was dat ik meestal op een hoogte tussen de 700 en 1200m reed.
Rond 13.00 uur een plekje gevonden waar ik Monty kon parkeren en daar de lunch genuttigd. Het was hier 28gr. dankzij de hoogte 😊. En dat terwijl ik op eerdere momenten 37gr. op de thermometer had staan. Na de lunch was het nog een goed uur rijden voordat ik op mijn P4N-plekje aankwam.
De rit richting Laceno krijgt steeds bredere wegen
Tijdens dit allerlaatste gedeelte van de route van Matera naar Laceno werd de weg langzaam weer wat breder. Enkelbaans werd anderhalf-baans en toen 2-baans. En toen was er ineens Laceno. Hier werd de weg breder en verdwenen de bomen langzaam. In plaats van bomen kwamen er nu grotere open vlaktes voor in de plaats.
Een verdiend P4N-plekje
Ik sta nu geparkeerd op een soort van weitje dat m.n. door Italianen gebruikt wordt – ondanks dat we er nu maar met 2 campers staan: P4N (83043) Laceno – 33 Via delle Sorgenti Tronola. Zijn er ook veel personenauto’s geparkeerd. En tegenover het weitje zit Hotel Taverna Capozzi die volgens de P4N review lekker eten maakt. Dus vanavond ga ik lekker uit eten. Vind dat ik dat wel verdiend heb na de twee inspannende rijdagen op deze route van Matera naar Laceno. Eten we morgen wel wat ik van gisteren over had.
En zo eindigt de route van Matera naar Laceno met onweer
Het jammere is wel dat ik nu niet buiten kan zitten. Want toen ik tafel en stoel buiten had staan en een half uurtje of zo zat bij te komen hoorde ik de donder al van wat verder weg. Helaas bleef hij niet op afstand maar kwam steeds dichterbij en vanaf iets van 16.00 uur heeft het af en aan geregend en gedonderd. De temperatuur is lekker maar buiten zitten kan helaas even niet. Ik heb wel lekker alles openstaan zodat het goed kan doorwaaien en afkoelen. Dus vannacht geen broeierige nacht want het zal ook hier best flink gaan afkoelen, aangezien Laceno op 1200m hoogte ligt.
Morgen is het ook weer rond 6.00 uur opstaan want alhoewel de rit van morgen, net als vandaag, ongeveer 155km is heb ik inclusief pauzes, stops ed. toch zo’n 6uur nodig. En door redelijk vroeg te vertrekken heb ik ook al een groot gedeelte van de route afgelegd voordat het echt warm begint te worden. Iets wat met de hitte wel heel erg fijn is.
Nu wordt het langzaam tijd om naar de taverna te gaan. Dus tot morgen maar weer.
