Avonturen in Kroatië beginnen: gravel, storm en grotten

Avonturen in Kroatië beginnen met wallen, gravel en een grijze lucht Avonturen in Kroatië begonnen voor mij met vermoeide ogen en een lichaam dat nog nadreunde van het off‑road rijden van gisteren. Op 16 juni werd ik rond 6.45 uur wakker. Niet vroeg voor mijn doen, maar na zoveel gravelkilometers voelde het als midden in de nacht. Ik deed het rustig aan tijdens het klaarmaken voor vertrek. In tegenstelling tot de afgelopen dagen was de lucht grijs en tegen de tijd dat ik wilde vertrekken vielen de eerste druppels al. Het begin van de rit verliep gelukkig soepel. Tot mijn verrassing was ik zó in Kroatië. Bij de grensovergang hoefde ik niet eens mijn paspoort te laten zien. Toch voelde het vreemd om een officiële grens over te steken. We zijn zó gewend aan doorrijden tussen Nederland, Duitsland en België dat een grens ineens weer “echt” voelt. Nummerplaten, bergen en het besef dat mijn avonturen in Kroatië nu écht gestart zijn Eenmaal in Kroatië veranderde het landschap niet echt – nog steeds heerlijk tussen veel bergen met smalle wegen. Alleen de nummerplaten met HR verraadden dat mijn avonturen in Kroatië nu echt begonnen waren.   Supermarktraadsels en Lidl logica Vandaag voor het eerst sinds Duitsland weer in een Lidl geweest. Die vreemd tegelijkertijd vertrouwd aanvoelt. Een paar verschillen zijn de hoeveelheid groenten en fruit – die is beduidend minder dan in Nederland. Ook zijn er bijna geen kleine verpakkingen vlees te vinden en daar waar bij ons de kipfilet netjes per filet is gesneden is, zit hier de hele filet aan elkaar zodat je hem zelf in tweeën kunt delen. Brood zoals wij dat voorgesneden kennen, kunnen ze hier niet. Je koopt een brood ongesneden of je koopt broodjes. Wat wel tof was, was dat deze Lidl pretzels en pretzelbroodjes had. Dus er maar meteen twee gescoord 😊. Wat wel lastig is, is dat ik niets begrijp van de tekst die op de producten staat omdat dat allemaal in Kroatisch, Sloveens of een andere Slavische taal is. Maar goed na zoeken en plaatjes bekijken toch gevonden wat ik nodig had. Tja… ook dit soort supermarktraadsels blijken gewoon deel uit te maken van Monty en mijn avonturen in Kroatië. Een slagboom, een smal pad en avonturen in Kroatië die je niet plant Na de Lidl zijn Monty en ik via de nodige kleine weggetjes weer op een gravelweg uitgekomen. Naarmate we verder reden, zagen we het weggetje langzaam maar zeker smaller worden. Je kon ook zien dat er minder vaak verkeer over kwam doordat er grassen in het midden van de gravelweg groeiden. Na circa twintig kilometer lagen er met regelmaat grotere rotsblokken op de weg waardoor het rijden uitdagender werd. Op een mooie open plek, tussen de bomen, een koffiepauze ingelast en daarna de weg vervolgd naar het stuk dat ons weer op asfalt zou moeten brengen. Net voordat we de asfaltweg bereikten zat er een slagboom in de weg – die op slot zat en waarom… ik heb geen idee. De slagboom stond letterlijk 100 meter vanaf de asfaltweg waar ik op moest draaien. Onderweg was nergens iets aangegeven over deze afsluiting. Dus ja, dat was even een gigantische gggggrrrrrr! Terug over hetzelfde pad — want avonturen in Kroatië zijn nooit saai Omdraaien kon ik niet, dus ik moest een paar honderd meter achteruit. Terugrijdend ging het weggetje omhoog en omlaag, gelukkig zonder grote hoogteverschillen. Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen er ook nog een paar bochten bij kijken. Maar goed, uiteindelijk kwamen Monty en ik op een T-splitsing waar ik hem kon draaien. Ik kan je wel verklappen dat dat stuk achteruit rijden gepaard is gegaan met de nodige peentjes zweten en af en toe een minder aardig woord uit frustratie. Zweet, frustratie en een T splitsing Op deze T-splitsing de auto stilgezet en gekeken of Monty en ik een andere weg konden nemen om die, vermaledijde, slagboom te vermijden.  Helaas was de enige optie omdraaien en de 40 kilometer terug rijden. Kortom: urenlang dezelfde gravelweg teruggereden en uiteindelijk weer bij het begin beland – blijkbaar is “heen én terug over hetzelfde pad” ook onderdeel van mijn avonturen in Kroatië. Het enige positieve aan deze dag gravel rijden was dat het een mooie omgeving was en ik weer beter off-road heb leren rijden. Op de terugweg duurde het wel eventjes voor ik weer van de rust, stilte en een wegspringend hert kon genieten. Vastlopen, locals en GPS ellende Toen ik weer op de verharde weg zat, ben ik via een enkelbaans weg richting de kust gereden. Onderweg kwam ik door een dorp waar ik hopeloos vast kwam te zitten omdat de GPS daar niet goed functioneerde. Toen ik de hulp inriep van een “local”, gaf hij aan dat ik niet de enige ben die hier tegenaan liep. Dat deed me een tikkie beter voelen. Maar doordat ik inmiddels al behoorlijk moe was van het inspannende rijden, werd ik er niet echt vrolijker van. Aan de andere kant was ik wel blij dat ik niet de enige was die hier moeite mee had. Eindelijk stoppen: moe, leeg en toe aan rust Uiteindelijk door zijn aanwijzingen op de juiste weg terecht gekomen die me op de E65, oftewel de 8, kustweg bracht. Ik had willen rijden tot Senj maar besloot onderweg bij de eerste de beste camping die ik tegenkwam te stoppen. Ik was op! Dat werd uiteindelijk Autokamp “Punta Pivole”. Storm, slaapgebrek en Monty’s nachtelijke schommelshow Daar heb ik Monty naast de camper van Duitsers gezet met de kont in de wind om zo min mogelijk last van de storm te hebben. Desondanks ging Monty naarmate de avond en nacht die volgde steeds meer op en neer, doordat de wind draaide. En van slapen, daar kwam weinig van terecht. Want Monty besloot er een nachtelijke schommelshow van te maken, waardoor het soms net leek alsof we op zee dobberden. Avonturen in Kroatië beginnen met storm, slaaptekort en een vroeg vertrek Doordat ik vanaf een uur of twee

Laatste kilometers in Slovenië: bergen, grot, kasteel en ontmoeting

Op pad: laat de laatste kilometers in Slovenië maar beginnen De laatste kilometers in Slovenië beginnen vandaag, 14 juni. En zoals gewoonlijk ben ik weer vroeg opgestaan – zo tegen 6.30 uur. Vandaag me even in Monty gewassen, thee gezet en de allerlaatste dingen opgeruimd. GoPro’s bevestigd in Monty, nog één keer de route doorgenomen en toen was het tijd om te gaan. Maar niet alvorens ik op de waterplaats de watertank volledig had geleegd en gevuld. Zo konden we rond 8.15 uur gaan rijden. Zo vroeg was ik nog niet onderweg geweest. Gelukkig was er weinig verkeer op de weg tijdens het uitrijden van Ljubljana, wat het een stuk makkelijker maakte om de juiste weg te vinden. Het ging zelfs in 1x goed. Bochten, vergezichten en een koffiestop Hoe verder weg van Ljubljana, hoe mooier de route weer werd. We kregen weer smalle wegen, bergen met klimmen en dalen en mooie vergezichten. Maar ook het rijden door de kernen van de kleine dorpjes was leuk. In de eerste 40 km ben ik zelfs 2 P4N plaatsen tegengekomen die er prima uitzagen. En op 1 ervan heb ik een korte koffiestop gehouden. Terwijl we de laatste kilometers in Slovenië reden, lag een kilometer of 5 hiervandaan Predjama Castle – een kasteel dat in een rots is gebouwd. Rotsen en verhalen — laatste kilometers in Slovenië bij Predjama Dit kasteel wilde ik in ieder geval aan de buitenkant zien want ik had ook nog Postojna caves op de planning staan. Parkeren voor de camper was lastig bij het kasteel – maar toen ik op de busstop kon parkeren – aangewezen door 2 parkeermedewerkers – werd het een stuk makkelijker. Met 1 van hen heb ik een hele tijd staan praten over van alles en nog wat, wat erg leuk en interessant was. Daarna nog even doorgelopen naar het kasteel om goed te kunnen zien hoe het in de rots was gebouwd. Het voelde bijzonder om hier rond te lopen tijdens de laatste kilometers in Slovenië. Met het treintje de diepte in: Postojna’s geheimen Nadat ik het kasteel van de buitenkant bewonderd had naar Monty gelopen.  O het kleine stukje van ongeveer 10 km naar Postojna caves te rijden. Hier was ik rond 12.15 uur. Nadat ik Monty had geparkeerd, naar de kaartverkoop gelopen en ik kreeg een kaartje voor 13.00 uur. Na toiletbezoek en een tijdje in de rij te hebben gestaan mochten we naar binnen. Ondertussen besefte ik opnieuw dat dit echt een van de mooiste momenten van de laatste kilometers in Slovenië was. Het eerste stuk zou met een trein zijn, 2,5 km de berg in. Dan zouden we gaan lopen, 1,5 km en tenslotte zouden we met de trein via ongeveer dezelfde route weer terug worden gebracht. We waren met een hele grote groep – ca. 60 personen en een gids. Om niet steeds tussen al die, in mijn ogen, traag lopende mensen te lopen, ben ik lekker vooraan gaan lopen. De gids liep hier ook, dus kon meteen e.e.a. vragen en hoorde dan ook dingen die de anderen niet te horen hebben gehad. Ik leerde dat ze 3 verschillende kleuren stalagmieten en stalactieten hebben. Dat deze caves de grootste voor mensen toegankelijke grotten zijn in Slovenië. En dat er resten van voorwerpen van de prehistorische mens alsmede beerbotten gevonden zijn. Verder zijn de grotten altijd 10 graden – zomer en winter. Het voelde als een perfecte laatste stop tijdens de laatste kilometers in Slovenië. Gravel, focus en nog meer laatste kilometers in Slovenië Nadat ik weer uit de Postojna caves kwam, naar Monty gelopen en het laatste stuk naar de P4N gereden. Hierbij ging het allerlaatste gedeelte van de rit – 3 kilometer of zo – over een gravelweg. Bij de P4N aangekomen stonden er al een aantal auto’s en 1 camper. Uiteindelijk zijn de auto’s gegaan en zijn we hier nu met 4 campers om de nacht door te brengen. Mijn eerste wildkampeernacht in Slovenië, vlak voordat we de laatste kilometers in Slovenië afronden. In tegenstelling tot de hitte van de dag begint het hier nu heerlijk af te koelen – we zitten dan ook tegen de boomgrens aan. Het besef dat morgen het einde van de laatste kilometers in Slovenië komt, maakt deze plek extra bijzonder. P4N avond: wildkamperen onder de boomgrens Nu ik eindelijk weer up-to-date ben met mijn blog, ga ik afsluiten want ik wil de route van morgen nog even bekijken en dan wordt het tijd om de tanden te poetsen en te gaan slapen. Aangezien het tegen 21.45 loopt. Morgen gaat het richting Kroatië en sluiten we de laatste kilometers in Slovenië echt af. Extra info: Predjama Castle Predjama Castle, spectaculair ingebed in een 123 meter hoge klif, kent een geschiedenis die teruggaat tot de 13e eeuw. Door de eeuwen heen werd het kasteel herbouwd en versterkt, vooral tijdens de tijd van ridder Erasmus van Lueg in de 15e eeuw. Zijn legendarische verzet tegen de Habsburgers – mogelijk gemaakt door een geheime tunnel die diep door de rotsen liep – gaf het kasteel zijn bijna mythische reputatie. Architectonisch is Predjama een unieke mix van gotische en renaissancistische elementen. De vertrekken zijn deels in de grot uitgehouwen en deels tegen de rotswand gebouwd, waardoor het kasteel letterlijk samensmelt met de natuur. Dit maakt het niet alleen een verdedigingsfort, maar ook een natuurlijk labyrint. De combinatie van architectuur en natuur maakt Predjama werkelijk uniek. Je wandelt zo van het kasteel de ondergrondse grotten in, waar in de zomer duizenden vleermuizen leven. Het ligt bovendien op slechts een kwartier rijden van de beroemde Postojna-grot, waardoor beide perfect te combineren zijn tijdens een dagtrip door het Sloveense karstlandschap. Extra info: Postojna Caves De Postojna-grotten vormen een indrukwekkend ondergronds landschap dat miljoenen jaren geleden door watererosie ontstond. De rivier de Pivka schuurde langzaam door het kalksteen en creëerde zo enorme zalen en gangen. In 1818 ontdekte de lokale gids Luka Čeč tijdens voorbereidingen voor een keizerlijk bezoek nieuwe grotruimtes. Zijn onverwachte vondst maakte het stelsel

Verdwalen in Ljubljana – wandelen, dwalen en genieten

Langzaam opstarten, straks verdwalen in Ljubljana Verdwalen in Ljubljana voelde vanaf het eerste moment al als een klein avontuur. Dat avontuur begon vandaag, 12 juni, rond achten, toen ik lekker uitgeslapen opstond. Hoewel het vannacht best warm was geweest, had ik verrassend goed geslapen. Gisterenavond had ik al gedoucht, maar vanochtend sprong ik toch opnieuw onder de warme, comfortabele regendouche – en dat voelde heerlijk, zeker vergeleken met de vertrouwde “bucket wash” in Monty. Zo begon mijn dag rustig en fris, met alle tijd en zin om de stad te ontdekken. Voorbereiden op een dag in de stad Nadat ik weer helemaal wakker en fris was, keek ik eerst nog even op de computer om te bepalen wat ik wilde zien en wat de Ljubljana card precies kostte. Daarna liep ik naar de receptie om te vragen waar ik de bus kon vinden en bij welke halte ik eruit moest. Gelukkig lag de bushalte op nog geen honderd meter van de camping, dus dat was mooi. Bovendien hoefde ik alleen maar tot twaalf te tellen 😉, want zoveel haltes moest ik mee.  Smalle straatjes en het eerste echte verdwalen in Ljubljana Toen ik eenmaal in de stad uitstapte, begon het echte verdwalen in Ljubljana, via smalle straatjes richting de Tourist Info. Daar kreeg ik een mooie plattegrond en extra uitleg, inclusief de plek waar ik later weer de juiste bus terug kon nemen. Met de Ljubljana Card zorgeloos op pad Samen bekeken we of de Ljubljana card voor mij handig zou zijn. Omdat het qua kosten nauwelijks verschil maakte, koos ik voor het gemak van de kaart. Bovendien schreef ik me direct in voor een stadswandeling van anderhalf uur om 17.00 uur. Dat is altijd fijn, een stad ontdekken met een gids. En met de gids bofte ik, net als de rest van de groep, want het bleek een hele fijne te zijn. Onder bruggen door: varend verdwalen door de stad Na de Tourist Info stapte ik aan boord voor een boottocht over de rivier, onder de vele bruggen door. Daardoor kreeg ik alvast een eerste indruk van de geschiedenis van de stad. Het voelde wel meer als een korte, varende geschiedenisles. Soms miste ik wat uitgebreidere uitleg bij wat we passeerden. Aan de andere kant was het heerlijk koel op het water, wat het rondlopen daarna een stuk aangenamer maakte.  Te voet verder verdwalen in Ljubljana door markt en oude stad Vervolgens liep ik door het oude stadsdeel, langs de markt en verschillende bruggen waaronder de drakenbrug. Om uiteindelijk te belanden op een bankje aan de rivier, waar ik in de schaduw mijn boterham at. Nadat ik weer wat uitgerust was van het vele lopen, vervolgde ik mijn ontdekkingsreis. Opnieuw liet ik me meevoeren door het verdwalen in Ljubljana, via steegjes, straatjes en pleinen. Even pauze: Coca-Cola maar dan op z’n Sloveens… Op een gegeven moment kreeg ik dorst en streek ik neer bij een klein café. Daar kon ik kiezen tussen de bekende Coca-Cola en een Sloveense variant Kofola. Volgens de ober was die iets kruidiger van smaak. Hoewel ik even moest wennen, vond ik deze uiteindelijk verrassend lekker en bovendien minder zoet. Hoog boven de stad: Ljubljanski grad Daarna liep ik in de richting van de lift die me naar het kasteel van Ljubljana, Ljubljanski grad, bracht. Door de lift te nemen, kreeg ik meteen een prachtig vergezicht over de stad. In het kasteel zelf liep ik wat rond en bekeek ik de 4D-film over de geschiedenis van het kasteel en de stad. Het bezoek was interessant, maar viel me ook een beetje tegen. Er was namelijk weinig van de originele inrichting te zien. Eigenlijk had ik verwacht dat delen van het kasteel met historische meubels ingericht zouden zijn. Het hoogtepunt bleef het uitzicht vanuit de toren, samen met de film en het cellencomplex.  De stad in verhalen: ontdekken met een gids Omdat het tijd was voor de stadswandeling, sloeg ik het poppenmuseum over en liep ik terug naar de Tourist Info.Gelukkig bleek de stadswandeling erg de moeite waard. De gids vertelde op een enthousiaste en verhalende manier en gaf zo een mooi beeld van de stad Ljubljana en haar geschiedenis.  Een rustige avond bij Monty Na afloop nam ik de bus terug naar het hotel resort & camping, waar ik rond 19.30 uur aankwam. Zoals te verwachten deed ik die avond niet veel meer dan wat zitten, lezen en footage op mijn laptop zetten. Uiteindelijk vielen mijn ogen dicht en rolde ik tevreden mijn bed in. Dag twee: rustig opstarten in Ljubljana De volgende ochtend, 13 juni, begon rustig met uitslapen. Hoewel ik pas om acht uur opstond, voelde ik de vermoeidheid van gisteren nog goed. Daarom begon ik de dag met het bijwerken van mijn administratie. Toen dat klaar was, maakte ik brood om mee te nemen en liep ik opnieuw naar de bus. Omdat ik vandaag maar een halve dag in Ljubljana zou blijven, deed ik het rustig aan. Tenslotte wilde ik later nog een mini-wasje doen en alles droog opbergen. Nogmaals verdwalen in Ljubljana langs kerken, pleinen en markt Eenmaal in de stad begon ik opnieuw met verdwalen in Ljubljana, dit keer langs pleinen, steegjes en de rivier. Eerst bezocht ik de Frančiškanska Cerkev, de Franciscaanse kerk. Daar genoot ik van de barokke schilderingen en de glas-in-loodramen. Daarna liep ik door naar de markt, waar op vrijdag allerlei foodstands staan. Tussen die kraampjes, op de trappen van de markt, at ik mijn eigen lekkere boterham. Stadhuis, steegjes en het toeristentreintje Vervolgens liep ik langs het stadhuis om dingen van de dag ervoor nog eens terug te zien. Tenslotte wandelde ik via een smal steegje, waar een kunstwerk water door de hele doorgang liet stromen, naar het toeristentreintje. Het was heerlijk om even zittend door de stad te rijden. Toen we weer bij het beginpunt aankwamen, haalde ik nog een verkoelend ijsje – het was er tenslotte warm genoeg voor! Nog één rondje verdwalen in Ljubljana, met ijsje toe Al ijs etend liep

Mijn avontuur in Slovenië – van ruige rivieren tot stille meren

Van de Soča-vallei naar het meer van Bled – een reis vol natuur en avontuur in Slovenië Mijn avontuur in Slovenië begon vandaag, 8 juni, redelijk vroeg. Zoals op de meeste dagen, zeker wanneer Monty en ik een rit voor de boeg hebben, vertrok ik vroeg.Zoals op de meeste dagen, zeker wanneer Monty en ik een rit voor de boeg hebben, vertrok ik vroeg. Ik had geen idee wat de dag zou brengen: een camping aan de andere kant van de Soča Gorge om de gorge te lopen of de P4N in Bled. Uiteindelijk besloten we naar Bled te rijden, omdat de camping aan de andere kant van de gorge vol was. Hierdoor besloten Monty en ik de Soca Gorge voor een andere keer te bewaren. (Lees ook mijn eerdere avontuur langs de Soča en het charmante dorpje Šmartno voor meer inspiratie over deze regio.) De rit door de Soca Gorge bood prachtige vergezichten en af en toe zicht op de rivier. De smalle bergweg dwong ons afwisselend te klimmen en te dalen. Tijdens dit stuk voelden Monty en ik echt dat we middenin een avontuur langs de Soca zaten. Bovendien voelde de route avontuurlijk en uitdagend aan. Het stuk na de Soca Gorge vond ik minder afwisselend, maar de rit verliep voorspoedig. Na een fijne koffiestop met de Soca-rivier aan mijn voeten en Monty’s wielen kwamen we rond half twee in Bled aan. Daar parkeerde ik Monty en maakte ik me klaar voor het verkennen van Bled tijdens mijn avontuur in Slovenië. Mijn avontuur in Slovenië – ontdekking van Bled, stad en meer Het enige waar we tegenaan liepen, was dat je alleen met contant geld kon betalen, en de machine geen wisselgeld gaf. Gelukkig kon een Duits echtpaar, aanwezig op de P4N, ons helpen. Met contanten kocht ik een kaartje voor 24 uur en vond ik een mooi plekje om Monty te parkeren. Daarna pakte ik mijn spullen en liep richting het meer van Bled. Onderweg bezocht ik toevallig de Tourist Info, waar een Nederlandse stagiaire werkte voor haar opleiding Tourisme. We hebben lang gekletst en ze gaf veel nuttige informatie. Vervolgens liep ik verder Bled in en als eerste zag ik het meer van Bled, wat kleiner bleek dan ik had gedacht. Het is ongeveer zes kilometer om het meer heen. Langs het meer liep ik naar de kerk van St. Martin en het kasteel, Blejski Grad om het uitzicht te bewonderen, een mooi moment tijdens mijn avontuur in Slovenië. Het meer rond lopen stond aanvankelijk in de planning. Echter, na het beklimmen van de kerk en het kasteel, via ik weet niet hoeveel traptreden, voelde ik mijn benen flink. Binnen in het kasteel waren nog meer trappen, en na het genieten van het uitzicht liep ik via al die trappen weer naar beneden. Rond vijf uur begon de lucht grijzer te worden; er was regen voorspeld. Daarom liep ik terug naar de P4N en besloot eerst te eten bij een lokaal restaurant dat de stagiaire had aangeraden. Een lekkere Sloveense pizza later liep ik de laatste paar honderd meter terug naar de P4N. Voor de volgende dag legde ik alvast spullen klaar, en na een lange dag was het tijd om te slapen. Korte info Blejski grad Blejski Grad, oftewel het Kasteel van Bled, is een iconisch middeleeuws kasteel dat hoog boven het schitterende meer van Bled uittorent. Het kasteel dateert uit de 11e eeuw en biedt een panoramisch uitzicht op het turquoise meer, het pittoreske eiland en de omliggende Alpen. Bezoekers kunnen het historische interieur ontdekken, inclusief een kapel, een museum over de regio en een traditionele wijnkelder. Rondom het kasteel leiden wandelpaden en terrassen naar schitterende uitzichten en fotomomenten. Blejski Grad combineert geschiedenis, cultuur en natuur op een unieke manier en is een absolute must-see tijdens een bezoek aan Slovenië. Dit maakte het een memorabel onderdeel van mijn reis door Slovenië. Korte info Kerk van Sint Martin Langs de oevers van het meer van Bled, op weg naar Blejski grad, ligt de charmante Kerk van Sint Martin, een middeleeuwse kerk uit de 15e eeuw. Haar gotische architectuur en rustige ligging vormen een mooi contrast met het imposante kasteel op de heuvel. De kerk wordt nog steeds gebruikt voor kerkdiensten, huwelijken en andere katholieke rituelen. Zo krijgen bezoekers een goed beeld van de religieuze tradities van Bled. Vanaf het terrein is er een prachtig uitzicht over het meer en de omliggende bergen. Het is een ideale plek voor een korte wandeling, mooie foto’s en een moment van bezinning onderweg naar het kasteel. Ook dit maakte deel uit van mijn avontuur in Slovenië. Kamniška Bistrica – een rustige dag vol natuur en ontmoeting tijdens mijn reis door Slovenië Rond zes uur werd ik wakker, op 9 juni, maar gaf mezelf nog een half uurtje in bed. Na wassen, tandenpoetsen en het inladen van de GoPro’s controleerde ik alle ramen en schakelaars. Daarna deed ik boodschappen bij de Mercator om de hoek, ruimde alles op en bracht het afval weg. Vervolgens vertrok ik naar Kamniske Bistrica – P4N International Piknik Area, een prachtig gedeelte van mijn avontuur in Slovenië. Het stuk Bled uitrijden was saai, maar dichter bij Kamnik werd het glooiend en bergachtig. De P4N ligt ongeveer vijf kilometer van Velika Planina. Om er te komen reed ik over een gravelweg en een brugje. Het gebied is rustgevend en omgeven door besneeuwde bergtoppen. Wandelroutes zijn aanwezig, maar de bewegwijzering kan een heel stuk beter. In eerste instantie dacht ik drie nachten te blijven op P4N International Piknik Area. Uiteindelijk zijn het er twee geworden. De eerste reden was de onduidelijke wandelroutes, en de tweede reden dat mijn telefoon langzaam kapot aan het gaan was, waardoor ik een bezoek aan Italië overwoog. Een internetcheck, op 10 juni, wees echter uit dat het toestel niet op voorraad was, waardoor ik mijn plannen voor Italië besloot uit te stellen. Een rustige dag tijdens mijn avontuur in Slovenië: Kamniška Bistrica vol natuur en ontmoeting De dag na aankomst, 10 juni,

Avontuur langs de Soca: kronkelige bergweggetjes en het charmante Smartno

Avontuur langs de Soca: de eerste kilometers Avontuur door de Soca-vallei begon op 4 juni met de rit naar Slovenië – Kamp Koren bij Kobarid stond op de planning. Het zou een flinke rit worden van ongeveer 225 kilometer. Het eerste stuk reed ik over dezelfde dijk als eerder, daarna volgde een stuk Autostrada. Niet bijzonder spannend, maar zo kon ik toch lekker doorrijden. Eenmaal richting de grens met Italië reed ik de bergen in over smalle, kronkelige weggetjes. Het uitzicht werd steeds indrukwekkender, waardoor de rit meteen voelde als een echt avontuur naar de Soca vallei. De combinatie van bergen, bochten en uitzichten maakte het rijden uitdagend én bijzonder mooi. Šmartno ontdekken tijdens een avontuur op weg naar de Soca vallei In Slovenië had ik ook een stop gepland in het pittoreske dorpje Šmartno. Ik parkeerde Monty en liep een stukje door het dorp. Šmartno straalt een middeleeuwse sfeer uit, met kleine, smalle straatjes achter kasteelmuren en doorkijkjes naar de omgeving. In het oosten zag ik de Karnische Alpen, terwijl rondom Šmartno het glooiende landschap van de Brda-wijnstreek zich uitstrekte. Het dorp en de omgeving maakten dit bezoek tot een echt avontuur op weg naar de Soca-rivier. Smalle bergweggetjes richting Kobarid – verder op avontuur langs de Soca Toen ik Šmartno had bekeken en mijn benen lekker gestrekt waren, vervolgde ik de rit richting Kobarid. Onderweg reed ik over steeds smallere weggetjes. Het ging daardoor niet snel, maar het uitzicht maakte elke bocht de moeite waard. De combinatie van rijden en het bewonderen van het landschap maakte dit deel van de rit bijzonder en indrukwekkend, een perfecte start van mijn avontuur in reizen langs de Soca. Verder op avontuur langs de Soca: kronkelende wegen naar Kobarid Rond 16.00 uur arriveerde ik in Kobarid. Op de camping mocht ik Monty helemaal naar boven rijden, naar het bovenste gedeelte, omdat we geen elektriciteit nodig hadden. Daar vond ik een plekje in de zon en gaf Monty zijn welverdiende rust. Ook vandaag had hij het weer uitstekend gedaan! Het voelde als een mooi einde van een dag vol indrukken en een perfecte introductie van mijn avontuur door de Soca. Het was heerlijk om even rustig te zitten en terug te blikken op alles wat ik onderweg had gezien. Korte info – Šmartno: pittoresk middeleeuws dorpje in de Brda regio Šmartno is een klein, charmant dorp in het westen van Slovenië, dicht bij de Italiaanse grens. Het dorp staat bekend om zijn historische uitstraling met smalle geplaveide straatjes, kleurrijke huizen en een middeleeuwse sfeer die teruggaat tot de 16e eeuw. Ondanks de geringe omvang trekt Šmartno bezoekers door de rust, het prachtige landschap en de authentieke architectuur. In het centrum vind je een oude kerk en traditionele huizen met houten balkons, die een inkijkje geven in het leven van vroeger. Šmartno ligt in het hart van de Brda-wijnstreek, ideaal voor liefhebbers van wijn en lokale cultuur. Wandelend door de omliggende heuvels geniet je van adembenemende uitzichten over wijngaarden, olijfgaarden en het nabijgelegen Italiaanse landschap. Cultuur, geschiedenis en natuur komen hier samen, waardoor het een perfecte bestemming is voor wie rust, schoonheid en authenticiteit zoekt. Rust en regen in Kamp Koren – korte pauze Uiteindelijk bleef ik vier nachten, een nacht langer dan gepland. Al tijdens de eerste nacht sloeg het weer om en begon het te regenen. Op 5 juni bracht ik de dag door in de camper met schrijven van het blog, editen van vlog episode 2 en lezen. Een rustige dag, perfect om bij te komen en energie op te doen voor de volgende dagen in de Soca vallei. Avontuur langs de Soca vallei: Veliki Kozjak waterval en turkoois water Op 6 juni liep ik door de kloof van de Kozjak richting de Veliki Kozjak waterval. Het water stortte van ongeveer 15 meter in een helder, turquoise poeltje, terwijl het zonlicht het geheel liet glinsteren. Tijdens de wandeling glinsterde het turquoise water van de Soca voortdurend, wat het extra bijzonder maakte. Het heen en terug lopen vanaf Kamp Koren duurde ongeveer twee uur, genoeg tijd om rustig van de omgeving te genieten. Het voelde als een moment van pure rust en natuur, een prachtig onderdeel van mijn avontuur door de Soca. Charnel House in Kobarid – indrukwekkende geschiedenis Op 7 juni wandelde ik naar het Italiaanse Charnel House, bovenop een heuvel van 309 meter. Langs de toegangsweg, vanuit Kobarid, is een kruisweg geplaatst met mooie sculpturen. Het ossuarium, gebouwd naast de Sint-Antoniuskerk, heeft de vorm van een achthoek met drie concentrische cirkels. De kerk zelf stamt uit de 17e eeuw; het ossuarium kwam later. Binnen rusten de overblijfselen van 7.014 Italiaanse soldaten, waarvan 1.748 onbekend zijn, met hun namen gegraveerd op groene serpentijnstenen langs de trappen. Vanaf het Charnel House heb je een prachtig uitzicht over de omgeving en de Soca. De kerk is niet toegankelijk, dus je kunt alleen inkijken vanuit de deuropening. Op de terugweg in Kobarid stopte ik nog voor een ijsje voordat ik terugliep naar Kamp Koren. Voorbereiding op de volgende rit langs de Soca – spannend vervolg Terug bij Monty begon ik met opruimen, want de volgende dag stond een rit naar het andere einde van de Soca Gorge op de planning. Hier lag een camping waar ik hoopte plaats te vinden, zodat ik vandaaruit de Soca Gorge kon verkennen. Het voelde als een spannende voorbereiding op het vervolg van mijn Soca vallei avontuur. Korte info – Veliki Kozjak waterval: betoverend turquoise water bij Kobarid Bij Kobarid ligt de Veliki Kozjak waterval. Het water valt zo’n 15 meter naar beneden in een helder, turquoise poeltje. Omringd door rotsen en bossen vormt het een indrukwekkend gezicht. Je bereikt de waterval via een korte wandeling door de kloof van de Kozjak. Vooral in lente en zomer stroomt het water krachtig, terwijl de herfst de omgeving in warme kleuren hult. De Veliki Kozjak waterval is een indrukwekkende plek tijdens een reis langs de Soca. Korte info – Charnel House in Kobarid: indrukwekkend oorlogsmonument Het Italiaans beenderhuis in Kobarid,

Warmte, wegen en Monty bepalen mijn avontuur

Warmte, wegen en Monty bepalen de dag Warmte, wegen en Monty bepaalden vanochtend, 31 mei, meteen hoe de dag zou verlopen. Om 7.00 uur werd ik wakker; het was al 18°. Later zou het nog veel warmer worden, tot 28° met een gevoelstemperatuur van 30°. Om lekker wakker te worden, nam ik een douche in plaats van een “bucket wash”, wat heerlijk was. Alleen degene die de douche heeft ontworpen mag nog even terug naar school: er was geen bankje of plank om kleding op te leggen of even op te zitten. Bovendien zat de knop om water te krijgen midden in het aankleedgedeelte, in plaats van bij de kraan ☹. Warmte, wegen en Monty vragen om concentratie Nadat ik mezelf een beetje had opgefrist, ruimde ik de laatste rommel op en legde GoPro’s in de auto. Daarna sprak ik nog even met Giorgino en vertrok rond 9.00 uur. Het begin van de rit ging voorspoedig. Maar tijdens de klim naar de top over een stuk parcours van de Giro vroegen warmte, wegen en Monty om volledige alertheid. De weg was op sommige stukken net iets breder dan Monty. En bovendien ging het via scherpe, steile haarspeldbochten omhoog, waardoor ik extra goed moest opletten. Bochten en uitdagingen Warmte, wegen en Monty vereisten extra concentratie bij iedere bocht. Mijn rechtervoet voelt inmiddels 10 kilo zwaarder 😉, zodat ik het gas beter kan doseren. Bij de steile bochten moest ik vaak terugschakelen naar de 1, en daarna soms in de 1 blijven of doorschakelen naar de 2 op iets langere rechte stukken. Zo merk ik dat ik nu beter kan inschatten welke versnelling bij welke bocht past. Echter, bij een keer moeten stoppen vanwege een tegenligger, omdat we net langs elkaar pasten, liet ik maar meteen wat wielrenners passeren. Wat ze erg fijn vonden. Maar het stil staan op een steil stuk voelde nog erg eng, omdat de mega scherpe bochten van dag 2 nog in mijn geheugen zaten. Gelukkig kon ik met de extra zware voet en powerknop in één keer wegrijden. Dit lukte gelukkig ondanks de constante uitdaging van warmte, wegen en Monty. Giro d’Italia route: Extra focus Ik denk dat ik over het Giro d’Italia stuk ruim een uur heb gedaan. Ik was dan ook erg blij toen ik net na 10 uur boven was. Hier kon ik Monty aan de kant zetten op een stuk gravel en even bijtanken. Want zo geconcentreerd rijden is erg vermoeiend. Ook paste ik de route aan, omdat ik wist dat er nog meer beklimmingen en twisties zouden volgen. Ik verlegde de route naar een iets grotere landelijke weg en ging iets eerder de Autostrada op dan gepland. Tijdens de afdaling vond ik net na een bocht een mooie parkeerplek met uitzicht over een dal. Hier pauzeerde ik om mijn energie terug te krijgen na de uitdagingen van warmte, wegen en Monty. Hitte, tabletproblemen en smalle wegen: Zweten door de warmte, wegen en Monty Omdat het zo warm was, liep de tablet met de route een aantal keer vast. Daardoor moest ik wat extra kilometers in de hitte maken. Zweten door de warmte, wegen en Monty was dan ook onvermijdelijk. Op de A22 ging het daarna vanzelf. De vermoeidheid van het rijden op smalle weggetjes en de klim verdween langzaam. Ik had nooit gedacht dat je kon uitrusten van snelweg rijden 😊 – zo leer je elke dag iets nieuws. Peschiera P4N: Monty past precies In Peschiera moest ik flink zoeken en een paar keer omdraaien, want de route was soms onduidelijk. Uiteindelijk vond ik de P4N plek. Voor de toegangsboom stond een bord “complet”. Omdat ik anders een heel stuk achteruit had moeten rijden, drukte ik op de hulpknop om te vragen of ik op het terrein mocht draaien. De mevrouw van de bewaking liet weten dat er toch een plekje was voor een kleine camper 😊. Joepie! Monty paste precies. Het terrein was niet helemaal level, maar zelfs koken lukte zonder dat de pannen van de inductieplaat vielen. Rond 14.30 uur kwam ik er aan. Haalde even adem, pakte wat spullen uit Monty en ging met een boek in de schaduw zitten. Daarna een late lunch, want onderweg was nergens een stopplek. De rest van de middag en vroege avond bleef ik buiten; in Monty was het te heet om iets te doen. Na het eten deed ik de afwas, zette de GoPro-footage op de laptop en laadde de batterijen op. Nu, na negenen, is het een beetje uit te houden in Monty. Vannacht blijft het warm, dus alle ramen en deur blijven open met horren naar beneden. Genieten na een dag vol warmte, wegen en Monty Nadat ik aankwam (ca. 14.30 uur) en mezelf enigszins had georganiseerd, ben ik lekker met een boek in de schaduw onder een boom gaan zitten. En heb ik een hele late lunch gehad, want onderweg was nergens ruimte om te stoppen. De rest van de middag en begin van de avond heb ik buiten gezeten, want in Monty was het door de warmte veel te heet om iets te doen. Dit blog schrijf ik dan ook laat. Na het warme eten eerst de afwas gedaan, GoPro footage op de laptop gezet en batterijen opgeladen. Nu na negenen is het een beetje uit te houden in Monty. Ook vannacht wordt het weer erg warm, dus alle ramen blijven open met de horren naar beneden. Vanmiddag besloot ik om morgen nog hier te blijven, ondanks de hoge P4N kosten, maar dat zal wel met het toerisme te maken hebben. Morgen wordt het wederom erg warm en als ik maandag in Chioggia aankom, zijn er hopelijk minder mensen die een P4N plekje nodig hebben. Dit geeft me de gelegenheid om morgenvroeg vlog 2 af te maken en een beetje door Peschiera te lopen. Morgenavond hoop ik ergens een lekkere pizza te kunnen eten met als toetje een verkoelend ijsje. Nu ga ik nog even buiten zitten voordat ik mijn bedje inrol. Om nog even na te