Verdwalen in Ljubljana – wandelen, dwalen en genieten

Langzaam opstarten, straks verdwalen in Ljubljana Verdwalen in Ljubljana voelde vanaf het eerste moment al als een klein avontuur. Dat avontuur begon vandaag, 12 juni, rond achten, toen ik lekker uitgeslapen opstond. Hoewel het vannacht best warm was geweest, had ik verrassend goed geslapen. Gisterenavond had ik al gedoucht, maar vanochtend sprong ik toch opnieuw onder de warme, comfortabele regendouche – en dat voelde heerlijk, zeker vergeleken met de vertrouwde “bucket wash” in Monty. Zo begon mijn dag rustig en fris, met alle tijd en zin om de stad te ontdekken. Voorbereiden op een dag in de stad Nadat ik weer helemaal wakker en fris was, keek ik eerst nog even op de computer om te bepalen wat ik wilde zien en wat de Ljubljana card precies kostte. Daarna liep ik naar de receptie om te vragen waar ik de bus kon vinden en bij welke halte ik eruit moest. Gelukkig lag de bushalte op nog geen honderd meter van de camping, dus dat was mooi. Bovendien hoefde ik alleen maar tot twaalf te tellen 😉, want zoveel haltes moest ik mee.  Smalle straatjes en het eerste echte verdwalen in Ljubljana Toen ik eenmaal in de stad uitstapte, begon het echte verdwalen in Ljubljana, via smalle straatjes richting de Tourist Info. Daar kreeg ik een mooie plattegrond en extra uitleg, inclusief de plek waar ik later weer de juiste bus terug kon nemen. Met de Ljubljana Card zorgeloos op pad Samen bekeken we of de Ljubljana card voor mij handig zou zijn. Omdat het qua kosten nauwelijks verschil maakte, koos ik voor het gemak van de kaart. Bovendien schreef ik me direct in voor een stadswandeling van anderhalf uur om 17.00 uur. Dat is altijd fijn, een stad ontdekken met een gids. En met de gids bofte ik, net als de rest van de groep, want het bleek een hele fijne te zijn. Onder bruggen door: varend verdwalen door de stad Na de Tourist Info stapte ik aan boord voor een boottocht over de rivier, onder de vele bruggen door. Daardoor kreeg ik alvast een eerste indruk van de geschiedenis van de stad. Het voelde wel meer als een korte, varende geschiedenisles. Soms miste ik wat uitgebreidere uitleg bij wat we passeerden. Aan de andere kant was het heerlijk koel op het water, wat het rondlopen daarna een stuk aangenamer maakte.  Te voet verder verdwalen in Ljubljana door markt en oude stad Vervolgens liep ik door het oude stadsdeel, langs de markt en verschillende bruggen waaronder de drakenbrug. Om uiteindelijk te belanden op een bankje aan de rivier, waar ik in de schaduw mijn boterham at. Nadat ik weer wat uitgerust was van het vele lopen, vervolgde ik mijn ontdekkingsreis. Opnieuw liet ik me meevoeren door het verdwalen in Ljubljana, via steegjes, straatjes en pleinen. Even pauze: Coca-Cola maar dan op z’n Sloveens… Op een gegeven moment kreeg ik dorst en streek ik neer bij een klein café. Daar kon ik kiezen tussen de bekende Coca-Cola en een Sloveense variant Kofola. Volgens de ober was die iets kruidiger van smaak. Hoewel ik even moest wennen, vond ik deze uiteindelijk verrassend lekker en bovendien minder zoet. Hoog boven de stad: Ljubljanski grad Daarna liep ik in de richting van de lift die me naar het kasteel van Ljubljana, Ljubljanski grad, bracht. Door de lift te nemen, kreeg ik meteen een prachtig vergezicht over de stad. In het kasteel zelf liep ik wat rond en bekeek ik de 4D-film over de geschiedenis van het kasteel en de stad. Het bezoek was interessant, maar viel me ook een beetje tegen. Er was namelijk weinig van de originele inrichting te zien. Eigenlijk had ik verwacht dat delen van het kasteel met historische meubels ingericht zouden zijn. Het hoogtepunt bleef het uitzicht vanuit de toren, samen met de film en het cellencomplex.  De stad in verhalen: ontdekken met een gids Omdat het tijd was voor de stadswandeling, sloeg ik het poppenmuseum over en liep ik terug naar de Tourist Info.Gelukkig bleek de stadswandeling erg de moeite waard. De gids vertelde op een enthousiaste en verhalende manier en gaf zo een mooi beeld van de stad Ljubljana en haar geschiedenis.  Een rustige avond bij Monty Na afloop nam ik de bus terug naar het hotel resort & camping, waar ik rond 19.30 uur aankwam. Zoals te verwachten deed ik die avond niet veel meer dan wat zitten, lezen en footage op mijn laptop zetten. Uiteindelijk vielen mijn ogen dicht en rolde ik tevreden mijn bed in. Dag twee: rustig opstarten in Ljubljana De volgende ochtend, 13 juni, begon rustig met uitslapen. Hoewel ik pas om acht uur opstond, voelde ik de vermoeidheid van gisteren nog goed. Daarom begon ik de dag met het bijwerken van mijn administratie. Toen dat klaar was, maakte ik brood om mee te nemen en liep ik opnieuw naar de bus. Omdat ik vandaag maar een halve dag in Ljubljana zou blijven, deed ik het rustig aan. Tenslotte wilde ik later nog een mini-wasje doen en alles droog opbergen. Nogmaals verdwalen in Ljubljana langs kerken, pleinen en markt Eenmaal in de stad begon ik opnieuw met verdwalen in Ljubljana, dit keer langs pleinen, steegjes en de rivier. Eerst bezocht ik de Frančiškanska Cerkev, de Franciscaanse kerk. Daar genoot ik van de barokke schilderingen en de glas-in-loodramen. Daarna liep ik door naar de markt, waar op vrijdag allerlei foodstands staan. Tussen die kraampjes, op de trappen van de markt, at ik mijn eigen lekkere boterham. Stadhuis, steegjes en het toeristentreintje Vervolgens liep ik langs het stadhuis om dingen van de dag ervoor nog eens terug te zien. Tenslotte wandelde ik via een smal steegje, waar een kunstwerk water door de hele doorgang liet stromen, naar het toeristentreintje. Het was heerlijk om even zittend door de stad te rijden. Toen we weer bij het beginpunt aankwamen, haalde ik nog een verkoelend ijsje – het was er tenslotte warm genoeg voor! Nog één rondje verdwalen in Ljubljana, met ijsje toe Al ijs etend liep

Mijn avontuur in Slovenië – van ruige rivieren tot stille meren

Van de Soča-vallei naar het meer van Bled – een reis vol natuur en avontuur in Slovenië Mijn avontuur in Slovenië begon vandaag, 8 juni, redelijk vroeg. Zoals op de meeste dagen, zeker wanneer Monty en ik een rit voor de boeg hebben, vertrok ik vroeg.Zoals op de meeste dagen, zeker wanneer Monty en ik een rit voor de boeg hebben, vertrok ik vroeg. Ik had geen idee wat de dag zou brengen: een camping aan de andere kant van de Soča Gorge om de gorge te lopen of de P4N in Bled. Uiteindelijk besloten we naar Bled te rijden, omdat de camping aan de andere kant van de gorge vol was. Hierdoor besloten Monty en ik de Soca Gorge voor een andere keer te bewaren. (Lees ook mijn eerdere avontuur langs de Soča en het charmante dorpje Šmartno voor meer inspiratie over deze regio.) De rit door de Soca Gorge bood prachtige vergezichten en af en toe zicht op de rivier. De smalle bergweg dwong ons afwisselend te klimmen en te dalen. Tijdens dit stuk voelden Monty en ik echt dat we middenin een avontuur langs de Soca zaten. Bovendien voelde de route avontuurlijk en uitdagend aan. Het stuk na de Soca Gorge vond ik minder afwisselend, maar de rit verliep voorspoedig. Na een fijne koffiestop met de Soca-rivier aan mijn voeten en Monty’s wielen kwamen we rond half twee in Bled aan. Daar parkeerde ik Monty en maakte ik me klaar voor het verkennen van Bled tijdens mijn avontuur in Slovenië. Mijn avontuur in Slovenië – ontdekking van Bled, stad en meer Het enige waar we tegenaan liepen, was dat je alleen met contant geld kon betalen, en de machine geen wisselgeld gaf. Gelukkig kon een Duits echtpaar, aanwezig op de P4N, ons helpen. Met contanten kocht ik een kaartje voor 24 uur en vond ik een mooi plekje om Monty te parkeren. Daarna pakte ik mijn spullen en liep richting het meer van Bled. Onderweg bezocht ik toevallig de Tourist Info, waar een Nederlandse stagiaire werkte voor haar opleiding Tourisme. We hebben lang gekletst en ze gaf veel nuttige informatie. Vervolgens liep ik verder Bled in en als eerste zag ik het meer van Bled, wat kleiner bleek dan ik had gedacht. Het is ongeveer zes kilometer om het meer heen. Langs het meer liep ik naar de kerk van St. Martin en het kasteel, Blejski Grad om het uitzicht te bewonderen, een mooi moment tijdens mijn avontuur in Slovenië. Het meer rond lopen stond aanvankelijk in de planning. Echter, na het beklimmen van de kerk en het kasteel, via ik weet niet hoeveel traptreden, voelde ik mijn benen flink. Binnen in het kasteel waren nog meer trappen, en na het genieten van het uitzicht liep ik via al die trappen weer naar beneden. Rond vijf uur begon de lucht grijzer te worden; er was regen voorspeld. Daarom liep ik terug naar de P4N en besloot eerst te eten bij een lokaal restaurant dat de stagiaire had aangeraden. Een lekkere Sloveense pizza later liep ik de laatste paar honderd meter terug naar de P4N. Voor de volgende dag legde ik alvast spullen klaar, en na een lange dag was het tijd om te slapen. Korte info Blejski grad Blejski Grad, oftewel het Kasteel van Bled, is een iconisch middeleeuws kasteel dat hoog boven het schitterende meer van Bled uittorent. Het kasteel dateert uit de 11e eeuw en biedt een panoramisch uitzicht op het turquoise meer, het pittoreske eiland en de omliggende Alpen. Bezoekers kunnen het historische interieur ontdekken, inclusief een kapel, een museum over de regio en een traditionele wijnkelder. Rondom het kasteel leiden wandelpaden en terrassen naar schitterende uitzichten en fotomomenten. Blejski Grad combineert geschiedenis, cultuur en natuur op een unieke manier en is een absolute must-see tijdens een bezoek aan Slovenië. Dit maakte het een memorabel onderdeel van mijn reis door Slovenië. Korte info Kerk van Sint Martin Langs de oevers van het meer van Bled, op weg naar Blejski grad, ligt de charmante Kerk van Sint Martin, een middeleeuwse kerk uit de 15e eeuw. Haar gotische architectuur en rustige ligging vormen een mooi contrast met het imposante kasteel op de heuvel. De kerk wordt nog steeds gebruikt voor kerkdiensten, huwelijken en andere katholieke rituelen. Zo krijgen bezoekers een goed beeld van de religieuze tradities van Bled. Vanaf het terrein is er een prachtig uitzicht over het meer en de omliggende bergen. Het is een ideale plek voor een korte wandeling, mooie foto’s en een moment van bezinning onderweg naar het kasteel. Ook dit maakte deel uit van mijn avontuur in Slovenië. Kamniška Bistrica – een rustige dag vol natuur en ontmoeting tijdens mijn reis door Slovenië Rond zes uur werd ik wakker, op 9 juni, maar gaf mezelf nog een half uurtje in bed. Na wassen, tandenpoetsen en het inladen van de GoPro’s controleerde ik alle ramen en schakelaars. Daarna deed ik boodschappen bij de Mercator om de hoek, ruimde alles op en bracht het afval weg. Vervolgens vertrok ik naar Kamniske Bistrica – P4N International Piknik Area, een prachtig gedeelte van mijn avontuur in Slovenië. Het stuk Bled uitrijden was saai, maar dichter bij Kamnik werd het glooiend en bergachtig. De P4N ligt ongeveer vijf kilometer van Velika Planina. Om er te komen reed ik over een gravelweg en een brugje. Het gebied is rustgevend en omgeven door besneeuwde bergtoppen. Wandelroutes zijn aanwezig, maar de bewegwijzering kan een heel stuk beter. In eerste instantie dacht ik drie nachten te blijven op P4N International Piknik Area. Uiteindelijk zijn het er twee geworden. De eerste reden was de onduidelijke wandelroutes, en de tweede reden dat mijn telefoon langzaam kapot aan het gaan was, waardoor ik een bezoek aan Italië overwoog. Een internetcheck, op 10 juni, wees echter uit dat het toestel niet op voorraad was, waardoor ik mijn plannen voor Italië besloot uit te stellen. Een rustige dag tijdens mijn avontuur in Slovenië: Kamniška Bistrica vol natuur en ontmoeting De dag na aankomst, 10 juni,

Avontuur langs de Soca: kronkelige bergweggetjes en het charmante Smartno

Avontuur langs de Soca: de eerste kilometers Avontuur door de Soca-vallei begon op 4 juni met de rit naar Slovenië – Kamp Koren bij Kobarid stond op de planning. Het zou een flinke rit worden van ongeveer 225 kilometer. Het eerste stuk reed ik over dezelfde dijk als eerder, daarna volgde een stuk Autostrada. Niet bijzonder spannend, maar zo kon ik toch lekker doorrijden. Eenmaal richting de grens met Italië reed ik de bergen in over smalle, kronkelige weggetjes. Het uitzicht werd steeds indrukwekkender, waardoor de rit meteen voelde als een echt avontuur naar de Soca vallei. De combinatie van bergen, bochten en uitzichten maakte het rijden uitdagend én bijzonder mooi. Šmartno ontdekken tijdens een avontuur op weg naar de Soca vallei In Slovenië had ik ook een stop gepland in het pittoreske dorpje Šmartno. Ik parkeerde Monty en liep een stukje door het dorp. Šmartno straalt een middeleeuwse sfeer uit, met kleine, smalle straatjes achter kasteelmuren en doorkijkjes naar de omgeving. In het oosten zag ik de Karnische Alpen, terwijl rondom Šmartno het glooiende landschap van de Brda-wijnstreek zich uitstrekte. Het dorp en de omgeving maakten dit bezoek tot een echt avontuur op weg naar de Soca-rivier. Smalle bergweggetjes richting Kobarid – verder op avontuur langs de Soca Toen ik Šmartno had bekeken en mijn benen lekker gestrekt waren, vervolgde ik de rit richting Kobarid. Onderweg reed ik over steeds smallere weggetjes. Het ging daardoor niet snel, maar het uitzicht maakte elke bocht de moeite waard. De combinatie van rijden en het bewonderen van het landschap maakte dit deel van de rit bijzonder en indrukwekkend, een perfecte start van mijn avontuur in reizen langs de Soca. Verder op avontuur langs de Soca: kronkelende wegen naar Kobarid Rond 16.00 uur arriveerde ik in Kobarid. Op de camping mocht ik Monty helemaal naar boven rijden, naar het bovenste gedeelte, omdat we geen elektriciteit nodig hadden. Daar vond ik een plekje in de zon en gaf Monty zijn welverdiende rust. Ook vandaag had hij het weer uitstekend gedaan! Het voelde als een mooi einde van een dag vol indrukken en een perfecte introductie van mijn avontuur door de Soca. Het was heerlijk om even rustig te zitten en terug te blikken op alles wat ik onderweg had gezien. Korte info – Šmartno: pittoresk middeleeuws dorpje in de Brda regio Šmartno is een klein, charmant dorp in het westen van Slovenië, dicht bij de Italiaanse grens. Het dorp staat bekend om zijn historische uitstraling met smalle geplaveide straatjes, kleurrijke huizen en een middeleeuwse sfeer die teruggaat tot de 16e eeuw. Ondanks de geringe omvang trekt Šmartno bezoekers door de rust, het prachtige landschap en de authentieke architectuur. In het centrum vind je een oude kerk en traditionele huizen met houten balkons, die een inkijkje geven in het leven van vroeger. Šmartno ligt in het hart van de Brda-wijnstreek, ideaal voor liefhebbers van wijn en lokale cultuur. Wandelend door de omliggende heuvels geniet je van adembenemende uitzichten over wijngaarden, olijfgaarden en het nabijgelegen Italiaanse landschap. Cultuur, geschiedenis en natuur komen hier samen, waardoor het een perfecte bestemming is voor wie rust, schoonheid en authenticiteit zoekt. Rust en regen in Kamp Koren – korte pauze Uiteindelijk bleef ik vier nachten, een nacht langer dan gepland. Al tijdens de eerste nacht sloeg het weer om en begon het te regenen. Op 5 juni bracht ik de dag door in de camper met schrijven van het blog, editen van vlog episode 2 en lezen. Een rustige dag, perfect om bij te komen en energie op te doen voor de volgende dagen in de Soca vallei. Avontuur langs de Soca vallei: Veliki Kozjak waterval en turkoois water Op 6 juni liep ik door de kloof van de Kozjak richting de Veliki Kozjak waterval. Het water stortte van ongeveer 15 meter in een helder, turquoise poeltje, terwijl het zonlicht het geheel liet glinsteren. Tijdens de wandeling glinsterde het turquoise water van de Soca voortdurend, wat het extra bijzonder maakte. Het heen en terug lopen vanaf Kamp Koren duurde ongeveer twee uur, genoeg tijd om rustig van de omgeving te genieten. Het voelde als een moment van pure rust en natuur, een prachtig onderdeel van mijn avontuur door de Soca. Charnel House in Kobarid – indrukwekkende geschiedenis Op 7 juni wandelde ik naar het Italiaanse Charnel House, bovenop een heuvel van 309 meter. Langs de toegangsweg, vanuit Kobarid, is een kruisweg geplaatst met mooie sculpturen. Het ossuarium, gebouwd naast de Sint-Antoniuskerk, heeft de vorm van een achthoek met drie concentrische cirkels. De kerk zelf stamt uit de 17e eeuw; het ossuarium kwam later. Binnen rusten de overblijfselen van 7.014 Italiaanse soldaten, waarvan 1.748 onbekend zijn, met hun namen gegraveerd op groene serpentijnstenen langs de trappen. Vanaf het Charnel House heb je een prachtig uitzicht over de omgeving en de Soca. De kerk is niet toegankelijk, dus je kunt alleen inkijken vanuit de deuropening. Op de terugweg in Kobarid stopte ik nog voor een ijsje voordat ik terugliep naar Kamp Koren. Voorbereiding op de volgende rit langs de Soca – spannend vervolg Terug bij Monty begon ik met opruimen, want de volgende dag stond een rit naar het andere einde van de Soca Gorge op de planning. Hier lag een camping waar ik hoopte plaats te vinden, zodat ik vandaaruit de Soca Gorge kon verkennen. Het voelde als een spannende voorbereiding op het vervolg van mijn Soca vallei avontuur. Korte info – Veliki Kozjak waterval: betoverend turquoise water bij Kobarid Bij Kobarid ligt de Veliki Kozjak waterval. Het water valt zo’n 15 meter naar beneden in een helder, turquoise poeltje. Omringd door rotsen en bossen vormt het een indrukwekkend gezicht. Je bereikt de waterval via een korte wandeling door de kloof van de Kozjak. Vooral in lente en zomer stroomt het water krachtig, terwijl de herfst de omgeving in warme kleuren hult. De Veliki Kozjak waterval is een indrukwekkende plek tijdens een reis langs de Soca. Korte info – Charnel House in Kobarid: indrukwekkend oorlogsmonument Het Italiaans beenderhuis in Kobarid,

Warmte, wegen en Monty bepalen mijn avontuur

Warmte, wegen en Monty bepalen de dag Warmte, wegen en Monty bepaalden vanochtend, 31 mei, meteen hoe de dag zou verlopen. Om 7.00 uur werd ik wakker; het was al 18°. Later zou het nog veel warmer worden, tot 28° met een gevoelstemperatuur van 30°. Om lekker wakker te worden, nam ik een douche in plaats van een “bucket wash”, wat heerlijk was. Alleen degene die de douche heeft ontworpen mag nog even terug naar school: er was geen bankje of plank om kleding op te leggen of even op te zitten. Bovendien zat de knop om water te krijgen midden in het aankleedgedeelte, in plaats van bij de kraan ☹. Warmte, wegen en Monty vragen om concentratie Nadat ik mezelf een beetje had opgefrist, ruimde ik de laatste rommel op en legde GoPro’s in de auto. Daarna sprak ik nog even met Giorgino en vertrok rond 9.00 uur. Het begin van de rit ging voorspoedig. Maar tijdens de klim naar de top over een stuk parcours van de Giro vroegen warmte, wegen en Monty om volledige alertheid. De weg was op sommige stukken net iets breder dan Monty. En bovendien ging het via scherpe, steile haarspeldbochten omhoog, waardoor ik extra goed moest opletten. Bochten en uitdagingen Warmte, wegen en Monty vereisten extra concentratie bij iedere bocht. Mijn rechtervoet voelt inmiddels 10 kilo zwaarder 😉, zodat ik het gas beter kan doseren. Bij de steile bochten moest ik vaak terugschakelen naar de 1, en daarna soms in de 1 blijven of doorschakelen naar de 2 op iets langere rechte stukken. Zo merk ik dat ik nu beter kan inschatten welke versnelling bij welke bocht past. Echter, bij een keer moeten stoppen vanwege een tegenligger, omdat we net langs elkaar pasten, liet ik maar meteen wat wielrenners passeren. Wat ze erg fijn vonden. Maar het stil staan op een steil stuk voelde nog erg eng, omdat de mega scherpe bochten van dag 2 nog in mijn geheugen zaten. Gelukkig kon ik met de extra zware voet en powerknop in één keer wegrijden. Dit lukte gelukkig ondanks de constante uitdaging van warmte, wegen en Monty. Giro d’Italia route: Extra focus Ik denk dat ik over het Giro d’Italia stuk ruim een uur heb gedaan. Ik was dan ook erg blij toen ik net na 10 uur boven was. Hier kon ik Monty aan de kant zetten op een stuk gravel en even bijtanken. Want zo geconcentreerd rijden is erg vermoeiend. Ook paste ik de route aan, omdat ik wist dat er nog meer beklimmingen en twisties zouden volgen. Ik verlegde de route naar een iets grotere landelijke weg en ging iets eerder de Autostrada op dan gepland. Tijdens de afdaling vond ik net na een bocht een mooie parkeerplek met uitzicht over een dal. Hier pauzeerde ik om mijn energie terug te krijgen na de uitdagingen van warmte, wegen en Monty. Hitte, tabletproblemen en smalle wegen: Zweten door de warmte, wegen en Monty Omdat het zo warm was, liep de tablet met de route een aantal keer vast. Daardoor moest ik wat extra kilometers in de hitte maken. Zweten door de warmte, wegen en Monty was dan ook onvermijdelijk. Op de A22 ging het daarna vanzelf. De vermoeidheid van het rijden op smalle weggetjes en de klim verdween langzaam. Ik had nooit gedacht dat je kon uitrusten van snelweg rijden 😊 – zo leer je elke dag iets nieuws. Peschiera P4N: Monty past precies In Peschiera moest ik flink zoeken en een paar keer omdraaien, want de route was soms onduidelijk. Uiteindelijk vond ik de P4N plek. Voor de toegangsboom stond een bord “complet”. Omdat ik anders een heel stuk achteruit had moeten rijden, drukte ik op de hulpknop om te vragen of ik op het terrein mocht draaien. De mevrouw van de bewaking liet weten dat er toch een plekje was voor een kleine camper 😊. Joepie! Monty paste precies. Het terrein was niet helemaal level, maar zelfs koken lukte zonder dat de pannen van de inductieplaat vielen. Rond 14.30 uur kwam ik er aan. Haalde even adem, pakte wat spullen uit Monty en ging met een boek in de schaduw zitten. Daarna een late lunch, want onderweg was nergens een stopplek. De rest van de middag en vroege avond bleef ik buiten; in Monty was het te heet om iets te doen. Na het eten deed ik de afwas, zette de GoPro-footage op de laptop en laadde de batterijen op. Nu, na negenen, is het een beetje uit te houden in Monty. Vannacht blijft het warm, dus alle ramen en deur blijven open met horren naar beneden. Genieten na een dag vol warmte, wegen en Monty Nadat ik aankwam (ca. 14.30 uur) en mezelf enigszins had georganiseerd, ben ik lekker met een boek in de schaduw onder een boom gaan zitten. En heb ik een hele late lunch gehad, want onderweg was nergens ruimte om te stoppen. De rest van de middag en begin van de avond heb ik buiten gezeten, want in Monty was het door de warmte veel te heet om iets te doen. Dit blog schrijf ik dan ook laat. Na het warme eten eerst de afwas gedaan, GoPro footage op de laptop gezet en batterijen opgeladen. Nu na negenen is het een beetje uit te houden in Monty. Ook vannacht wordt het weer erg warm, dus alle ramen blijven open met de horren naar beneden. Vanmiddag besloot ik om morgen nog hier te blijven, ondanks de hoge P4N kosten, maar dat zal wel met het toerisme te maken hebben. Morgen wordt het wederom erg warm en als ik maandag in Chioggia aankom, zijn er hopelijk minder mensen die een P4N plekje nodig hebben. Dit geeft me de gelegenheid om morgenvroeg vlog 2 af te maken en een beetje door Peschiera te lopen. Morgenavond hoop ik ergens een lekkere pizza te kunnen eten met als toetje een verkoelend ijsje. Nu ga ik nog even buiten zitten voordat ik mijn bedje inrol. Om nog even na te

Wegdromen op bergpassen: vrijheid op vier wielen – solo met de camper door de Alpen

Van 25 tot en met 30 mei reisde ik door Zwitserland met mijn camper. Deze dagen stonden in het teken van vrijheid op vier wielen. Ik begon bij mijn tante en neefje in Oberteuringen en reisde verder naar mooie plekjes in de natuur. Ondanks dat het weer soms tegenzat en regende, bleef het fijn om onderweg te zijn. Vrijheid op vier wielen Vandaag, zondag 25 mei, ben ik weer verder vertrokken vanuit het huis van mijn tante en neefje in Oberteuringen. De eindstop is een boondockplek die ik via IOverlander heb gevonden in de buurt van Heididorf. Het is fijn om met vrijheid op vier wielen te reizen en zelf te bepalen waar ik stop. Grijze luchten en Zwitserse flitsers De afgelopen nacht en ochtend regende het vrijwel constant, en dat zou het ook de rest van de dag en nacht blijven doen. Jammer genoeg betekende dat weinig zicht tijdens de overtocht van Meersburg naar Constanz; het mooie uitzicht over de Bodensee bleef uit. Ook onderweg miste ik veel mooie landschappen door de grijze, druilerige dag. Gelukkig verliep het rijden soepel en kwam ik al rond 16.00 uur aan op mijn geplande overnachtingsplek. Wat me vandaag wél mateloos irriteerde: in Zwitserse bebouwde kommen geldt een maximumsnelheid van 30 km/u. Zelfs op steile hellingen waar je juist wat gas moet geven, blijven ze die grens handhaven. En alsof dat nog niet genoeg is, plaatsen ze ook flitsers op die plekken. Ik zag ergens een flits, dus het zou goed kunnen dat ik binnenkort een Zwitserse bekeuring mag verwachten. Wat ik wel mooi vond zijn de huizen met de mooie beschilderingen op de muren. Lunch vandaag was op een pas, welke geen idee, met uitzicht op een wei met koeien. De eerste die ik hier zag. Blijkbaar staan er veel op stal, net als in Duitsland. Het is precies dit soort onverwachte momenten die het reizen met vrijheid op vier wielen zo bijzonder maken. Een verborgen overnachtingsplek Vlak voor mijn overnachtingsplek checkte ik op een parkeerplaats of ik er wel kon komen; er stond namelijk een bord met een hoogtebeperking van 3,10 meter, terwijl ik 3,30 meter hoog ben. Gelukkig boden twee lieve dames hulp, en het bleek toch te passen. Wel goed opletten voor bordjes met “No camping at night”, want overnachten in natuurgebieden mag vaak niet. Mijn plekje lag langs een stille weg, verscholen achter bomen en boomstammen. Geen bordjes die het verbood, dus Monty grotendeels uit zicht geparkeerd. Tot ongeveer 17.00 uur kwamen er nog wat wandelaars langs, maar daarna was het stil: geen mensen of auto’s meer te bekennen. Pas rond 7.00 uur ’s ochtends kwam er af en toe een landbouwvoertuig voorbij. Zulke momenten benadrukken telkens weer de charme van reizen en het ultieme gevoel van vrijheid op vier wielen. Genieten van Heididorf en de bergen: een avontuur met vrijheid op vier wielen Uitslapen en hopen op zon Op maandag 26 mei mocht ik uitslapen op mijn boondock plaatsje vlakbij Heididorf. Voor mij is 8.00 uur uitslapen 😉. Dit omdat Heididorf pas vanaf 10.00 uur open is. Toen ik wakker werd regende het nog steeds. Dus 🤞dat het droog zou zijn tegen de tijd dat het Heididorf bezoek tijd werd. Gelukkig werd het langzaamaan droog. Zodat tegen de tijd dat ik de campplek verliet het nog een beetje miezerde. Maar gelukkig kwam tijdens het rijden naar Heididorf langzaamaan een waterig zonnetje tevoorschijn. Op bezoek bij Heidi Op ongeveer 5 minuten lopen vanaf het dorp is de parkeerplaats. Die net na 10 uur nog grotendeels leeg was. Kaartje gekocht voor het parkeren en toen de GoPro gepakt om het dorp van Heidi te gaan bekijken. Het entreekaartje voor Heididorf was € 17. Voor Zwitserse begrippen dus niet te duur. Heididorf is de geboorteplaats en woonplaats van Heidi, een fictief personage. Het verhaal speelt zich af in 1880 toen Johanna Spyri het verhaal rondom Heidi schreef. In het dorp staat onder andere het 300 jaar oude woonhuis van Heidi, de stal waar de geiten verbleven en het klaslokaal in het stadhuis. Het was erg leuk om tussen de gebouwen te lopen en de dingen te zien uit de tijd van Heidi. Want wie heeft er nu niet de boeken van Heidi gelezen en later de films gezien? Ik denk dat ik een ruim uur in Heididorf ben geweest, ook omdat het te nat was om ergens op de bankjes van het uitzicht te genieten. Op weg naar Müstair Toen ik weer terug bij Monty was, eerst maar wat te eten en drinken gemaakt. Aangezien ik niet wist hoelang het zou duren voor ik weer ergens kon stoppen, en het was inmiddels al tegen twaalven. Nadat ik had gegeten en koffie gedronken begon het vervolg van de reis naar Müstair. Ik had eigenlijk in een plaatsje eerder, Santa Maria, willen stoppen, maar daar was de camping nog niet open. Deze in Müstair is het gehele jaar open. Onderweg naar Müstair heb ik een paar passen bedwongen, waaronder de Flüelapas en de Ofenpas. Dit soort indrukwekkende routes maken reizen met vrijheid op vier wielen extra bijzonder. De Flüela- en Ofenpas Met dank aan Wikipedia een korte beschrijving van de Flüelapas en de Ofenpas:“De Flüelapas is een bergpas in het oosten van Zwitserland, in het kanton Graubünden tussen Davos en Susch. Deze pas, met een hoogte van ca. 2400 meter, vormt de hoofdverbinding tussen het noorden van het Engadin en Davos. Een groot deel van het jaar is deze pas gesloten omdat er tot ver in mei vaak nog sneeuw ligt.”“De Ofenpas (Reto-Romaans: Pass dal Fuorn) is gelegen in het oosten van het Zwitserse kanton Graubünden en vormt de verbinding tussen het Engadindal en het Val Müstair. Voor een groot deel van de pasweg bevindt zich aan westelijke zijde het Zwitsers Nationaal Park. Vanuit Zernez gaat de brede weg matig stijgend door het onbewoonde dal van de rivier de Spöl. Bij Punt la Drossa vertakt de weg naar rechts af voor de Munt la Scheratunnel (smal en 3,4 km lang), die

Op weg met Monty: het echte begin van ons Turkey_Europe 2025 avontuur

Op weg met Monty! Mijn avontuur begint nu echt! Op weg met Monty – eindelijk écht! Weg uit Utrecht, de vrijheid tegemoet! Na lang dromen, plannen en uitzoeken liet ik de stad achter me. Ik begon aan nieuwe avonturen, met Turkije als einddoel. Daarvoor maakten Monty en ik onderweg onze eerste kennismaking met de Alleenstrasse en Schwarzwald Hochstrasse — routes vol bochten, bossen en adembenemende vergezichten. Bovendien lagen nieuwe plekken, onbekende wegen en een heleboel indrukken voor ons klaar. Daarnaast stond ik open voor alles wat op ons pad zou komen. In deze blog neem ik je mee door onze eerste reisweek: van housemuziek op een P4N tot wildkamperen bij een verlaten skilift. Hoewel er geen strak schema was en ik geen grote plannen had, genoten we van het onderweg zijn. Terwijl we keken waar we uitkwamen. Kortom, het avontuur was begonnen. Utrecht uit, Duitsland in: de reis begint Hallo lieve lezers, Op weg met Monty liet ik op zaterdag 17 mei Utrecht achter me. Voordat ik vertrok, had ik de avond ervoor gezellig gekletst en gegeten met mijn voormalige buurvrouw. Ria, bedankt voor het lekkere eten en het fijne bijkletsen! Die nacht bracht ik door in Monty, geparkeerd voor haar huis. Daardoor sliep ik heerlijk rustig en was ik goed uitgerust om aan mijn eerste, best wel lange reisdag te beginnen. Ik had ongeveer 300 km voor de boeg. ’s Ochtends liet ik mijn haar kort knippen, zodat ik netjes op weg kon zonder meteen naar de kapper te moeten. Vervolgens dronk ik nog een kopje thee met Ria. Rond 10.30 uur was het echt tijd om te vertrekken.De dag verliep redelijk voorspoedig, maar in Duitsland kwam ik steeds vaker wegwerkzaamheden, afzettingen en omleidingen tegen. Sterker nog dat bleef de volgende dagen zo. Ondertussen, terwijl ik op weg met Monty was, vroeg ik een paar keer hulp aan vriendelijke Duitsers. Daardoor kwam ik rond zes uur aan op de eerste P4N-camperplaats in Mendig. De P4N (56743 Wohnmobilstellplatz Brauerstraße) was eigenlijk niet meer dan een gewone parkeerplaats tegenover de lokale voetbalclub. Er waren weinig voorzieningen: alleen een prullenbak, een plek om water bij te vullen en een gelegenheid om het chemisch toilet te legen. Ondanks de harde housemuziek – die ik meer als herrie ervoer – sliep ik toch redelijk goed. Zo was ik voldoende uitgerust om met Monty weer op weg te gaan voor een dag vol nieuwe avonturen! Smalle wegen en mooie stops Zondag 18 mei stond op de planning. Mijn rit was korter dan anders, namelijk ongeveer 145 km, en zou uiteindelijk eindigen in Bad Kreuznach op een P4N-plek. Die plek was een schril contrast met Mendig. Deze camperplaats ligt naast een bierbrouwerij, vlakbij de rivier de Nahe. De plekken zijn mooi, met gras en gravel. Bovendien kun je bij de brouwerij goed en betaalbaar eten. ’s Ochtends, rond 9.30 uur, vertrok ik samen met Monty vanuit Mendig. Aanvankelijk leidde de route over vele kleine en smalle weggetjes. Ik genoot volop van de kronkelende wegen en het afwisselende landschap. Vandaag volgde ik de Alleenstrasse – een bijzondere route waar ik, op weg met Monty, vaak smalle lanen met bomen aan beide kanten tegenkwam. Deze route is ongeveer 3000 km lang en loopt van de Oostzee naar de Bodensee, waarmee het één van de langste routes in Duitsland is. Daarbij waren de wegen soms zo smal dat ik zelfs drie keer moest steken om een bocht te nemen, en vaak liep het ook flink omhoog.  Mijn vuurdoop tijdens deze tocht! Naast het rijden stopte ik op mooie parkeerplaatsen bij wandelgebieden, waar ik mijn benen strekte met korte wandelingen. Verder waren er ondanks wegwerkzaamheden en omleidingen geen problemen, en zo bereikte ik rond 15.30 uur Bad Kreuznach. Op de P4N-plaats rustte ik eerst goed uit en nam een douche. Omdat het restaurant Brau Werk bij de brouwerij goede recensies had, besloot ik daar te eten. Het was tenslotte zondag. Het eten was heerlijk en niet duur; voor ongeveer 25 euro had ik mijn buikje goed vol. Tot slot zette ik de beelden van de dag op mijn computer en kroop vroeg in bed. Zoals gewoonlijk eindigde opnieuw een mooie, op weg met Monty, dag vol indrukken en ervaringen. Op weg met Monty: ganzengekwek en bochtige boswegen Op maandag 19 mei was ik redelijk vroeg uit de veren en omdat het nog zo lekker stil was, wandelde ik een stukje langs de rivier – gisteren was ik daar helaas te moe voor. Het was erg leuk en fijn lopen langs de rivier. Ik kwam een familie nijlganzen tegen waarvan de jongen erg nieuwsgierig waren. Tot de zin van vader en moeder iets té nieuwsgierig. Dus toen ze te dicht bij me kwamen, werden ze luid teruggeroepen. Watertanken en de weg op Na ongeveer tien minuten wandelen keerde ik terug naar Monty, die op de P4N-plek stond. Daarna reed ik naar het apparaat waar ik water kon bijvullen. Ik vroeg aan een medewerker hoe het water bijvullen werkte, en hij hielp me vriendelijk. Hij heeft me zelfs niet laten betalen voor het vullen 😊! Iets wat je normaal gesproken wel moet op P4N plaatsen. Hij klikte steeds ergens op zodat er weer 10 of 20 liter water door de waterslang stroomde. Na ca 70l had ik weer een volle tank. Tegen negen uur was ik weer op weg met Monty, klaar voor een lange rit van ongeveer 320 km naar een boondockplek bij een verlaten skilift in het Zwarte Woud. Ook vandaag was de rit weer erg mooi en net als gisteren stond hij in het teken van kleine, kleinere en kleinste weggetjes. Gelukkig niet zo een steile met hele scherpe, bijna haakse bochten als gisteren 😊. En dit alles vergezeld van mooie vergezichten. Behalve rijden, stoppen op een paar mooie parkings en een korte boodschappen stop heb ik vandaag niets gedaan. Omdat de rit over de kleine weggetjes gaat, ligt de snelheid best laag.  Met als gevolg dat ik dan ook laat op mijn op IOverlander uitgezochte plekje aankwam.